Minsan iniisip ko, bakit nga ba hindi ako naging madir? At kung naging mudra man ako, “very good” kaya ang grade ko or baka naman isang napakalaking palangganang butas?? Kasi kahit sobrang nagmamaganda ako sa lahat ng mga pamangkin ko, at ako ang paboritong “tita”, hindi naman ibig sabihin nun na karir ko ang motherhood, davah? Sobrang different yun, lola.

Tipong kapag nagngangangawa na ba ang bata ng hindi ko malaman kung why-liwayway o umebs yan at kailangang hugasan o magsuka yan sa buong salas, karir ko ba yun na inspeksyunin ng husto bakit sya mega-crayola o linisin ko ba ang dyebs sa pwet nya?

Yung mga projects sa school, yung mga pagdisiplina, yung mga pag-tulog sa tanghali, pag-gising sa umaga at pagasikaso ng baon, ng tuition, ng uniporme, ng kakainin sa araw-araw, carry ko ba yun? Yung pagdadalaga at pagbibinata, ang mayamot ka sa hindi pag-uwi ng maaga, ang mga crushes at mga puppy love at kung anik-anik, ikarir ko bang mag-helen vela?

Kung umandar na ang teenage angst, magawa ko bang gumawa ng biskwit ng pacencia? Not to mention ang pagkakasakit, kaya ko bang magpaka-florence nightingale hanggang madaling-araw?

Eh piano kung mother na nga, working girl pa. Yung gumugulapay na ngang magpaka-employee of the month, pero hindi nag-gu-goodbye ang freyshurs ng pagiging ulirang ina awardee?

Toxic yun.

Hindi naman kasi basta-basta ang mangarir na maging ina. Corollary tu dat, sinasabing hindi porke’t umire at may lumabas na bata sa iyo, matuturing ka ng isang ina. At corollary tu dat corollary, sinasabi rin, hindi naman porke’t hindi lumabas sa iyo, hindi ka na pwedeng magpaka-ina. “It doesn’t follow. Non-sequitur.” ikanga ng professor ko sa Logic na si Nandy.

So paano nga bang ma-a-award-an ng Mother of the Year ang isang ina?

Siguro…

1. kapag sinakripisyo mo ang sarili mong career para lang manatili sa bahay at alagaan ang anak mo. Pero pwede ring nagtatrabaho ka, pero hindi para sa sarili mo kundi para sa ikabubuhay at ikagaganda ng buhay ng mga anak mo.

2. kapag andyan kang nag-papakain, nagpapaligo (araw-araw), naglilinis, nag-aayos ng anak mo, at mga gamit nya. Na hindi mo pinababayaan na sila’y magutom at magsasakripisyo ka para wag lang silang magutom. Na kakainin mo na lang, ibibigay mo pa sa kanila.

3. kapag kahit na pagod ka pa rin, dagdag pang tatabihan mo sila at tuturuan sa pang-araw-araw na leksyon, ng ABC at 123 at what is a noun, ano ang pandiwa, what is the least common denominator o ano ang pamayanan at ultimo project sa home eco-nanay, kung pwede lang na ikaw na ang tumahi ng daster na saksakan na ng tagal na hindi pa matapos-tapos, gagawin mo na. Mereseng minsang mag-aaway na kayong mag-iina, carry pa rin dahil ang kailangan hindi sila mawala sa section 1. Yun lang kasi ang pwede mong ipamana sa kanila - ang edukasyon nila.

4. kapag nag-aalaga ka sa kanila, mereseng bente-kwatro oras na kailangang gising ka dahil may sakit sila. Hawak-hawak mo ang mga kamay nila habang nasa hospital bed at nagdadasal kang sana ikaw na lang ang magkasakit para hindi na nila maramdaman pa ang sakit ng injection, ng dextrose, ng operasyon, ng theraphy.

5. kapag lahat na lang ng raket pinasok mo na para lang may perang pang-tuition, papasukin mo yun dahil ayaw mong lumaki silang hindi nakapagtapos dahil kailangan nila yun para sa sarili nilang magiging buhay.

