Ate Sienna Ng Pansitan

Ang sarap sanang mag-blog ngayon kasi ang dami kayang mga isyu na naglilipana.  Marami akong gustong i-blog kaya lang minsan hindi ko na magawa.  Masyado pa ring hectic ang schedule ng lola ninyo.  Ang dalas pa rin ng rampa naming mag-dyowa kaya hindi pa rin ako talagang maka-kuha ng rhythm sa mga dapat kong gawin. 

Ilang araw na akong tinatawag ni Mac, hindi ko na sya nahaharap ng husto.  Nagpapababa na sya sa basement, hindi pa namin maasikaso.  Pero siguro this weekend, may panahon na kami.  For the first time since nagsimula ang taon, wala kaming gagawin itong weekend na darating.  Tsaka na ulit ang rampa.  Kailangan nang ayusin ang “green room.” (Kasi green talaga ang pintura… take note, panyet na green from top to bottom!  Tinalo si Incredible Hulk sa pagka-green revolution.)  Kaya ibababa na namin ang mga gamit dun at gagawin na naming opisina ang basement.  Pipinturahan na ng bago ang green room at gagawin naming kwarto ulit. 

View sa Bintana Ko

Hemingweys, ibabalita ko rin sa inyo na lumipat ako ng ibang building.  Actually, may bagong malaking project dito kasi sa opis kaya kailangang mag-cross train ako kasama ng mga consultants.  Uma-umaga, kapag nagpapa-alam na akong lilipat na ako sa building na ito, pinagtatawanan ako ng mga kaopisina ko kasi ang dialogue ko, “I’m crossing over… to the dark side.”   Hehehe, kasi nga mixed ang emotions ng mga tao dito sa magiging bagong sistema.  May mga sarili akong insights ngayon na nandito na ako.  Pero akin na lang yun, hindi ko na sinasabi sa mga kasamahan ko.  Nanggaling rin ako sa pagko-consulting kaya alam ko ang culture, something na hindi nila maiintindihan, considering na inabot na sila ng mga agiw at ugat sa tagal nila dito.  No blames, no pointing-fingers, it’s just the way it is.  It’s life. Nakakita ka ng pagtatrabahuhan na parang nakasandal ka na sa pader, hindi ka na siempre aalis.  Pero yun nga, iba ang culture dito sa kabilang building. 

Kahapon may nabalitaan akong medyo shocka-khan sa trabaho.  Iniisip ko tuloy, “Hmmmm… siguro ito ang sagot ni Lord sa mga iniisip ko lately.”   Pinost ko yan sa Fexbuk wall ko at may mga prenship na nag-react.  Salamat sa positive vibes,  mga prenships… kahit na hindi yun ang sagot ni Lord sa akin… Pero who knows, baka, in a way, yun din yun :)

Alam ko, malabo.  Pero hayaan nyo, lilinaw rin yan.  Yan ang sabi ng Oracle.  hehehehe

(Nakita 4104 beses ng 737 bisitors)

(Commercial muna:  Naghahanap ako ng mga bagong borders sa pansitan.net.  Kontakin nyo ako sa atesienna at gmail dot com kung interasado kayo.)

Winter pa rin. 

Ekshuli, unusual itong winter na ito kasi masyado syang malamig.  Kung kachika ko si pareng Al Gore, ang sasabihin nun, “Global Warming yan, lukersh.” 

