Image 1
Image 2

« August 2002 | Main | October 2002 »

September 26, 2002

Ang Pagbabalik ng Panday.....

Ang Pagbabalik ng Panday..... SA MALACAÑANG???

Katulad ng sinabi ko, Idol ko si FPJ. Maliit pa ako nun, gustong-gusto ko na sya. Memorized pa nga naming magkakaibigan ang mga dialogue nya sa mga teasers ng mga sine nyang pinalalabas sa TV ("Puno na ang salop, Judge!!"). Nakita ko na sa tutuong buhay si FPJ at ikanga sa ingles "He is larger than life". Natunganga lang ako ng makita ko sya ng malapitan... Amable, mapagkumbaba at walang ere. Si Manang Inday (Susan Roces, dyowa ng Da King.. hindi mo alam?!?!?!), ganun din, katangi-tangi talaga at mistulang reyna sa paningin ko. Pareho silang pinakarerespeto ng Pilipinas, loob at labas ng syobis. Kumpara kay Erap, mas malaking artista si FPJ. At bago ang mga balitang kumakalat, bilib ako sa kanila nila Tito Dolphy (maki-tito na rin ba?!?!) dahil ni hindi sumagi sa isip nila na magpulitika.. hanggang ngayon....

Gustong-gusto ko man si FPJ, hindi ko ata maatim na maging presidente sya ng Pilipinas. Unang-una, kung babasahin ninyo ang nilagay kong article ni Teddy Benigno sa baba, maiisip nyo.. syet.. use lang ni Erap si FPJ para makawala sya at maipasok nya talaga ang gusto nyang si Lacson sa Malacanang. Syet, paano kung pumalpak si FPJ, damayan ba sya ni Erap??? Syet... kung masira ang reputasyon ni FPJ, katulad rin kaya sya ni Erap na pinagtatawanan ngayon. O kung mayamot na naman ulit ang mga taong bumoto sa kanya sa pagka-presidente, pahiyain rin kaya syang katulad ng ginawa kay Erap - coup d'etat en ol???? AY!!! Parang ayaw ko ata... Dis en so much more sa artikel ni Manong Teddy sa ibaba:


By Teodoro C. Benigno
Wednesday, August 28, 2002

Just recently at the Makati Medical Center, one of my doctors greeted me with the news the hospital was all agog about Fernando Poe Jr. Why? The story was that FPJ, at the request of a very sick boy, visited him in his room. And - lo and behold! - FPJ came dressed as a presidential wannabe in colored T-shirt, blue jeans, red cap and gleaming boots. FPJ for President 2004.

Wow! My doctor, who shall remain nameless, exclaimed: "He's running,FPJ
is running in 2004. Believe me. Otherwise he would not have dressed up like that just to please a sick boy." Maybe he is. And Susan Roces isn't helping any by saying of late "We are not thinking of the presidency right now, my husband is quite busy making pictures."

If Susan Roces had simply stuck to the old script: "No, talagang hindi, Ronnie is not crazy. Politics is not for us. The presidency is way, way out, impossible. And you believe us. Not today, not tomorrow, not ever. That is as final as final can be. Please leave us alone." But when Ms. Roces hedges ever so little and says "not right now," there's a lot of
rope you can pull from that statement.

The grapevine right now is something like this: Erap Estrada is moving heaven and earth to convince FPJ to run in 2004 with Sen. Panfilo Lacson as his runningmate. And he will succeed. Money,campaign expenses, logistics, are no problem. Billions of pesos have already been ponied up. More billions will come if these should be necessary. There is no doubt in their minds FPJ will win and win big. The whole masa will rally behind his candidacy, even more than they did behind Erap. President Gloria Macapagal Arroyo will simply be buried under the FPJ avalanche. So will the other presidential candidates. FPJ's first act, when he takes Malacañang over, will be to pardon Joseph Estrada. The understanding is that FPJ will just be president for a short period, then resign. Vice President Panfilo Lacson will then take over as president until the year 2010.

