Bermuda

Para sa aking **th birthday, niregaluhan ako ni Bossing ng cruise trip to Bermuda. Excited nga kaming dalawa kasi we’ve never been on a cruise at sa presyong nakuha namin ($499++) each, bakit hindi pa namin gawin, diba? Kaya nung April 21-26, go na kami sa Inner Harbor ng Baltimore at sumakay ng napakalaking barko ng Royal Caribbean Cruise Line.

Sa Pool Deck

Sobrang ganda ng barko.  Kapag nakasakay ka na, parang hindi mo maaalala na nasa tubig ka sa sobrang laki until magpunta ka sa deck at nakikita mong pinapaligiran ka ng tubig.  Walong malalaking pools at whirlpools, casino, theater, ilang dining rooms and buffets, ilang bars, lahat ito sa 11-deck na barko.  At pinakamaliit pa nga raw itong “Enchantment of the Seas” na ito.  Can you imagine kung gaano pa kalaki ang mga ate nitong barkong ito?

Gabi-gabi may party, oras-oras may nangyayari.  May bingo, may games, may live theater shows, may karaoke (na talagang nag-enjoy si Bossing kasi sikat sya dun), may dances sa atrium at pool side.  Walang sawa.

At  lahat, andyan na sa harap mo – ilang beses kang pwedeng lumafang ng masarap na pagkain ng libre, pagbalik mo sa cabin mo galing sa labas, laging maayos at malinis, bago ang mga tuwalya at bed linens.  Pati nga mga damit at sapatos mo, inaayos pa nila.  Grabe.  Spoiled na spoiled ka sa crew.  Lahat sila laging nakangiti sa iyo.  Kaya parang sobrang tigas mo na kung hindi mo sila bibigyan man lang ng tip.  Altho I’m sure kaya nga sila mabait sa iyo kasi nga para maganda ang tip mo sa kanila.  But then again, I don’t really care whatever their intentions are.  Basta ako, pinasaya nila, ok na yun.

Ang Supervisor ng Housekeeping, si Mang Peping

Proud din ako kasi ang dami-dami-DAMING Pinoys na nasa crew.  Special meniton pa nga sila nung parade of nations sa last day kasi nga isa sila sa pinakamarami sa population, aside from India and Jamaica.  That only goes to show, world-class ang working ethics at service reputation ng mga Pinoy.  (Sana nga lang kahit sa ‘Pinas, world-class din ang service nila sa sarili nilang mga kababayan.)  Kahit na saang parte ng barko andun sila – sa engineering, sa restaurants, sa cabins, sa entertainment – puro Pinoy.  Kaya naman special ang alaga ng crew kapag alam nila na Pinoy ka rin.  Ang assistant waiter namin sa main dining room, binigyan pa ng pangalawang lobster si Bossing nung last dinner namin.  Ang pinaka-dinudumog na club show eh yung isang banda na Pinoy na retro ang mga kanta.  Ang supervisor ng housekeeping sa deck namin, Pinoy na galing na rin sa iba’t-ibang hotel sa ibang bayan bago lumanding sa barko namin.  Ang dalawang dancers sa mga theater shows, mga bagets na Pinoy din.

Masarap silang kakwentuhan.  Kinukwentuhan ka nila ng buhay nila sa barko – gaano kasagana sa pagkain, pero malungkot din daw mas lalo na nga at puro tubig ang nakikita nila day in and day out.   At walang uwian ng mga 6 to 10 months. Pero kung marunong ka raw sa pera, makakapag-ipon ka talaga.  Hindi masyado galing sa sweldo mo ang majority ng kikitain mo, kundi sa mga tips – mas lalo na kung nasa housekeeping at dining crew ka.