6. kapag nalaman mong may boypren at saksakan ng bata pa nila, kahit na labag sa kalooban mo, maghihigpit ka ng curfew, pero iintindihin mo pa rin na paminsan-minsan kailangan medyo luwagan mo ang renda para hindi sila magrebelde ng husto. At magdadasal ka na lang na hindi nila kinakalimutan lahat ng pangaral mo habang kasama nila ang mga boypren nila.

7. kapag lumapit sila sa iyong umiiyak, dahil naghiwalay na sila ng boypren nila, makikiiyak ka rin pero sasabihin mong, “matalino ka, maganda ka, maayos ka, hindi mo kawalan, kawalan nya. Mas magaling at mas mabait pa dyan ang makikita mo sa susunod”. At ipagdadasal mo talagang makakita sila ng lalaking mas magaling, mas mabait at mas mamahalin sila. At alam mong walang eching yung sinasabi mo sa kanila - true yun. Dahil ina ka, magaganda at gwapo sila sa paningin mo, ever en ever.

8. kapag kinailangan, kahit na matatanda na sila, hindi mo pa rin sila pinababayaan. Andyan ka pa ring tutulong at magbibigay. Dahil hindi mo sila kailanman hihindian, dahil alam mo, nagkakaproblema lang sa ngayon at lilipas din ang mga araw na ganito.

9. kapag naglambing ang mga apo mo, hindi mo sila hinihindian, mereseng bespren mo na ang delivery boy ng cargo na nagpapadala sa Pilipinas ng balikbayan box. At wala ka nang iniisip na bilhin kundi ang mga laruan, libro, damit at kung anu-anu pang makakapagpasaya sa mga anak ng anak mo.

10. kapag tumatawag ka pa rin linggo-linggo at halos maubos na ang phone card mo sa pagtawag sa kanila para kamustahin sila, marinig ang mga apo, marining ang mga boses nila, kung kamusta na ang linggo nila, ang malaman nila kung kamusta na kayo ng tatay nila. Kahit na magkakagalit kayo sa mga iba’t-iba ninyong mga opinyon, magbabati pa rin kayo. Kasi ganun naman talaga yun, dahil hindi naman kayo mga perpektong tao.

Kaya sa Inang namin, Happy Mother’s Day, Mudra! Ikaw ang winner! Ikaw ang aming kaisa-isang ulirang ina! Ikaw ang aming tanging ina…

We labs yu beri mats! (Inang, klik mo na lang yung last pikchur para lumaki :)

(Happy Mother’s day na rin sa aking mga syupatid na girlettes, sa aking lola, sa aking madir-in-lo, sa aking mga hipag, sa mga prenships, mga bloggers at lahat ng pwedeng tawaging ina. Mabuhay kayong lahat!)

DIABETES!

Syet da pwet, davah? Ideklara bang type-2 diabetic ang lola nyo? Mataas kasi ang resulta ng oral glucose test ko. Ang normal eh 62 mg/dl pero ang sa lola nyo eh 126mg/dl. Kiss na kiss sya dun sa levels ng lower border ng Diabetes Mellitus. Hay naku, eh di siempre, lungkot-lungkutan na ang lola nyo. Isipin ko bang magtuturok na ako ever ng daliri ko para i-test ang blood ko everyday of my life? Pero sabi ni Doc Alegado, “mag-hunos-dili ka Cofradia, at over ka sa pagka-exagge.” (Sort of ganun ang sinabi ni Doc pero nakangiti pa rin, hehehe.)

So nakahinga naman ako ng maluwag.

For now.

Kung mabait ako.

At hindi ako pasaway sa pagkain.

Gudlak sa akin.

Sabi ko nga, magta-try akong baguhin ang aking diet at talagang pramis na pramis na talaga, mag-e-exercise na ako. Para pagdating ng blood tests ko ulit in 3 months time, mas maganda na ang resulta ko. Plus gusto ko na ng bagong salamin at sabi ng optha ko kahapon, di pa raw nya akong pwedeng bigyan ng prescription hanggang hindi normalized ang sugar levels ko. So Swingout Sister Waiting Game ako ngayon.