On the surface, this scenario looks plausible, even unsinkable. If Joseph Estrada could win by a landslide in 1998, then an even more popular FPJ - the all time King of Philippine Movies no less - should shoot like a skyrocket to Malacañang. FPJ besides has a wholesome character. He is family man beyond compare. He doesn't have the baggage of Estrada, a drinker, a womanizer, a gambler, an itchy-fingered raider of the cookie jar, a sybarite.

All right, FPJ may not have the brains for the presidency, but that can
be remedied as Estrada did. Get the best and the brightest into Malacañang and use them. Pick their brains. Estrada didn't pick their brains. He grabbed something else and that was his undoing. Besides, FPJ is extremely rich. He will never be Mr. Pickpockets loose in Malacañang.

That is the picture we are getting today. It is on its surface and impressive picture, postcard-pretty, yeah why not.Except that times have radically changed. We have long left the year 1998 when Erap Estrada descended upon Malacañang like a conquering hero from the space wars. Almost everybody, including many of my educated friends, yes some journalists, were for giving him a chance. I didn't. From the outset, I knew and smelled he was a phoney, a gifted con artist, a bull inside a china shop who would scramble Malacañang upside down. It didn't take long before civil society wised up. It didn't take long either for Erap Estrada to knock about Malacañang like a booze-laden lalapaloosa. You know the rest of the story.

Times have changed. In times of great crisis, it is no longer the masses that decide the fate and future of Philippine politics. It is the middle class, civil society. The military, mayhaps. They were the shakers and movers of Edsa I and Edsa II. Sure, the masses in 2004 can very well vote FPJ to the presidency. This would be a decisive vote a clean vote, a democratic vote, a constitutional vote. But an FPJ victory could set off a huge political earthquake right from the epicenter of civil society or the so-called middle forces. It could probably alarm the Left and the military establishment. And they too could move and engulf the nation in class war if not a military takeover.

In all probability, the EDSA forces will storm the streets in 2004 in the event of an FPJ victory. And prevent FPJ from taking over the presidency. That would be the tripwire to a chain reaction of events. The reasons are ample and let me extrapolate from Edsa I and Edsa II. The middle forces will feel an FPJ victory will not only trivialize but idiotize the presidency. At a time of great historical crisis, when a president of great pith, great moment, great character and greater intellect is direly needed by the nation, the Republic can ill afford to have a president without any preparation for the job. A president
Straight from the movies.

Unlike Estrada, he never threaded a political career from San Juan mayor to senator, to vice president to president. FPJ knows nothing about leadership. The art and science of leading a nation escape him. He would be a complete stranger to enlightening, igniting and educating a citizenry wallowing in poverty, misery, oppression. They must be saved.

The way out is not a movie actor's lightning-quick fists. It is that of a leader drawing from Churchillian courage and statesmanship, from Quezonian magic delivering the nation from its fears, from a heroic Ninoy Aquino dug deep in the psyche of the nation. We Filipinos once and for all must slay the dragon of celluloid and media celebrity as the top and favored entry into our politics. If we cannot, if FPJ should win in 2004, I am afraid the dam will break down. And we shall all sink or swim and seek the safety of high ground. If not that, the full fury of Armaggedon. Maybe Ronnie Poe does not realize all this, neither does his patron Erap Estrada.

But they must be warned this early that they are tempting the gods."


Posted by atesienna at 09:37 AM | Comments (0)

September 23, 2002

Galing sa email group

Galing sa email group ko sa (hindi dapat pagkamalang yung website ng telepown kompani sa 'pinas):

"A MOVEMENT has been launched to draft Fernando Poe Jr., known as the "king of Philippine movies" and best friend of ousted president Joseph Estrada, as a candidate of the political opposition for president of the Philippines in 2004. Two groups emerged Friday as having launched the movement after months of Estrada's efforts to persuade Poe to seek the presidency."