King's Wharf, Bermuda

Kamustahin naman ang Bermuda?   Ay naku, girl, ang ganda!  Hindi ko pa nga naligid lahat kasi almost 24-hours lang kami dito pero the beach, the houses, the views, wala akong masabi kundi – ang ganda!  Ang malaking harang lang talaga sa Bermuda – sobrang mahal ng lahat.  Kasi raw, sabi ni Bossing, halos lahat ng products ng Bermuda, iniimport pa nila,  Kung meron man sila, hindi yun nakakasapat.  Kaya siempre, kung  imported lahat, mas malamang ang kamahalan.  Ang main industry lang talaga nila is tourism.

Horseshoe Bay lang ang napuntahan naming beach ni Bossing pero sulit na sulit.  Pink ang sand, walang kalat, walang commercialism.  Heaven on earth.  Parang Palawan…

Horseshoe Bay

Experience talaga itong cruise na ito.  Kaya sabi nga namin ni Bossing, uulitin namin ‘to.  Mas matagal, mas masaya.  One of my best experiences ever.  Happy Birthday to me!

(For more pictures at friend kita sa Facebook, visit my Bermuda Cruise Album.)

(Nakita 18435 beses ng 3536 bisitors)

Pinoy Celebrities and Twitter

Spoof Twit ni Marian

Naalala ko yung panahon nung hindi pa artista ang kapatid namin at nakiki-usyoso lang ako sa balitang artista (mga panahong 80s).  Sa akin nun, parang milya-milya ang layo ng mga artista – ikanga ng kanta ni Joey Albert – “You’re a star, a million miles away from me”.  Napapanood mo lang sila sa TV at pelikula.  Naririnig mo lang yung mga kanta nila sa radyo.  Nababalitaan mo lang ang buhay nila sa mga magazine na tulad ng Kislap at yung nababasa mo eh kung ano lang yung gusto nilang malaman ng publiko.   Kapag paminsan-minsan na nakikita mo sila sa mga mall at sinehan, kilig na kilig ka pa kasi nga nakakita ka ng artista!

Nung pumasok na si syupatiders sa showbiz, unti-unti, nakakakilala na ako ng mga artista sa personal na level.  Nakakasama ko sila, nakakatawanan, nakakatsismisan.  Minsan, may mga gimik pa na kasama sila.  Dun ko narealize, ay, tao din sila – may mga feelings din, umiiyak din, nalulungkot din, kumakain ng kinakain mo, umiinom ng iniinom mo.  Pero may privacy pa rin.   Hindi lahat ng bagay pinapakita sa mga fans, hindi lahat ng iniisip sinasabi sa harap ng mga tao.  At kahit nga kami, minsan kalkulado rin ang galaw pag sa harap ng ibang tao na hindi namin masyadong kilala – kasi nga sabi ng nanay ko, kahit papaano, dala namin ang pangalan ng kapatid ko.  Mapulaan kami, pati sya pwedeng makitaan ng mali.

Spoof Twit

Lately, may mga isyu tungkol sa artista kaugnay sa mga sinasabi nila sa Twitter.  Hindi naman lahat, pero may mga artista kasi na sobra-sobra pa sa dapat na sabihin ang tini-tweet.  Parang akala mo, ang ka-usap lang eh mga kaibigan lang nila at nasa loob sila ng dressing room sa studio.  Di ko alam kung aware ba sila o talagang sinasadya nila, na yung mga twits nila minsan personal na.  Yung ibang artista akala mo laging naghahanap ng basag-ulo, laging war freak, lahat ng ibang artista inaaway.  Ang iba naman, may sasabihin sa twitter, tapos maya-maya ireretract.  Parang yoyo.

Marami ring sumusunod sa mga twitter accounts ng mga artistang ito ang sobra na rin bastos.  Dahil hindi nila tunay na pangalan, at nakakapagtago sila ng tunay nilang katauhan sa internet, kung makapanglait, magkomento, parang hindi nag-aaral.  Na kung sa kanila gawin yung ginagawa nila, puputok siguro ang bulkan sa galit nila.