So ayun, simula pa nung Huwebes, pagkagaling sa doktor, wit na rice ang lola. Wit na rin ang white bread at white sugar. Nung una, mistulang kayang afreyd akong kumain ng kahit na ano pero natatakam sa lasa ng kaning puti. Pero kapag pala ginusto ng isip, susunod talaga ang katawan. Sandali lang akong nag-crave ng kanin tapos wit na. Puro na ako repolyo, karne at isda. At bumili din ako ng exercise video ni Leslie Sansone at George Foreman.

Yung kay Pareng George, nakakaaliw sundan kasi ang cute niya dun sa video. May pa-boxing-boxing pa sya. Masyonda na sya pero kita mo pa ring fit na fit sya atsaka, wala lang, cute lang ang mga galaw nya talaga. Yung kay Leslie naman, ay naku, marami nang nag-a-eye witness na talaga raw “it works!!!!”. Feeling ko nga, it works. Tatlong araw na akong gumagamit nung video, plus nga talagang awat sa kain, bumaba na ako ng 2 lbs in just 2 days. Ang galing, diba?

Sabaders, di ako nakapag-exercise, pero nung Linggo, mistula akong nagworkout ng husto dahil ako ang kasama ni Gabe sa gym for kids nya. Paikot-ikot kami dun sa mga dapat nyang gawin sa gym eh tulo na ng tulo ang pawis ko. Kaloka, Sweaty Pangilinan. Kahapon naman di ako nakapag-exercise pero todo-lakad naman ako sa mga appointments ko. Mamaya, balik ako sa videos ko.

Si bossing ko nga kakatuwa kasi diet na rin sya at sumasama sya kapag nag-e-exercise ako. Nagwa-warm up sya kasama ko tapos maya-maya, go na sya sa exercise bike nya. Afreyd din siguro ang lolo nyo kasi may pagka-masyubis din sya. Kaya palagay ko, dinadaya ako nito - magpapapayat muna bago mag-pa-check up para hindi masabing diabetic din sya. mwehehehehe.

Nakakainis lang na sana naagapan ko ang diabetes ko. Mas ok sanang wala akong iniisip na dagdag na gamot ko na namang kailangang inumin sa umaga (na hirap pa rin akong isama sa routine ko sa araw-araw) at gabi kasama ng mga gamot ko sa puso ko. Pero wit na akong mag-sissy spacek kasi nakain ko naman lahat ng gusto kong kainin. Ikanga, time’s up, Gloria. Magbago ka na. May pedometer pa nga akong iniintay galing sa Kaiser Permanente eh dahil sumali ako sa 10,000 Steps a Day nila.

All in all, I’m still ha-live. I’m still kicking. Yun naman ang imfortant, davah? Charuz!

Nag-birthday ang Lola nyo nung Efril six. Buong weekend ang selebreyshen namin ni Bossing ko. Pero nung Viyernes at Sabaders may mga pinuntahan akong mga medical afoyntment din. (Isip ko kasi, para di ko na makalimutan, ang mga bisita ko sa mammogram, pap smear, opthalmologist at kung anik-anik pa eh isabay ko sa birthday ko.)

Wit pa ako ever nagpapa-mammogram ever since nag-kwarenta ako. Eh diba, needs ito kapag medyo umaabot ka na ng forty. Siempre scared ako sa breast cancer, pero lola, scared din kasi ako sa mammogram. Isipin mo, pitpitin ba ng husto ang dyoga mo eh masa-kitchen kaya yun? But eniweys-highweys, pa-birthday ko nga yun sa sarili ko. Ready na ako talaga kahit masakit nang madiskubre ko na meron na palang tinatawag na digitized mammography. Maraming churva-churva na mga advantages ang digitized kesa sa film mammography, pero ang pinaka-attractive sa akin eh wit na sya kasing tagal ng film - less than a minute for each breast. Less time to pitpit, less sakit to da dyugs. So go na ako. Viernes yun. Nung hapon, go-sago na kami sa Philadelphia dahil Junior Recital ni M.

Sabaders, oral glucose test naman ang pinagawa ko. Kakaloka yun. Biruin mong painumin ka ng sobrang tamis na “juice” tapos kunan ka ng dugo ng tatlong beses - bago ang test, isang oras pagka-inom ng glucose at isang oras ulit pagkaraan. Eh paano kaya yun eh dalawa lang kaya ang braso ko? Kaya ang kaliwa kong braso, mas bugbog kesa sa kanan.