My garsh.. Ako, idol ko si FPJ. Mas lalo na yung mga bakbakan scenes nya ala-Roman Rapido. Respetadong tao sya sa loob at labas ng syobis. Pero sana huwag na syang mag-ambisyong maging presidente ng abang Pilipinas. Matuto na sya sa naging karanasan ni Erap. Matuto na TAYO sa naging karanasan natin kay Erap. At kung ma-bren-wash nga syang lumaban, sorry FPJ, pero sana matalo ka. Para na rin sa'yo.. para hindi ma-dungisan ang pangalang mong kagalang-galang na ilang taong pagpupunyagi sa syobis. Karnabal na ngang matatawag ang pulitikang pilipinas na punong-puno ng mga payasong pulitiko. At ang kawawang si Pareng Juan lang ang walang ibang nagdurusa sa mga pinaggagagawang kalokohan ng mga payasong ito...

Huwag nang dagdagan ang paghihirap ng mga Pilipino, FPJ. Ibigay na lang natin sa iba ang posisyong pagkapresidente. Kawawa naman ang kinabukasan ng mga "anak" kong sina Popoy, Mokong at Princess Fiona... maawa ka..


Posted by atesienna at 09:36 AM | Comments (0)

September 15, 2002

Proud na proud ako

Proud na proud ako sa sarili ko. Nag-pi-pi-piktyur ako ng blak en wayt mga tatlong linggo na ang nakakaraan. Simple lang - isang rosas, isang daisy, isang upuan, ang winter coat kong itim na ginawa kong pantakip sa upuan na pinag-patungan ng modelo ko at dalawang pambahay na ilaw. Kumuha lang ako ng kumuha. Iba't-ibang anggulo, iba't-ibang setting sa camera ko. Thrity-six shots. Nagsimula ako ng alas syete ng gabi, natapos ako ng mga bandang alas nuwebe. Dalawang oras akong nagkulong sa kwarto ko, ni hindi nga ako naka-go man lang sa comport room. Nung pinadedebelop ko yung film, sabi ko sa sarili ko, "hmp.. siguro mga dalawa lang dito ang magiging maganda." Kinabukasan, nang makuha ko ang mga litrato, nagulat pa ako. Hindi na lang ako magsasalita... kayo na lang ang humusga...

Ate Sienna's Plawers (In Blak En Wayt)


Posted by atesienna at 09:36 AM | Comments (1)

September 11, 2002

Altho you didn't come

Altho you didn't come from me physically, in spirit, being your soon-to-be godmother and you being the first born of my youngest sister, Patring, I regard you as one of mine. Just like your Kuya Popoy and Kuya Mokong, sons of your Tita Greta, I will always consider you as my child. Knowing I will not have any child of my own due to a surgery I had two years ago, you and your Kuyas are what I will closely have for "natural" children. Your Tito Andres and I have a big possibility of adopting our own, but you and your kuyas will be my first-borns.

I feel old seeing your pictures in the delivery room sent to us by your Tita Greta. For I seem to still remember myself just about 4 years older than you are now, excited to go to school for the first time. I also remember the time when I was 11 years older than you are now and we welcomed your mom to the world - just like we're doing to you now. Your mom and I, together with your Tita Greta and Tito Ringo had so many fun and bad times together. It might not have been all sunny weather, but we made it through and came out closer than we could ever be. And this we pass on to you and your Kuya's - the bond that helped us get through all the tough times and made us celebrate unselfishly what each one has accomplished.

Your grandparents will always love you, and probably spoil you, being their very first granddaughter. You're lucky, you also have a great-grandmother who will be so busy sewing little dresses for you. Your cousins will pamper you and call you 'Princess Fiona' because that's actually what you will be - a princess among all the princes on both your mom and dad's side. We will take a lot of pictures of you, trying to capture your every move, your every laughter, your every word. You will keep us hanging on to whatever you do. Just like we hang on to every little stunt your cousins are doing right now.