Spoof Twit

Kaya hindi ko rin masisis ang mga artista kung lumaban sila sa mga nambabastos sa kanila, kasi nga tao lang sila, nasasaktan.  Pero kung ako kasi sa kanila, wag na silang mag-twit din kasi ng sobra pa sa dapat na ilabas nila sa publiko.  Kung hindi nila kaya ang mga nambabastos, wag na silang sumali sa social networking.  Kung hindi nila kayang mag-restrain ng mga sarili nila sa mga sasabihin nila, na nagmumukha na silang mga palengkera, magkipagchat na lang sila sa YM o sa Facebook chat.  OR katulad nga ng ginagawa ng iba, bino-block na lang yung user, or dedma sa baranggay ang drama.  At dun naman sa mga taong sumusunod sa kanila, baka naman pwedeng kung wala na silang magandang sasabihin, wag na silang magsasalita.  Tutal hindi naman siguro magiging kawalan sa buhay nila kung hindi na sila magrereact o hindi sila manlalait.  Minsan kasi, feeling ko, itong chumochorvang mga taong ito, feeling nila, kapag nanlait sila ng artista para na silang mas mataas na uri na nilalang sa ginagawa nila.  Kasi nga naman, artistang hinahangan ng mga tao, eto at naaalipusta nila to the high heavens.

Spoof Twit

Kung ako ang tatanungin ninyo, yang mga social networking sites na yan, nakakaalis ng misteryo ng mga artista.  Ok lang ako na gamitin nila ito na pang-promote ng mga shows nila, ng mga pelikula nila. Ang maglabas ng mga nakakatawang bagay, o mangalap ng suporta para sa kawanggawa, payag ako dun.  Kasi malakas talaga ang hatak nila sa tao.  Matagal nang napatunayan yan.  Pero yun nga, sana hanggang dun na lang.  As much as sinusundan ko ang mga tweets ng iba sa kanila, (oo, dahil likas akong tsismosa), kapag sobra-sobrang kung ano-ano na ang nilalabas nila tungkol sa sarili nila, in a way, natu-turn off na rin ako.  Kasi nga, artista sila eh.  Dapat kahit na sandamakmak ang mga fans at araw-araw may fans day sila, para na rin sa respetong ibibigay ng publiko sa kanila, kailangan may misteryo pa ring nababalot sa pagkatao nila.  Ikanga, familiarity breeds comtempt.

Diba?  Kasi, otherwise, kanino na lang idededicate ang kanta ni Joey?


(Nakita 27788 beses ng 4964 bisitors)

Thank You, Lord… Sa Lahat-Lahat!

The New iPad

Nakabili na kami ng iPad!!!  At awa ng Diyos, 5.5 GB na lang ang natira pagkatapos kong maglagay ng halos isang libong libro, isang daang apps!  Walang pictures, walang kanta.  Wag nyo akong tanungin kung saan galing ang mga apps at libro ko, pramis di ko sasabihin.  Hindi Pwede!!!  End of discussion.

So maganda ba?  Siempre! Nagagamit ba?  Siempre naman.  Full-retina display ba talaga??  OO!  May app akong pang-baking at cooking, may app akong pang-gitara, app na pang-photography.  Mas lalo na yung pang-recipe – kesa magpi-print ako sa basement tapos dadalhin ko ung papel sa kusina.  Ngayon, dala ko na iPad ko habang nagbebake at nagluluto.  Dun pa lang, sulit na ako.  Happy-happy-Joy-joy.  Maraming salamat kay Lord dahil kung hindi sa blessings nya, hindi kami makakabili nito.  Salamat po…

Hemingweys, so ano pa ba ang mga bago-bago?

I Christened Thee, Stanley (a.k.a. Stainless)

After 5,000 years, bago na ang overn namin!  Actually nung dumating ako sa buhay ni bossing, tatlo sa apat na kalan na lang nito ang gumagana.  Pagkatapos ng limang taon, umusok naman yung isa at lumiyab pa!  Kaya nagdeklara na ako ng proclamation no. 14344-5254 – kailangan na ng bagong oven!  Pasalamat na lang sa Breakfast Club Savings and Loan Cooperative, na itago na lang natin sa pangalang, Breakfast Club Paluwagan, nagkaroon ng chance na bumili na ng kapalit!  Salamat talaga sa mga mapag-impok na mga prenships.  Kaya naman  pagkasweldong-pagkasweldo ko, diretso na kami sa Sears at umorder na ng bagong oven.  At take note, joint forces kami ni Bossing ko na nag-isip-isip ng kung ano ang bibilhin – hindi dapat kamahalan dahil may iba pa kaming mga plano sa future, but at the same time, dapat gagana ng maige at hindi kami bibigyan ng sakit ng ulo agad.  At entonces, ang nanalo – si Stanley!