Nung gabi, balak sana namin ni Bossing na manood ng play sa Toby’s. Pero dahil di namin akalain na ang masyonda ng play na tulad ng Wizard of Oz eh mag-fully booked pa, go na lang kami sa Japanese restaurant para kumain ng hibachi. Di na kami nakapanood ng sinex pagkatapos piano sobrang busog na kami.

Kinabukasan, maaga kaming nagising ni Bossing at nagluto na kami ng palabok at kare-kare at go-sago na kami sa friendship kong si Nimfa sa Hagerstown at dun nagselebreyt kami ng birthday ko kasama ang pamilya ni Nimfa, si Santi, si Brenda kasama si mother -in-lo at dyunakis at ang pamilya ni Eric. Nabundat ako. Ang sarap nung sinaing na galunggong, sobra! (At gagawin ko yun, pramis!)

So kita nyo naman, talagang one whole weekend kami nag-selebreyt ni bossing ko. Tenchu, my lab, lab na lab kita :)

Eto nga pala. Isang kanta ni M nung Junior Recital nya sa eskwela nya sa Philadelphia.

(Kakaloka! Buong weekend, ang template ko ang inaayos ko. At di pa ako tapos ilagay ang lahat ng plugins. Pero mas gusto ko na ito. Harinawang mas magustuhan nyo rin ito.)

OO… ako ang reyna ng Cucci Gang. “Cucci” as in “Cuchina”. Ako ang reyna, preysident, vice-preysident, seykretari, treysyurer, fi-r-o, sargent at arms. Ako rin ang muse at ang escort na rin! Pero, wala akong 70 kiyaw na utang kahit na kaninong afam. Wit rin akong buysung ng shabu (eh pang-rugby nga wala, shabu pa!). Ang tambayan ko, yung pansitan ko na pinalitan ko na ang pangalan ngayon - “Em-bihon-sy”. Vonggah, diba? Pero bukod sa pansitan ko, type na type ko ring kumain sa Andok’s. (Hindi katulad ng iba dyan… uhummmm!)

Wish ko lang gawan din ako ng libro ni Kitty Go. Ava, may K naman akesh - very elitista din naman ako. Di nga lang ako shumashambay sa Bora kasi anditech ako sa yu-es-ey. Pero in fairview, napuntahan ko na rin naman yun. Requirement ang LV na bag, pero pwede na rin ang dyapeyk. Ang Hermes, pwede rin ang hermes-hermes-san. Pero mas maganda kung wala na lang. Sus, kesa mag-buysung ako ng Hermes, buys na lang ako ng bagong car-u - Chedeng… dalawa pa kung type mo. (Yes, Viring, ganun kamahal ang mga lintek na mga Hermes na vag-ey na yan!)

Pero true nga, pramis, peks man, elitista ako! As in, marunong naman akong gumamit ng fork en spoon. Alam ko naman ang kaibahan ng red wine sa white wine at knows naman akong gumamit ng tissue at toilet paper. Inglisera din ako, “as in, like an assumptionista, really!”

Hay naku, pagtakhan pa ba’ng Cucci Gang ako? Eh ang apelyido ko eh Zaragoza nga, from the every famous Familia Zaragoza. Pinsan ko si Jackie Madrigal at si Celine Magsaysay. Fla! May mas sosobra pa bang name-dropping pa dun? Ako si Sienna Zaragoza y Madrigal y Magsaysay. Ang kilay ko nasa high heavens na nga kapag sinasabi ko ang pangalan ko, anovah!

Kaya, OO, sapulin nyo man ako ng mga panlalait nyo, wala kayong magagawa. Wala rin akong magagawa. - Ako ang Cucci Gang! I was born on a silver spoon!

(I hope I get my message across the bridge.)

Hay halayhay… Tama na muna ang ilusyon na si Bea Alonzo ako at may drama sa Maging Sino Ka Man. Baka sabihin nila kung ano na namang opyo ang nasinghot ko. Kaka-lukersh yun eh.