Siempre, diba, smart kayo?  Eh di narinig nyo na for sure ang term na yan.  Pero para lang mavalidate ang mga alam natin, kinunsulta ko ang walang kamatayang Google definition.  At ang sabi nya, ang Global Warming ay ang unti-unting  pagtaas ng temperatura ng mundo at ang pagbabago ng “pattern” ng klima sa buong mundo gawa ng greenhouse effect.   Ang greenhouse effect naman, ayon pa rin sa Google definitions ay ang pag-enter ng solar radiation sa atmosphere ng mundo pero natatrap ang outgoing infra-red rays sa ating atmosphere at hindi nakakalabas sa outerspace.  Entonces, umiinit na sa earth.   Ok lang ang natural na greenhouse effect.  Ang nakakasama, yung man-made like polusyon, ang deforestation (leche talaga kayong mga illegal loggers kayo!), yung sobrang pag-burn ng fossil fuels, oil, coal at gas ng ibang malalaking industriya ng kemikal, langis at mga like that, vah.  At lahat ito, dahil na  rin sa pagdami ng tao sa mundo.   (Causes of the Greenhouse Effect)

Ang isa sa pinaka-dangerous daw na effect ng global warming ay ang pag-tunaw ng polar ice caps.  Isipin nyong matunaw sila, dadami ang tubig sa dagat, tataas ang level ng tubig.  Maraming lugar ang malulubog, magbabago ang mapa.  (Mawawala daw ang San Francisco, New York at kalahati ng Florida.)

At dahil fresh water ang ice caps, made-desalinate ang tubig, maraming marine life ang mamatay, magbabago ang ocean currents, lalamig sa ibang bansa, iinit sa iba.  Lalaganap lalo ang sakit dahil sa pag-init, mawawalan ng tubig sa ibang bansa kung saan iinit.   Magiging extinct din ang ibang mga animals.   At dahil nagbago ang klima at environment, magbabago ang economic standing ng mga bansa.  Pwede pa silang maglabo-labo at baka dumami ang gyera.

So naisip nyo siguro, bakit naman biglang mistulang environmentalist ang drama ng lola nyo at nagsulat ako tungkol sa climate change? 

Ito kasing katabi ko sa cubicle ko, hindi naniniwala sa Global Warming at greenhouse effect.   Hoax lang daw ito.  Eh feeling ko, yung ibang arguments nya, tama.  As in gusto kong umupo dun sa upuan na ginagamit sa Pinoy Henyo at sumigaw ng “Pwede!! Pwede!!”  Kaya mamayang gabi, magbabasa ako kung may basis ba si Sarah Palin na sabihin na “bogus” daw lahat ito.  At kung marealize ko na tama sya, tatanggapin ko sa loob ko na may konting utak din pala sya.  At pasasalihin ko pa sya sa Pinoy Henyo. 

“”Tao ba sya???”  “Pwede!!!!!”  “Russia ba ‘to???” 

Ha??????

(Nakita 7088 beses ng 1176 bisitors)

So matatapos na ang unang dekada ng 2000. Ang bilis, davah? Eh parang kelan lang kailangang tumambay ng dyopisina kasi nag-aantay kami ng pwedeng maging problema ng pagpalit ng taon sa year 2000. Y2K, naalala nyo ba yun? Yun pati raw microwave eh sasabog. Eh eto at 2010 na – ang huling taon ng new decade. Ang dami na kayang nangyari magmula ng year 2000?? I swear! Masyadong umeksena ang past decade sa buhay ng lola nyo. Mistulang para akong si Manylin Reynes na tinaguriang “Star of the New Decade” sa dami ng mga anitch-anitch na nangyari. Pero kwidaw lang, wit ko tipis matulad kay Mane dahil hindi pa natatapos ang bagong dekada, medyo nawala na sya. Hmmmm…

At dahil bagong taon, bagong template. Hindi ko kasi na-feel yung template ko bago yung christmas template. Parang walang dating at hindi maganda ang aura. Kaya binreyk ko ang bad vibes, nagpalit ng christmas template at itong template na ito na ang sasalubong sa 2010. Malinis, malamig sa mata. Op kors andyan pa rin ang aking doggie na si Kitty na nagbagong anyo. Just to signify na hindi naman ako ganun ka-choosy. Pwede sa akin kahit na hindi Cavalier King Charles. Altho yun pa rin ang number 1 choice ko. (Harinawang bago matapos ang taon dumating na si Kitty sa buhay ko.)