At magmula nun, ang sarap nng magluto.  Mas lalo na, ang sarap mag-bake! At dahil ganado ako, at nag-request si bossing, tinanong ko sa nanay ko ang kanyang secret formula ng masarap na raisin bread.  At dahil mabait ako sa mudrix, binigay nya sa akin ang kanyang secret recipe, pero wag nyo nang tanungin kung ano ito at sabi nya, secret! (OO, mahilig ang pamilya ko sa secret, hehehehe).

At sa tutuo lang, paborito namin ang lasa ng tinapay na ito.  Hindi na nga sila bumibili ni Itang ng tinapay sa labas at nung kamakailan lang na bumisita ang kapatid kong lalaki sa Canada eto kaagad ang nirequest nya kay Inang.  Isang buong ganito, kaya nyang ubusin ng isang upuan lang.

Ang Masarap na Tinapay ni Inay

So nung una, dinikta ni Mudir sa akin ang recipe na memorized na nya – tubig, yeast, asukal, margarine, asin, arina at itlog.  Tapos maya-maya, ang pasas.  At nung kasalukuyan ko na syang ginagawa, panay pa rin ang tawag ko.  Mas mabusisi kasi ang paggawa ng tinapay… o siguro mas sanay na lang kasi akong gumawa ng cake.  Pero hemingwey, sa madali’t sabi, nangyari na ang nangyari, salamat sa breadmaker na binili ni bossing sa Goodwill ng $8 na manghang-mangha ang kapatid ko na si Patring na gumagana pa nung binili ng asawa ko.  (OO naman, no? Salamat na lang sa mga thrift stores talaga.)

In furnez, ang sarap ng ginawa ko!  Talagang unang kagat ko pa lang, para talaga akong nabalik sa Pilipinas at nandun kami lahat na kumakain ng tinapay ni Mudir.  Tinawagan ko nga sya agad para mag-thank you dahil sa tutuo lang, kung ang forte ng nanay ay magluto, para saan pa na nagluluto sya ng masarap kundi para sa kasiyahan ng pamilya nya, diba?  At champion dyan ang nanay ko!

Kaya naman, magmula ngayon, kapag gagawa ako ng tinapay, lagi at lagi si Mudir ang maaalala ko.  Hayyyyy… ang sarap ng tinapay ng buhay!  Hehehehe…

Yun lang!  Babush!

(Nakita 17909 beses ng 3570 bisitors)

The New iPad – iDon’t Care Sila???

Alam nyo naman siguro kung ano ang trabaho ko.  Para dun sa mga hindi nakaka-alam, mainframe programmer po ako na nagpo-program ng COBOL sa isang mainframe computer.   Ang iba ang tawag sa amin eh Dinosaur Programmers kasi nga prehistoric times pa raw ang mainframe.

O, ayan na ang mga bagets, “What’s a mainframe computer?” raw.

Bago ang tablets,  bago ang iPad, iPhone, iPod, bago ang PCs, may tinatawag silang mga mainframe computers.  Yun yung mga computers na nagsimula nung… alam nyo sa true lang, masyadong mahaba para ikwento ko sa inyo kung paano nagsimula at kung ano ang mainframe computers.  Kaya eto na lang ang tingnan ninyo:  Computer History.   Kumpleto yang website na yan, may mga pics pa para makita ninyo kung ano itsura nila.