Eto na lang. Kagabi sa bus, habang nayayamot ako dun sa dalawang lasing na pasahero, inaaliw ko na lang ang sarili ko sa pag-isip-isip. Ng biglang pumasok sa isip ko, may gumagamit pa kaya ng mga pambomba ng lamok? And siempre corollary tu dat towt, may gumagamit pa kaya ng katol?

Wala lang. Pumasok lang sa isip ko.

Ay, si Fafa Jay, kilalang-kilala nyo sya davah? Lumabas na ang next libro nya - Mga Kwento ng Batang Kaning Lamig. I’m sure nagustuhan ninyo ang una nyang libro. Kaya magugustuhan nyo rin ito. Komiks ang format nya. Kaka-aliw. Kung gusto nyo pa ng ibang screen captures ng komiks, tingnan nyo ito.

Binalita din sa amin ni Fafa na go-sago sya sa Pinas para nga sa launching ng MKNBKL sa April 14 2008, Monday nang 3pm sa FULLY BOOKED sa THE FORT. Lunes yun, pero sana mapuntahan nyo sya at masuportahan. Para sa mga ate at lola ko, gusto ko lang sabihin sa inyo na gumwapo lalo si Fafa Jay ngayon! Slim na slim kaya naman mas lalong lumabas ang kapogian. Hehehehe, magwatir-watir kayo dun! At para sa mga boylets, naman siempre repapips si Fafa kaya peace man kayo dun. Eniweys-hiweys, huwateyver the case, go kayo sa launching ha.. buy ng book, at papirmahan sa kanya. At kapag nakita nyo na sya, sabihin nyo, representative ko kayo, at manghingi kayo ng kiss para sa akin. Mwehehehehehe…

At ang last but not the least, siempre pa, ang aking Bossing. Lumabas na po ang kanyang website - Kuya Fuji, The Journal of the Piano Man. Ay, wag raw madala, hindi kasing seryus ng title ng blog ang mga entries. Ikanga ni Melanie Marquez, “Don’t judge my brother, he is not a book!” hehehehe… harinawang matuwa din kayo sa kanya. I-link nyo sya ha… at pakisabi sa kanyang nilink nyo sya para masama nya kayo sa links nya. Naghahanap pa ng mga prenships sa pagbo-blog si Bossing kaya naman medyo naji-jiya pa sya. Pero bisitahin nyo ha. Para matuwa din kayo :)

Hmmm…. di ko pa rin masyadong feel ang bago kong template. hmmmmm…..

Konti na lang, matatapos ko na ang renovation nitong pansitan ko. Alas onse na kaya bukas na lang ulit. :) Pagkatapos, marami akong kwento. Pramis…

… Nagpapalit lang po ng template. Di ko na trip ang madilim na template. Mamaya, may bago na :)

Table 3. Distribution of Families By Income Classes: 1997, 2000, and 2003*

* Sourced from the Philippine National Statistical Coordination Board

Di ko talaga ma-knows… Needs ba talagang maglabas ang mga Pinoy broadsheets ng isang “society section” kung 99.8% naman ng populasyon ng Pinas eh ma-giraffe o middle-class? Para vah may pag-displeyan ng pagmumukha ang natitirang DALAWANG PORSYENTO na, sa tutuo lang, eh para namang pang-aasar lang yun? Pumarada bang umattend ng mga launching ng mga muk-ap, ng mga bagong selpown, o ng mga kung anik-anik na sosyalan for the sake of sosyalan samantalang maraming pilipino ang halos mamatay na sa gutom?

O sya, hindi maiiwasan… magkakaroon naman talaga ng mga ma-giraffe, mas ma-giraffe at may pera’ng grupo sa kahit na anong lipunan. Wala tayong magagawa… ganun talaga ang life. Pero ang hindi ko ma-took ever eh yung ipangalandakan pa ba nitong mga may pera’ng ito na ang laki ng kaibahan nila sa mga poor? Mega-smile, mega-papiktoryal para masabing “in” sila.