At segueway to that, nagrerecruit ako ng mga bagong members. Marami nang nawala, marami na rin ang hindi nagbo-blog na tatanggalin ko na – as in taon na ang binibilang. So kung type ninyo, sabihin nyo lang sumali at masama sa Pansitan community, email nyo ako sa atesienna at gmail dat kom. Ang requirement ko lang, harinawang masipag kayong mag-blog at kung ayaw nyo ng mag-blog, which happens, sabihan nyo lang ang kasera ninyo. (Aketch yun!)

Read the rest of this entry »

(Nakita 8949 beses ng 1376 bisitors)

Pagpasensyahan nyo muna ang template ko.  Nagbababagong-anyo ako ulit – parang si Valentina.  Kaya habang pasko, deck the halls muna.

Marami pa akong pictures at mga anik-anik na ipopost kaya lang dahil pasko, sobrang toxic ang environment – trabaho, social life, love life.  Medyo bumababa na ang treshold ng wallet ko dahil sa pasko pero keri pa rin.  Christmas comes just once a year.  Na-blizzard kami nung Sabaders kaya si Bossing, nakatulog sa kakashovel ng driveway.  Katatapos ko lang magbalot ng mga regalo at maayos na ulit ang salas namin.  Tatlong linggo nang nakatayo ang Christmas tree at winner ang decor.  Nakapag-bake na ako ng mga christmas cookies at naipamigay na ang first batch sa mga prenships.  Idedeploy ako sa kabilang building sa trabaho kasi simula na ang toxic kong training.  Baka mas lalo na akong hindi maka-hawak ng internet sa opis kapag napunta na ako sa bagong cubicle ko.

Pero dahil Pasko pa rin naman, ito na lang muna ang ibibigay ko sa inyo.  Mga pamangkin ko ito kay Patring na nasa Calgary.  Nung pinapanood ko ito, tawang-tawa ako pero tulo ng tulo ang luha ko at sipon.  Halos murahin ko si Patring sa fexbuk kasi nga pinaiiyak ako. Sa true lang, miss na miss ko na naman ang pamilya ko – sa Canada at Pinas.  Kung pwede lang talaga si Bossing umalis, nasa Calgary na kami ngayon. Pero di bale, this year, magkikita-kita kami ulit – baka sa pinas pa. *crossing fingers, legs and eyes*

Kaya, para sa inyo, harinawang masaya ang Pasko nyo at kasama nyo ang inyong mga mahal sa buhay, harinawang kasama nyo silang rumarampa sa mga malls, sa mga gimik at kung saan-saan pang mga parties.  Harinawang masaya kayo ngayong Pasko.  Merry Christmas mula sa akin at kay Bossing ko :)

(Nakita 10343 beses ng 1569 bisitors)

Nakakainis ang may flu. Ito na ata ang pinaka-grabeng flu na naramdaman ko. At ang nakakainis pa nito, nagpa-vaccine pa ako. So para que pa????  Mabuti pa nung hindi ako nagpapa-flu vaccine, hindi ako dinadapuan ng sakit, (not unless I willed it and I said so, hehehe).

Hindi sana ako magkaka-flu.  Inaalagaan ko si Bossing kasi sya ang originally nagkasakit.  Ok pa ako eh.  Kaya lang later on, sumakit na ang likod nya at may symptoms na naman sya ng kidney stones nya.  So sa tulong ng panananakot ng mga kabarkada nyang mga nurses, nadala ko sya sa doctor.  Since wala na naman sa bansa ang GP namin, dinala ko na sya sa ER kasi at least, dun, makakapag-order ng mga lab tests, at makukuha agad ang results.

Read the rest of this entry »

(Nakita 16058 beses ng 2207 bisitors)

So nagtatanong ang mga prenships kung ano raw ba ang pinagkakaabalahan ko – heto.  Masyado akong nagiging busy kasi malapit na ang Pasko.  Excited ako kasi, perstaym, magki-christmas tree kami ni Bossing.  For all the time na naging mag-dyowa kami, never pa kami nag-ambisyon na magdecorate ng bahay pag Christmas.  Maraming rasones pero chorva na lang.