Mainframe Dumb Terminals in the background

But in essence, mainframe computers handle the biggest volume of data. Not only because they can store humongous amount of data and humongous amount of programming code, but also because they’re very stable, and more secured than other computer-based systems.  I know, maraming aalma dun sa security point, pero hellers, ayoko makipag-argumento.  Kung di kayo bilib, ok lang din.   But what you don’t know is that most of the things you see and experience around you happen because of the mainframe.  Ang pagdeliver sa inyo ng sulat galing sa post office, ang nababasa ninyong electric, credit card, water bills ninyo, ang refund ng taxes ninyo sa maryland (at baka sa inyong mga states o mga bansa  rin), ang healthcare ninyo, mga shipments, ang mga banko ninyo, ang insurance companies ninyo, ang kung ano-ano pa sa gobyerno, lahat yan, powered by your old but dependable mainframe computers.

So in furnezzzz, kahit na ano pa ang itawag nila sa akin – dinosaur, legacy, old-timer, kebs ko sa kanila!  Kailangan pa rin nila ako para patakbuhin ang mundo.

Pero yun nga, dahil matatanda na ang mga sistemang ito at hindi na inooffer ang mga languages na ginagamit para paandarin itong mga makina na ito sa college; ang mga taong nasa mainframe, halos lahat, retireable na.  *Ehem*, maliban sa mangilan-ngilan na may asim pa *ehem*  isa ako dun *ehem*.  Kaya imagine-nin nyo na lang ang scenario, ang mga PCs na nasa harap ng mga tao, ang screen, itim na ang kulay ng font, kulay green (PC na nga ang gamit namin pero ang pag-hookup sa mainframe thru a PC-Mainframe connectivity software), ang mga kasama mo sa department, pinakabata na ang mid-40s ang edad (at ako nga yun!).

The New iPad

So eto na, inannounce last week na nilaunch na ang 3rd Generation na iPad.  Eh di siempre ang lola nyo, excited.  Hindi ko masyadong kebs nung unang lumabas ang iPad kasi bago pa nun ang iMac namin atsaka bago pa ang iPhone ko.  Pero nung lumabas ang iPad 2 at nakikita ko kung paano sya gamitin ng syupatiders ko, narealize ko na ang advantage nya.  Hindi pa kami bumili ng iPad 2 kasi sabi ng mga prenship lalabas na raw ang pangatlo.  Eh di hintay naman ako… at ngayon nga na lalabas na sya, nagtatatalon na ako sa tuwa (exagg pero parang ganun na rin ang feeling).  Naghanap ako ng mapagbabalitaan sa mga kaupisina ko.   Lumapit ako sa isa.  Eto ang takbo ng usapan namin:

Ako: *kinikilig sa balita* Hey, Karl, do you know… the new iPad is coming!!!

Karl: What’s an iPad?? (Zoom in sa reaction ni Karl na parang takang-taka at hindi alam ang sinasabi ko)

Ako: HUWATTTTT?????  (Pan sa mukha ko at nanlalaki ang mata at butas ng ilong sa gulat)

You’re kidding, right??? Tell me you’re kidding!

Karl: No, I’m serious.  What’s an iPad?? Is that like a cellphone?

And to think pinakamalapit na ang edad ni Karl sa edad ko.  Lumapit ang isa ko pang katrabaho.

Karl: Ray, the iPad is out. (na may kasamang bungisngis na nang-aasar)

Ray: I don’t need a new one, I have one that I use to listen to music to.

Ako: *Thought bubble*  teka… hindi iPad ang nasa isip nito.

Ray, you’re talking about the iPOD.  That’s different…

Ray: Oh?  What;s an iPad?? (accent on the “a” na parang *iPaaaaaad* ang tunog)

Ako: The tablet!!! huwadahell??? Where have you guys been hiding under???

Ray: Oh, those… I don’t need those, I can’t see any use for them.

Karl: This is all Big Brother stuff.  Slowly they’re invading our privacies and looking into our lives.

Ako: *buntung-hininga* Whatever, guys…. I’ll look for someone who cares!