Ok, alam ko, hindi naman lahat ng mayaman eh ganito. Feeling ko nga, yung mga tutuong may pera o yung mga tinatawag nating “old rich” eh hindi paparada sa mga sosyalan. Kasi nga, confident na ang mga lolo’t lola na kahit wit zila apir sa public, may I knows sila ng people of the Philippines na mayaman sila. Theory ko, kung sino yung mga BY (biglang-yaman) o insecured sa katototohan ng mga tutuong buhay nila (mga anak sa labas ng mayayayaman, mga dating may pera pero nauubos na o wala na, mga ninuno na ang pera eh galing sa pag-sikwat ng kayaman ng bayan), yun ang mga may pangangailangan pa ipakitang “mayaman” sila at hindi sila api-apihan ng mga tutuong mayayaman. Itong mga “feeling” may pera ang pinaka-nakaka-inis, nakaka-awa at nakaka-tawang grupo ng mga “may kaya”. Dahil hindi sila talagang tanggap ng mga “old rich” pero ayaw nilang bumagay sa true nilang ka-level sa buhay. Di nila ma-take na hindi sila feel ng mga taong gusto nilang matanggap sila.

Pero yun nga, itong mga dyaryo kasing ito. Hindi naman maglilipana ang mga pagmumukha ng mga BY na ito kung wala namang mga “Society” pages ang mga dyaryo. Isipin nyo, diba ang headline news, may silbi - tulad rin ng editorial, ang local at foreign news, ang sports, weather, business, classified, cooking, home and real estate - lahat may maiisip akong rason kung paano silang nagbibigay ng magagamit at kapaki-pakinabang na silbi para sa mga tao. Sus, ang cartoons may silbi pa sa akin, at kahit nga entertainment section, naiintndiihan ko bakit meron eh - para sa mga tulad kong mahilig sa sine, TV at artista o gusto lang matawa.

Pero ang society page??? Why-liwayway??? Kung .2% lang naman ng populasyon natin ang pwedeng may keber at karamihan pa sa .2% na yun eh pinagtatawanan ang mga taong nasa society page, ano ang silbi? Paki-explica nga sa akin, mga lola… Di ko ma-gets. Kung yun ba naman, itong mga BY na ito eh gumawa na lang kaya ng mabuti at magbigay ng panahon nila para sa mga ma-giraffe, para naman may silbi ang mga buhay nila, mas maganda pa sana.

Nung binasa ko ang blog ni Brian Gorrell at nabasa ko kung magkano ang “supposedly” ginagastos ng “Gucci Gang” para sa “bisyo” nila, nailing na lang ako. Bakit kamo? Basahin nyo ito galing sa Philippine National Statistical Coordination Board:

…For 2007, Filipino families consisting of five members should be earning a combined monthly income of PhP 6,195 in order to meet their most basic food and non-food needs for this year. A sole breadwinner in a five-member family residing at the National Capital Region (NCR) is expected to find a difficult task in bringing the entire family above the poverty line if he/she only earns at most PhP 265 per day.

…Latest statistics released by the NSCB last 6 June 2006 indicates that approximately 24 out of 100 Pinoy families did not earn enough in 2003 to satisfy their basic food and non-food requirements. …The decrease by 3.1 percent in poverty incidence translated to a corresponding decrease by around 124,000 in the number of Pinoy families straining to make ends meet. Annual per capita poverty threshold for the Philippines in 2003 stood at P12,309.

Di ba kayo mainis? So paano kang matutuwa sa mga BY na ito na sa true lang, wala namang mga silbi sa lipunan. Kakaloka!

Para kay Brian Gorrell, wala akong maisip na pwedeng itulong sa iyo, bukod sa bigyan kita ng link galing sa blog ko. Harinawang kahit na papaano eh makarami pa ito sa hits mo para may kitain ka kahit na konti sa mga google adsense mo… para na lang sa mga gamot mo.

(O, warning… senti-moment itech.)

Dear Andres,

Kamusta ka na kaya? Alam mo, matagal ko nang gustong gawin ito. Matagal ko na kasing gustong ilabas ang saloobin ko… Minumulto pa rin kasi ako ng hindi magandang ala-ala nating dalawa… Kapag naaalala kita, sumasakit ang puso ko at mangilang beses na rin na naluluha ako.