Wala nang masyadong mga Christmas decor na nakatago si Bossing.  Pinagtatatapon nya halos lahat, tulad ng pagtapon ng isang mapait na kahapon (hellers, Ate Charo, are you listening?).  Hemingweys, fast is fast, kaya kalimutan na natin ang nakaraan. Ang importante, ang ngayon.  Ang importante, AKO (mwahahaha!). Oo na, masyadong mahaba ang buhok ko, hindi matawaran!

Read the rest of this entry »

(Nakita 11507 beses ng 1826 bisitors)

Miss ko na ang mga dollies ko.  Ilang linggo ko na rin silang hindi nahahawakan at napaglalaruan.  Ilang linggo ko na silang hindi nagagawan ng damit.  Dumating na nga si Lovely, hindi ko pa siya naaayos.  Hindi pa ako naka-order ng bagong mata, hindi pa ako nakabili ng bagong eyelashes at hindi ko pa naaalis ang oiliness ng fez.  Kakaawa naman…

Matagal na nga akong hindi nakakakuha ng mga bagong pictures nila.  Busi-busihan kasi aketch.  Gumawa ng kurtina (karir yun, ha!).  Gumagawa ng throw pillow.  Nag-reresearch ng kung ano ang gagawin ko sa kauna-unahan naming Christmas tree ni Bossing.  (Jewel-toned ba?  Fairies ba?  Angels ba?  O maski-paps na lang kasi dukha lang ako at hindi ko maafford ang mga kemamahal na mga ornaments na type ko?)

Read the rest of this entry »

(Nakita 12009 beses ng 1940 bisitors)

Hindi naman ako kagandahan.  Pero hindi ko rin naman masasabing dyongitera ang lola nyo.  Nagkaroon naman ako ng mga manliligaw nung nasa grade school at high school.  Nagkaroon pa nga ako ng dalawang kaboyprenan nung 3rd year at 4th year ko.  Sinamang palad na yung aking puppy love nung 4th year ako, nakipag-break sa akin kasi nga, strict ang feyrents ko.  Pero nung panahong nag-aral ako sa USTe, eh talagang hindi ako pinapansin ng mga hombre dun kasi ang type ng mga type ko, mga mestisahin.  Eh hamak akong kayumangging hilaw – as in manilaw-nilaw ang kulay.  Alanganing maputi, alanganing morena, alanganin… period.  Hindi umubra ang bertud ko sa kanilang lahat.

Nung matapos ako ng college at namasukan sa Makati,  medyo parang napansin na ako ulit.  Siguro kasi natuto na akong mag-ayos ng sarili ko at mag-muk-ap.  Na-hide ang mga blemishes at natutong mag-stockings at mag-mini skirt.  Nung nagsimula ako dun, may isang boylet na bagong graduate din na halos kasabay kong pumasok sa upisinang yun.  Ok na sana ang fez value kaya lang twing lumalapit sa akin, kinakatyawan ako ng mga prenships kong mahadera dahil “Jaykel Mackson” daw – nakaputing medyas at itim na sapatos, medyo bitin pa ang pantalon.  Kulang na lang mag-moon walk to the tune of Billy Jean ang background music habang papalapit sa akin.  Di ko masabi sa mga bruhilda, eh kinikilig ako sa kanya eh, kebs nyo ba! Feer freysyur ang lola nyo.

Read the rest of this entry »

(Nakita 12228 beses ng 1970 bisitors)

Apo Jim, pagamit lang sandali ng title ng kantang sinulat mo para kay Pareng Gary.