I wish for you all the beauty of the world. I wish to shelter your from all the harm, altho I know that isn't the way to live in this world. We might try to shield you from pain as much as we could, but in those certain times that you still would feel even a small prick, I will be there for you... to kiss it where it hurts, to hug you for something bigger than a small prick or to cry with you if it has to go that way. I will always love you...

Welcome to the world, Annika Fiona...


Posted by atesienna at 09:35 AM | Comments (0)

September 09, 2002

Wanted: Perfect ClassmatesLately, panay

Wanted: Perfect Classmates

Lately, panay ang hanap ko sa internet ng mga dati kong mga kakilala, kaibigan at kaeskwela na wala na akong balita ngayon. Dun ko napurbahan ang galing ko sa pag-search, ditse. Pwede na siguro akong maging detektib por hayr para maghanap ng mga missing persons. Kung saan-saang website at search engines ang pinag-hahahagilap ko para hanapin ang mga "missing in action" na mga kaibigan ko. Yung iba natunton ko (sa mga website ng eskwelahan namin, mga link-link sa geocities o yahoo egroups o sa, mga search engines at kung saan-saan pa), yung iba, natunton ko ang mga kapatid o mga kamag-anakan nila na kilala ko.

Ang kaso yung mga gusto ko talagang makita, wis ko ma-tunton. Either napakagaling mag-tago o walang malay sa internet. (Palagay ko yung huli...)

Pinaghahahanap ko ang mga ex-dyowa ko o mga dati kong crush o crush ng bayan. Aba, bakit kanyo? Hindi ba kayo curious malaman kung yung nilalangit-langit nyong halos kamatayan ninyong mga dyowa o crush ng bayan eh magugustuhan nyo pa rin kung nakita nyo sila ngayon? Bah, malaki ang nagagawa ng lumilipas na panahon sa isang tao, Ate Charo... Ako, kyuryus akong malaman kung nagka-anak na sila, malaki na ba ang tyan, tumaba ba, pumayat ba, umimpis ba ang mukha, nag-matyurd ba, pumuti na lahat ng buhok, nakalbo na ba, tumanda na, gumwapo bang lalo... Aba, hindi naman lahat ng tao eh katulad ko kong may God-given talent - gumaganda habang tumatanda. Age becomes me, ikanga. (O, kumontra ka pa ba!?!?! Wa na, ha!)

Pero hindi lang naman mga dating kalukadidang ang mga hinahanap ko eh. Akshuli yung mga kaklase at kaibigan ko nung high school, wa na ako news kung nasaan na silang lahat. Yung iba, natunton ko sa Yung iba, mistulang naglahong parang-bula pagkatapos ng gradweyshen at hindi na makita. Siempre gusto mo rin naman malaman kung si Joel, yung presidente ng klase, saan na nagtatrabaho, si Maricel, na napangasawa daw ni Ching, ilan na kaya ang anak, si Dinna, na kapitbahay at kabarkada, hindi ata si Dennis ang napangasawa dahil nakita ko yung website ni Dennis, 'Sharon' ang pangalan ng asawa (Eh wala namang Sharon sa pangalan ni Dinna). Nasaan na si Rowena na siyang Valedictorian namin nung high school, nag-titser nga ba? Ang bestpren kong si Helena na huling balita kong nasa Saudi at may isa nang anak, nasa Saudi pa rin kaya? Si Robert, bumigay na nga kaya ang bakla? Si Loy kaya na adviser namin nung fourth year, nasan na? Kyuryus ka siempre... nasaan na silang parte ng mundo napadpad, ano na ang pinagkakaabalahan nila ngayon?