Oo, may mga demonyong pumapaligid sa utak ko kapag naiisip kita at pinapaiyak ako. Sinusutsutan akong naging masama ako dahil iniwan daw kita. Pero aminin na natin, alam nating dalawa kung ano na ang nangyayari sa buhay natin nung huling taon na magkasama tayo. Naghihilahan na tayo pababa at hindi na talaga tayo masaya nun.

Kung naiba ang sitwasyon, sigurado, hindi naman mangyayaring hihiwalay ako sa iyo. Pero madalas mo nang naririnig sa akin, bago pa nangyari ang lahat - hindi ko na kaya… hindi na ako masaya… hanggang trabaho, nadadala ko na ang lungkot at problema. At alam mong hindi ako ganun.

Hindi naman ako naging masamang nobya. Alam mong inintindi ko lahat ng nangyayari sa iyo. Pilit na binibigyan ko ng rason ang bawa’t nakikita kong parang mali. Ni wala ngang nakaalam na may problema na tayo dahil ayokong sumama ang tingin ng kahit na sino sa iyo. Dahil masasaktan ako kung may marinig ako sa kanila. Pero yun nga, tao lang ako. At gusto ko lang na maging patas ang buhay sa akin. Tumatanda na rin naman ako. Gusto ko nang magkaroon ng taong makakasama ko sa buhay, na talagang mararamdaman ko na hindi ako nag-iisang kumakarga ng mga problema ng mundo. Yung kailangan ako dahil mahal ako hindi dahil kailangan nila ako para pisikal na mabuhay. Nung bandang huli kasi, ramdam ko, yun na lang ang silbi ko sa mundo mo.

Naiisip pa rin kita. Iniisip ko pa rin paano kaya kung naging ok ang takbo ng buhay. Tayo nga kaya ang nagkatuluyan? Pero alam ko, naging instrumento lang lahat ng nangyari dahil kailangang magkita kami ni bossing sa huli. Kasi kailangang matupad ang nakatakda. Si Bossing ang talagang takda para sa akin. At alam ko, siya ang sagot na pinagdasal ko nun ng matagal sa harap ni St. Jude nung minsang dumalaw ako sa simbahan. Si Bossing ang ultimatong regalo sa akin ng Diyos.

Pero huwag kang magduda. Naging masakit para sa akin ang paghihiwalay natin. Yung sinasabi ko lagi sa mga kaibigan ko na ikamamatay kong maghiwalay tayo, tutuong nangyari yun. Yung araw na tuluyan na tayong naghiwalay, yun ang araw na nilibing na ako sa lupa. Pero isang taon na ako’ng, pakiramdam ko, bangkay na lumalakad na lang - wala ng direksyon ang buhay. Dahil sa puso ko, hindi na ikaw ang lalaking minahal ko walong taon ng nakaraan.

Pero kailangang danasin ko yung pagkamatay na yun para mabuhay ako uli. Para malaman ko kung paano talaga ang lumigaya, umibig at pumayapa - ng may tutuo nang kaakbay. Salamat sa lahat ng hindi man sinasadyang naituro mo sa akin. Nakita ko kasi ang diperensya nung tayo at yung ngayon. Hindi mo kasalanan yun, nangyari lang talaga… Pero yun nga, mas minamahal at pinapahalagahan ko si Bossing dahil sa lahat ng nakita kong kulang sa relasyon natin dati.

Sana, maayos ka na ngayon. Sana hindi ka bumalik sa problema mo dati. Siguro nga hindi ako ang taong pwedeng magpalakas ng loob mo para lumaban sa mundo. Sana lang, anuman ang kinalabasan ng nangyari sa atin, ito ang naging mitsa mo para madiskubre mo kung sino ka talaga at ano ang talagang gusto mong mangyari sa buhay mo.

Yun nga lang, nawa’y hindi muna ako biruin ng tadhana dahil hindi pa ako handang makita o makausap ka. Hindi dahil natatakot akong mahulog sa iyo ulit (dahil hindi na mangyayari yun), pero dahil hindi pa ako handa na malaman, kung sakali, na hindi mo nalabanan ang mga problema mo… Sana kapag nagkita tayo, masaya ka na talaga at may kasama kang nakagawa ng hindi ko nagawa para sa iyo.