Di ko na lang kasi maintindihan, eh.  Siguro nga, ang Pinoy likas na makakalimutin.  In a way, minsan, maganda yan.  May mga kasalanan sa atin na talagang napatawad na at kinalimutan na.   Ikanga, bawal maging magsasaka (kasi ang magsasaka, mapagtanim… ok?)

Kaya lang minsan iniisip ko rin, detrimental din sa atin, eh.  Tulad na lang sa pulitika, parang lahat ng pinaglaban natin sa EDSA Uno nawala at nabaon na lang sa limot.  Kasi tingnan nyo naman kung sino na ang mga nakaupo sa gobyerno.  Mas malala pa ang korapsyon ngayon kesa nung panahon ni Makoy.   Dati si Marcos lang ang nangongorap, ngayon ebribadi hapi – magmula kataas-taasan, at ang lahat ng mga kamag-anakan nila, hanggang sa pinakamaliit na pulis pangkalawakan.  Lahat kanya-kanyang kotong, kanya-kanyang umit, nagkakaiba lang sa laki.  Ang utang ng Pilipinas,  hindi na lang kaapu-apuhan ko ang magbabayad, mga apo ng apo ng apo ng apo ng apo (*hingal*) ko na.  And still, hindi pa rin ending.

Katulad na lang ng nangyaring Ondoy at Pepeng na trahedya.  Eto ha, ilang araw ko nang pinag-iisipan at tinatanong-tanong – bukod sa napakaduming basura, bakit sandamakmak ang putik na kahalo ng tubig-baha?  Mapapansin nyo ito sa mga bumahang lugar sa Rizal at mga katabing probinsya.  May napanood pa ako sa TV na ang sabi ng isang lalaki, dati-rati pa naman raw na bumabaha sa lugar nila, hindi na nila masyadong iniinda yun.  Ang kaibahan lang raw ngayon, mas mahirap linisin kasi nga may kasamang makapal na putik ang baha.

Kung may kasama nang lupa, ibig sabihin nun, galing yung lupa sa mga bundok.   At kung sumasama sa tubig-ulan ang lupa, ibig sabihin nun, hindi na sila napipigil ng mga puno.  Dahil wala nang mga punong sasalungat pa sa pag-agos ng lupa.

And at this point, naiisip ko ang nangyari sa Ormoc nung 1991.  May nakakaalala pa ba sa trahedyang yun?  Yung flash flood na dala ng bagyong si Uring na pumaslang ng 5,000 tao at umabot ng $12M ang damages sa bayan ng Ormoc sa Leyti?   Diba ang sabi ng mga environmentalist, ang isa raw sa pinakamalaking sanhi ng flash flood ay dahil sa mga denuded na mga forest sa paligid ng Ormoc.   At bakit nakakalbo ang mga gubat? Dahil ang mga lintek na mga tumatagpas ng mga puno dun, hindi nagtatanim muli ng mga bagong puno pamalit sa mga pinutol nila.

Sabi ng gobyerno nun, gagawin raw nila ang lahat para hindi na mangyari ulit ang nangyari sa Ormoc.  As in, halos sinumpa ang mga illegal loggers at mistulang ipapakain pa nila ng buhay sa mga buwaya ang tema ng mga speeches nila nun.

Labing-walong taon pagkalipas ni Uring, wala pa ring nangyari.  Sa aftermath ni Ondoy at Pepeng, eto na naman ang mga pulitiko, sinisisi na naman ang mga illegal loggers.  Deforestation daw ang dahilan kung bakit lumaki ng ganun ang nasalanta ni Ondoy.   Sunod ang mga basura.  Ang hindi pag-respeto sa paligid.  Yung sinulat ni Marcos de Guzman, Jr. sa Philippine Daily Inquirer nung October 9, 2009,  eh yun din halos ang blueprint na sinabi ng gobyernong gagawin nila sa nangyari sa Ormoc (plus-minus a few pointers).