At umikot ako sa buong floor namin, dun ko narealize, Lord and behold (ha, ha, ha nagamit ko rin Nannah Bading!)! Wala pala talagang magke-kervalu na may bagong labas na iPad kundi ang lola nyo.

Hindi kathang isip yang kwento ko, ha… tutuo yan.   Ganun sila talaga ka-techno-wa kebs.  Dahil ba matatanda na sila?? Hindi ko maintindihan.  So wa sila kervaloo na full retina-display ang bagong iPad, na thinner sya than the iPad 2 (kasi wa nga sila knows na may iPad 2 rin), na may iSight 5-mp camera ito, may Face-Time camera at kasing halaga lang ito ng dating iPad 2 at ang mga iPad 2 binabaan pa ang presyo!  Ikanga, ang drama ng mga owpismeyts ko, iDon’t Care!  Mahabaging heavens!

Pero ang masasabi ko lang, bukas, lalabas na ang bagong iPad.  Maaga pa lang, pipila na ako sa Best Buy.

(Nakita 16394 beses ng 3552 bisitors)

Isang Taong Pahinga

Ang isa sa mga unang-unang cakes na ginawa ko
Ang isa sa mga unang-unang cakes na ginawa ko

Nagpahinga ang Lola ng isang taon sa blog na ito.  Natoxic sa mga gawain at naging busy sa bagong racket.   Masyado akong nahuhumaling sa pag-be-bake at pag-decorate ng cake.  Kaya nga ang Manilena.com ko, Manilena Cakes na ngayon!  Nagsimula sa Wilton Course, ngayon sandamakmak na ang mga gamit ko.  Kakaloka!  Ilang birthdays na chorva na rin ang nagawa ko, ilang cupcakes para sa mga bake-sales cheneseses na rin.  Daming experiments, ang daming oras na ang naipundar ko.  At isang taon pa lang yan.  Tama, kasi February nun, nung nag-aral ako.  Eh March na.  And truth is, gusto ko sya.  Ang pinakamalaking difference sa lahat, hindi lang ako ang nakaka-appreciate ng ginagawa ko.  Hindi katulad ng paggawa ko ng scrapbook o paggawa ko ng damit ng mga blythes ko, ako lang ang natutuwa.  Eh ito, naise-share ko sa iba, natutuwa din sila, na-eenjoy pa nilang kainin.  Bongga sa sulit, diba?

Nagsimula kasi yan nung minsang kumain ako ng cake.  Matagal na akong nagrereklamo na sobrang tamis ng mga cake nila dito, parang galit na galit sa asukal kung makagawa ng icing.  Talagang hinanap ko yung icing na natitikman ko nung bata ako –  yung gawa ng Goldilocks at Red Ribbon at Luisa and Sons.  Hanggang one time, may pinay na napagbilhan namin ng cake.  Nung matikman ko sya, sapul sa sarap  yung cake!  Tipong lahat ng memories ko ng birthdays sa Pinas, bumalik lahat sa isip ko.

At dun nagsimula ang grabeng paghahanap ko ng kung ano yung icing na yun.  Takot pa nga akong mag-try ng kahit na anong icing na recipe sa internet.  For once, natakot ako kasi hindi ko talaga matantya kung ano dun yung tamang recipe.  Kaya nung one time na kausap ko yung prenship kong chef na si Chef Oye Isidro, sya ang nagbigay sa akin ng secret formula ng icing.  Mga tatlo o apat na beses ko atang ginawa na puro palpak.  Naiiyak na ako.  Pero nung pan-apat na bes at pagkatapos ng maraming coaching kay Chef Oye, nagawa ko sya!  Sooooooobrang sarap! Ang icing of my childhood.  Nahuli ko rin ang lasa!  At magmula nun, wala na akong ibang ginawang recipe ng icing.  Ever. Again. Salamat kay Chef Oye. :)