At sana pagkatapos kong isulat ito mawala na lahat ng demonyo para hindi na ako malulungkot kapag naiisip kita. Para ang maalala ko naman ay yung magagandang nangyari sa atin at yung mga naituro mo sa akin. Para matutunan ko na talagang magpasalamat na naging tayo ng minsan sa buhay ko. Marami naman tayong magandang ala-ala nun, diba?

At sana, magmula ngayon, maniwala na talaga ako sa sarili ko kapag sinasabi kong hindi ka naman pababayaan ng Diyos na masira. Lagi pa rin kitang pinagdadasal.

Ako pa rin ang kilala mong
Sienna

Can We Still Be Friends
(Todd Rundgren)

We cant play this game anymore
But can we still be friends?
Things just cant go on like before
But can we still be friends?

We had something to learn
Now its time for the wheel to turn
Grains of sand, one by one
Before you know, its all gone

Lets admit we made a mistake
But can we still be friends?
Heartbreaks never easy to take
But can we still be friends?

Its a strange sad affair
Sometimes seems that we just dont care
Dont waste time feeling hurt
Weve been through hell together

Dannana etc,
Can we still be friends

Can we still get together sometimes?
Hey babe, can we still go on?
We awoke from our dream,
Things are not always what they seem
Memories linger on
Its like a sweet, sad, old song

Dannana etc, can we still be friends

Nag-impulse buying ako nung isang araw sa Best Buy. Kaloka!

Eh piano naman, nung isang gabi, pinakita sa TV yung isang commercial ng “Across the Universe”. Eh naaliw ata ako dun sa mga kanta, na-impulse akong bumili nung video at nung soundtrack album. Anobah! Tama ba yun?

Pero in fairview, maganda naman ang video at ok na ok naman ang soundtrack. Eh sus, Beatles kaya yun, ano? Pero magaganda rin naman ang mga versions nila. Ang naaliw pa kami ni bossing, yung isang girlash sa pelikula, pinay! Yung nag-akting ng Prudence dun palikuliks na ang true na namesung eh TV Carpio. Dyunakis sya nung Teresa Carpio na kilalang singer sa Jongking na ang fathersung eh Pinoy na ang fangalan eh Fernando. Hmmmm… Fernando Carpio. Dynanap ko sya sa internet. Eto nga ata sya.

Ang galing, diba? At ang ganda ng boses ni TV Carpio. Kaya naman proud ako kasi sumasalipadpad na naman ang kapa ng pinay. Sobrang haba ng buhok natin, davah?

Eniweys, balik sa pelikula, medyo nakakawindang sya. Feeling mo para syang isang napakahabang psychedelic trip. Yung tipong, tame ang umpisa, tapos kumukulay, o nagiging collage ang mga eksena, tapos makulay ulit, tapos kakalukring ang mga fifol kasi nagso-song en dans, tapos paunti-unti naging tame na naman sya, parang sasabayan ang pagbaba ng amats mo.

Ganun ang tripping ng pelikula. Pero ok pa rin sya. (Akshuli, nakakaaliw yung nagsa-psychedlic ang kulay.) Tapos appear din si Bono, Joe Cocker, Selma Hayek at si Eddie Izzard. Eh nung pinanood namin ito, di ko knows na may mga cameo roles ang mga bakla kaya minsan nagte-take two pa ako ng “Hmmm… Si Selma Hayek ba yun?” At si bossing ang spluk “Si Bono ata ito…”

Magugustuhan nyo ba ang muvlaks? Depende… kung hard core Beatles fan kayo na ang jisip nyo eh wit nang makakakanta ng mga kanta ng mga Beatles kundi ang Fab Four, medyo baka hindi nyo ito feel. Kung medyo olds na kayo at na-aalala nyo at nagustuhan yung Sargeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band na pelikula na ang BeeGees at si Peter Frampton ang bida, baka ma-type-an nyo rin itech. So depende sa kumporme talaga.

Pero ako, oks na oks na rin sya. Hehehe, sulit na rin yung impulse buying ko.