Mahirap kasi sa atin, napaka-reactionary ng majority ng Pinoy.   Hangga’t hindi nauumpog, hindi kumikilos.   Aminado ako dyan.  Ako man, ganun.  Pero minsan, dahil na rin dyan, nakakalimutan na rin natin ang mga obligasyon natin sa bawa’t isa at sa bansa natin.  Ang mga nakikitang pang-aabuso sa kalikasan, nagbubulag-bulagan.   Ang mga naririnig na pangungurakot, pasok sa isang tenga, labas sa kabila.  Magniningas-kugon sa mga gawain, kulang sa follow-thru.  After awhile, ni sundot, hindi na gagawin.

Ilang beses na bang may mga nangyayari sa Pinas na kahit na anupaman – intriga, kontrobersiya, scandal.  Makikita mong masyado tayong nagpapaka-passionate sa mga nakikita at naririnig natin.  Parang ang laki-laking kasalanan na ulitimo hanggang Senado nakakarating pa.  (Hello, Hayden Kho.  Ano na nangyari sa kaso mo?)  Pagkatapos, kapag nakakita ng bagong pagkaka-abalahan, ng bagong pagkukuhanan ng pogi-points, nakakalimutan na ang pinagkakaguluhan kahapon.  Nababaon na sa limot.

Kaya siguro ang mga nangongorap na mga pulitiko sa atin, nakakawala.  Kasi maigsi ang attention span nating mga Pinoy.   Masyado tayong natutuwa sa novelty of an idea pero madali rin tayong magsawa.

Kapag nagbabasa ako ng mga articles tungkol sa Ondoy at Pepeng, inaabangan ko kung mababanggit man lang sa mga articles ang nangyari sa Ormoc.  Sadly, hindi ko napansin na nakitaan nila ng parallelism ang mga trahedya.   Kaya naiisip ko, Apo Jim, ‘di na tayo natuto talaga… ever.

Pero sawa na rin akong magreklamo na lang lagi.  Sawa na ako ng puro na lang ako satsat.  This time around, gusto ko, may gawin na ako.  Pero ayoko lang ng magdodonate ng pera, tapos, tapos na.   Gusto ko ng active participation.  Kung may alam kayo na pwedeng salihan remotely na pang-Pilipinas, sabihan nyo naman ako.  O ituro nyo sa akin ang website.   Siguro, oras na para umaksyon na rin ako.   Dapat may gawin na.  Sabi nga ng mga taga-peyups, “kung hindi ngayon, kelan pa?”

(Nakita 19297 beses ng 2593 bisitors)

May K ba akong magreklamo ng kahit na ano tungkol sa buhay eh andito ako – may bahay, may trabaho, may kinakain, may sinusuot, hindi binabagyo, hindi nilalamig…

May K ba akong maghinagpis eh andito ako – kumpleto ang mga kamag-anak at mahal sa buhay, mga magseselebrate ng birthday, ng anniversary, ng binyag, ng kasal… walang ililibing.

May K ba akong huminga ng malalim samantalang ano man ang problema ko ngayon, ga-ano lang yun, kumpara sa problema ng mga taong nasalanta ni Ondoy at Pepeng…

Wala…

Kaya hindi muna ako magmamaldita kahit na kanino o kahit na sa anumang bagay.  Hindi pa ako tapos magdasal ng pasasalamat na ok lang ang pamilya ko at walang sinalanta ng sobra.   Hindi pa ako tapos magdasal para sa mga nasa Pilipinas na talagang minalas.  Hindi pa ako tapos magdasal na sana marami pa ang tumulong sa kanila.

Basta, utang na loob lang, paki-usap, wag nyo naman silang bigyan ng sira-sirang damit.  Wag rin naman expired na mga delata.   Ok lang ang dyapeyk na t-shirt at pantalon, salamat din sa mga nurses na tumutulong sa mga nagkakasakit.

Sa lahat ng Pinoy sa Pinas at sa buong mundo, salamat sa inyong mga tulong.   Kaya natin ‘to.

(Nakita 20452 beses ng 2804 bisitors)