Masaya lang kasing gunitain ang high school life. (Soundtrack sa background: High School Life ni Ate Shawie). Yung mga sayawan na ginagawa namin sa harap ng buong eskwela. Lahat na lang ata ng iskul event may sayaw kami - titser's dey, istudyent's dey, prissaa, linggo ng wika, intramurals, foundation dey, etsetera... O eto na lang - sinayaw nyo ba ang Pop Muzik at Designer Music may kasama pang Pop-Rock? O yung The Cars na para kayong mga punkers, Ring my Bell na lang kaya o Main Event ni Barbra Streisand? Andyan pang nagmistulang sawa ang katawan ng bestpren ko habang nag-sasayaw ng body language? O di natawa kayo dyan... Yung school play namin na "Princess Chrysanthemum" na yung bida eh yung class president namin na sa true lang eh hindi naman marunong kumanta. (Pramis, Tita Armida, wah sya voice talaga!) Eh yung pagpunta namin lagi sa isang tindahang malapit sa sementeryo para uminom ng shake at kumain ng banana cue habang naka-upo sa bakod ng tindahan? Nahulog pa nga ako nun at nabutas ang palda dahil sa bakod na yon at pinagtawanan ako ultimo ni ex-dyowa, bolsyet yun!

Oldo, hindi lahat ng nangyari sa akin nung high school eh ka-iga-igayang isipin. Na-in-lab kasi ako ng matindi nung high school kaya naman feeling ko Romeo en Juliet kami ng ex-dyowa ko na pinag-kakaisahan kahit ng mga titser. Aba, ulitimo mo ba namang bivuoac namin sa CAT eh hindi pinasama si dyowa at baka raw may 'mangyari'. Tama ba yun???? May nangyari nga... pero hindi yung iniisip nila - nag-alburuto lang naman ang tyan ko at nagkasakit ako pagkatapos (walang kinalaman si ex-dyowa). Yung panahong hindi ko matapos-tapos ang mga project ko sa practical arts at mainit ang dugo sa akin ng titser naming matanda.. kaya naman kay inang ko na pinagagawa ang mga project ko para matapos kaagad. Yung panahong nag-kakandakumahog ako sa pag-review ng NCEE at nung ilabas ang resulta eh isa ako sa mga naka 99 percentile (ay, mali.. hindi pala bad memory ito.. astig nga pala ako nito kasi mas matalino pala ako kay ex-dyowa dahil 95 lang sya.. hehehe )

Eh yung insidenteng hindi ako nakasama sa isang party namin, dahil kinagat ako ng aso naming si Poochie? Pilit ko kasing nilalagyan sya ng kadena habang kumakain. Eh umungol na nga na parang winawarningan akong "Huwag mo akong istorbuhin at kumakain ako!" Pero pa-cute pa rin akong naglalagay ng kadena at baka nga kasi dumating si ex-dyowa at sugurin ni Poochie. Ayun, nayamot ang aso, kinagat ako sa mukha! Akala talaga ni Inang mabubulag ako. Buti na lang may isang maliit na peklat lang ako ng kagat sa talukap ng mata at sa pisngi. Pero nagkandaiyak akong parang si Ate Vi. Kaya naman si Itang, pagkakitang hindi naman na-ulol si Poochie, ni-rest in peace na ang kawawang aso. Tuwang-tuwa ang mga manginginom sa tindahan ni Aling Nita!

Marami pa. Kapag nakikita ko nga yung mga class pictures ko hindi ko na masyadong natatandaan yung mga bad memories ko.. yung mga gud lang. Pero sabi nga nila, habang tumatanda ka raw nagiging kulay rosas ang nakaraan dahil na rin nahilom na raw ng panahon ang mga lungkot na nangyari at hindi na ganun kasakit. (Sus, feeling ko naman, napaka-"Maala-ala mo kaya" ang drama ng high school life ko.)

Sabi nila, gumawa raw ako ng website para maglabasan sila... (ano yan, parang "Field of Dreams" ni Kevin Kostner - "If you build it, they will come" ???) Ang tanong kasi dyan, ilan kaysa sa kanila ang may panahon pang mag-access ng internet kung abala na sila sa mga pamilya nila? Kung hindi ko sila makita, ibig sabihin nun, wala na silang panahon pa para mag-surf o mag-asikaso ng iba kundi ang ikabubuhay ng mga pamilya nila, konsidering na kung nag-asawa sila pagkatapos ng college na limang taon, malamang, may mga bubwit pang inaalagaan ang mga yon.

Pero ganun pa man, ilalagay ko na rin dito ang mga class picture ko nung high school. Kung isa kayo dito o may kamag-anakan ang mga class picture ito sa mga class pictures ninyo o kamag-anakan ninyo ang mga nasa class pictures na ito, i-emeyl nyo lang ako. Hindi ko na babanggitin kung anong iskwela ito, kasi kung kilala nyo sila o kayo sila, eh di siempre alam ninyo kung anong iskwela... True, diba, Ate? At walang dayaan, kilala ko ang mga nasa litrato.. matyaga akong magsulat ng mga pangalan sa likod ng mga pictures.

O heto na ang link:

Class Pictures ni Ate Sienna


Posted by atesienna at 09:35 AM | Comments (0)

September 05, 2002

Katoliko ako... nag-aral sa

Katoliko ako... nag-aral sa isang paaralang sagrado-Katoliko hanggang sa makatapos ng high school. Nagkaroon ako ng pagkakataong makapasok sa isang unibersidad sa Los Banos nung mag-ko-kolehiyo na ako. Huwag na lang raw, ani ni Inang, dahil bukod sa mapapalayo ako sa kanila, walang relihiyon na ituturo. Kaya't nagtapos ako sa isang katolikong unibersidad sa Maynila.

Hindi man ako panatiko, may mga kaisipan at turo ang simbahan na pikit-mata kong tinaggap at pinaniniwalaan - sinilang si Hesus ng isang Birhen, ang misteryo ng Espiritu Santo, ang tatlong Sagradong Persona sa iisang Diyos, ang konsepto ng langit at impyerno, ang mga anghel at demonyo, ang mga santo, ang santisimo rosario, ang Santa Misa at ang Banal na Komunyon, ang pagkabanal ng Santo Papa, ang pagkasagrado ng pagpapari at pagmamadre. Mga elemento ng pagiging Katoliko na hindi madaling makalimutan kung minulat kang katoliko.

Nung tumanda ako at nakasalimuha ang mga taong galing sa iba't-ibang relihiyon, ang mga taong iba't-iba o walang pinaniniwalaang dyos, dun ko nasip - kung hindi ako naging katoliko, ibig bang sabihin hindi na ako makakapunta sa langit? Paano na ang mga Muslim? Ang mga Hudyo? Ang mga Buddhist? Ang mga ateyistang walang pinaniniwalaang konkretong diyos? Sila ba, hindi pupunta sa langit? O ang konsepto ba ng 'langit' ay hindi eksklusibong pang-katoliko lamang? Naalala ko yung joke ng isang kaupisina ko. May isang lalaking napunta sa langit at kausap si San Pedro. Nagmasid ang lalaki sa kapaligiran nya. Pinakita ni San Pedro sa kanya ang grupo ng mga Hudyo, ang mga Muslim, atbp. Nang mamataan ng lalaki ang isang lugar na may mataas na bakod, tinanong nya si San Pedro kung sino-sino ang nasa loob ng bakuran. Ani ni San Pedro, "Ah.. yan ang mga Katoliko... paniwala nila sila lang ang nasa langit."

Itong mga huling linggo, laging laman ng balita ang mga katoliko. Ang mga paring inakusahan ng "sexual" at "child abuse", ang mga Pilipinong mga pari na nababalitaang may mga anak sa kanilang mga hawak na parokya, mga paring namamatay ng AIDS o HIV, ang isang paring hindi ikakasal ang isang magkasintahan kahit nakapagpatala na ng matagal ang mga ito sa kadahilanang ang babae ay kasapi ng Planned Parenthood na nag-aadhika ng Pro-Choice.

Ako? Eto lang ang masasabi ko...

1. Sa mga paring inakusahan ng pang-aabusong sekswal. Mapabata man o matanda ang kanilang naging biktima, dapat ngang itiwalag sila sa pagiging pari at pairalin ang hustisya sa kanilang ginawa. Ang mga paring nagka-anak ay dapat ring itiwalag ng simbahan at hindi basta na lang itatapon sa ibang parokya at iiwang mag-isa ang kanyang mag-ina. May responsibilidad syang dapat nang tugunan. Kung hindi magawa ng paring ito ang kanyang obligasyon sa kanyang sinumpaang tungkulin (the vow of chastity), bakit tatawaging pari?

2. Sa mga paring namamatay ng HIV o AIDS. Nung bata pa ako at pinag-aaralan namin ang pitong sagradong sakramento ng simbahan, naalala kong tinuro sa amin na ang mga nagsisipag-aral ng pagkapari ay binibigyan ng isang taon (?) sa labas ng seminaryo para makapag-isip at mamuni-muni kung sila nga'y tunay na magpapari habang ang 'malayang mundo' ay nakapaligid sa kanila. Kung sila'y bumalik sa seminaryo, ibig sabihin ay handa na silang yakapin ang pagkapari at kung hindi man, hindi sa kanila ang bokasyong ito. Sa panahong kasalukuyan, mukhang dapat ata, suriin mabuti ng Vatican ang 'selection process' nila sa pagpapari. Maaring kailangan ng mas masusing pagsusuri at pag-oobserba sa katauhan at layunin ng lalaking nais magpari, hindi para yurakan o hamakin bagkus ay tulungang hanapin ang tamang bokasyong nararapat para sa kanila.

Sa dalawang puntos, naniniwala ako na ginagawa ng mga kinauukulan ng Katolikong simbahan ang dapat nilang gawin para malunasan ang mga problemang ito ng simbahan at nagsasaayos ng mga tamang hakbang upang mabawasan kundi man maibsan ang isyu na ito. Sabihin na natin na maraming paring nahulog sa temptasyon o nakalimutan ang kanilang pinagsumpaan, mas marami namang paring gumigising twing umaga na walang nais gawin kundi gumawa ng mabuti para sa Dyos at sa lahat ng tao. Katulad na rin ng kasabihang, maraming masamang pulitiko, pero marami din naman ang matwid (kung ilan sila, lumagpas naman kaya sa bilang ng mga daliri ko? Pero ibang isyu naman ito.)

3. Sa paring ayaw ipakasal ang babaing kasapi ng Planned Parenthood. Tamang hindi nila ikasal ang babae dahil na rin sa tutuong pinaniniwalaan ng relihiyong Katoliko tungkol sa abortion at family planning. At mali lang sa nangyari, dapat ay inaalam ng simbahan ng mas maaga pa ang ilang bagay pa tungkol sa kanilang kinakasal. Ang alam ko, may application form na nilalagdaan ang magkasintahan kapag nais nilang ikasal sa katolikong simbahan. Hindi nga kaya, kailangan malaman din nila kung ano ang trabaho o mga organisasyong kinasasapian ng kanilang ikakasal na magkasintahan dahil na rin sa baka taliwas ang mga ito sa paniniwala ng katolisismo? Sa umpisa pa lamang dapat ay kinakausap na sila ng pari tungkol sa sakramento at buhay na kanilang pinapasok... kasama na rin dito ang pag-alam tungkol sa mga bagay-bagay tungkol sa magkasintahan. Ang ibang simbahan kasi inaabot pa ng ilang buwan pagkatapos mong magpatala sa kanila bago ka nila kausapin. Ako man ang ikakasal, magagalit rin ako. Tama na lang na sabihin sa akin ng maaga pa lamang, maiintindihan ko, pero ang paasahin ako at pahirapan pa (dagdag na sa sandamukal na iniintindi ng isang kinakasal), dun ako maaring magalit. Sa isyung i-e-ekskumunikado ako dahil sa pinili kong adhikain, ang masasabi ko lang, kung tutuong gagawin ng simbahan malamang na marami na nga silang ma-i-ekskuminika at baka nga maubos ang laman ng parokya. Pero ang masasabi ko rin, kung yun ang paniniwala nila, panindigan nila at isakatuparan. Ang katolikismo at abortion ay parang langis at tubig. Para mo na rin kasing sinabing Muslim ako, pero kumakain ako ng baboy. Ikanga, kung hindi ka sang-ayon sa relihiyong pinili, siguro may ibang relihiyong mas akma sa iyong paniniwala.

Kailangan ba ng simbahang katoliko na mag-bago ng paniniwala at sumunod sa nagbabagong panahon? Sa ibang aspeto, dahil na rin sa takbo ng panahon, maaring dapat ngang magbago ng paunti-unti ang simbahan.

Katulad na lang ng family planning. Naniniwala ako na sa dami ng tao sa mundo kailangan ngang mas maging malawak ang pang-unawa ng simbahan ukol dito. Aminin na natin na hindi pang-lahat ang rhythm method (na syang kaisa-isang metodika na sinasang-ayunan ng Vatican). Dumadaplis ito sa iba. Kung saka-sakalling mabuo ang bata, paano palalakihin sa mundo ang isang anak pa kung hirap ka na? Hindi rin sagot para sa akin ang abortion. Maraming taong nais na mag-kaanak at aarugain ang iyong anak. Naniniwala lang ako sa abortion na tanging lunas kung ang pagbubuntis ay makakamatay sa ina, sa sanggol o sa kanilang dalawa. Pero mabalik tayo, bakit hahayaan pang mangyari lahat ito kung sa una pa lang ay iniwasan na ang pagbuntis? Sinabi lang ng Diyos na "Humayo kayo at magparami" dahil si Eba at si Adan pa lang ang tao nun sa mundo.

Habang tumatanda ako, mas lalo tuloy akong nag-iisip ng tungkol sa relihiyon. Importante nga bang matawag na Katoliko o Muslim o Sabadista o Protestante o Hudyo o Buddhist, at kung anupaman? Mas importante ba ito kesa sa mahalin mo ang kapwa mo at huwag gawin sa kanila ang ayaw mong gawin sa iyo? Ako, naniniwala akong may Diyos, pero isang Diyos na hindi mapanghusga o mapagparusa. Naniniwala ako sa isang pangkalahatang Diyos na ang tunay na tinitingnan ay kung ano ang nasa kaibuturan ng iyong puso, hindi ang kung ano ang iyong alam tungkol sa doktrina at katekismo. Naniniwala ako sa panglahatang Diyos na hindi tumitingin sa kung anong relihiyon meron ka kundi kung ano ang ginawa mong mabuti sa abot ng iyong kaalaman kung ano ang mabuti at masama. Kung sakaling wala palang "Diyos", hindi pa rin naman nasayang ang buong buhay ko. Dahil pinili kong mabuhay na ang layunin ay gumawa ng mabuti para sa ibang tao, sa abot ng aking makakaya - at duon magkakaroon ng kahulugan ang buong buhay ko.


Posted by atesienna at 09:34 AM | Comments (0)

September 01, 2002

Long weekend na naman

Long weekend na naman kami!! Walang pasok ng Lunes... (why-bakit? hindi ko alam.. basta alam ko walang pasok!)

Tumutulong kami kay Nellie dahil house warming nya ngayon. Kagabi hinanda na namin yung mga lulutuin namin - ako, si Nellie (na mistulang ginawa naming utusan dahil wala namang alam sa kusina), si Mina, si Melay, si Vicky at ang pinsan ni Nellie na galing sa kabilang bayan. Pinoy bayanhihan - tulong-tulong, salo-salo sa hirap at ginhawa. (Mas lalo na sa sarap.. hehehehe). Nagluto ako ng special ko na bagoong. Maya-maya susunduin naman ako ng asawa ni Nellie at ipagpapatuloy na namin ang pagluto.

Masaya ito.. kumpleto na naman ang mga magugulo. Mamaya na ang kwento... maliligo pa ako at padating na dito ang sundo ko...


Posted by atesienna at 09:30 AM | Comments (0)