Ang isa pa na talagang ang laki ng impluwensya sa akin ay si Teacher Joanne ng Little Cake Patch.  Schoolmate ko sya sa CCS.  Barkada na ngayon ng kapatid kong si Greta.  Sobrang dami ko nang natutunan kay Teacher Joanne sa paggawa ng cake kasi ang galing-galing nya.  Ang tyaga pa nyang turuan ako.  Hindi rin sya maramot magbigay ng mga tips kaya labs na labs ko sya.  Hindi pa kami nagkikita nyang lagay na yan, labs ko na sya.  Mas lalo na siguro pag natupad na yung balak namin na magsispend ako ng isang weekend sa kanila para gumawa lang kami ng gumawa ng mga bulaklak na fondant.  Not to mention na balak pa naming umattend ng Cake Convention sa Nevada this year.  Saan ka pa, diba?  Kaya kay Teacher Joanne, ikaw na, ikaw na ang reynang sobrang haba ang hair :)

So fast forward after isang taon, eto na ako ngayon.  Mas matanda na ng isang taon, mas malumanay na, and mas masaya.  Marami nang bago.  Maraming nakilala at narekonek na mga kaibigan.  Mas marami nang lugar na napuntahan, mas marami nang lessons in life na natutunan.  At eto na ang bagong journey, eto na ang bagong simula…

Harinawa, lagi na akong makapagsulat ng entry ulet sa pansitan :)

(Nakita 19179 beses ng 4175 bisitors)

Doll Coordinate Recipe

67/365 days of blogging.

Doll Coordinate Recipe 9

HUWAT?!?!?!?!?!  May mga bagong Doll Coordinate Recipe mooks (Oo, “Mooks”  as in Magazine-Books.  shalla, diba???)  na hindi ko alam???!!!  Ano ba naman yan???!!!!

(Grabe, nakaka-hingal yang sentence na yan, puro exclamation points at question marks na marami.  Ang OA ko talaga!) 

Eh kasi naman, na-excite ako talaga mas lalo na nung makita ko yung mga damit na nasa loob ng magazine.  Kakaloka! Hindi na naman ako mapapakali sa mga ito hangga’t hindi ko sila napapasakamay. (MWahahahaa!!!  Para kontrabida lang naman ang dating nung “napapasakamay”)

Eh ang nakakaloka pa sa lahat, ang mahal kaya nilang tinitinda itong mga ito.  Presyo ng libro kasama ang shipping, aabot ng almost $50 isa.  Anuba! Mas mahal pa sa sampung kilong karne sa Costco ang presyo na makakapag-pakain na ng isang batalyong homeless.  (Exags, alam ko.  Pero still you get the picture…) 

Doll Coordinate Recipe 10

Ito namang kasing mga hapon na ito, kumbakit sinasamantala ang pagiging lukaret ng mga babaeng kana na nagluluka-lukahan sa mga mooks na ito.  Pati tuloy ako nadadamay eh Pinay naman ako.   Nakakatawa pa kasi wala kang mabilhan dito sa US.  Kahit yung mga manyika wala.  As in talagang pinapaikot nila ang pwet ng mga lukreshiang mga kana.   

Samantalang mga $18 lang naman ang mga ito kapag kinonvert mo yung Y1500.  Diba, harang masyado.  Kaya kahit na gusto ko silang bilhin ng sabay-sabay, hindi pwede kasi sobrang mahal.   (Not unless… magpabili kaya ako sa pinsan kong nasa Japan? O kay Mama Sachiko??  Hmm… may sense.)

Nasubukan ko na kasi itong mga mooks na ito.  Talagang ang mga patterns nila lapat na lapat sa mga blythes ko.  Hindi katulad nung mga una kong binibili na mga patterns ni Skipper (yung kapatid ni Barbie) na sobrang laki at kahit na kay Barbie mo isukat, malaki pa rin at wala sa proportions.   Ang weird talaga nun…

Doll Coordinate Recipe 11

Itong mga ito, swak na swak ang sukat.  Dinala ko pa nga sa Pinas yung dalawa kong DCR (1 and 8)  at pinakita ko sa lola ko kasi nga mananahi ang lola ko at nagpatulong akong intindihin yung mga patterns.  Japanese kasi ang sulat sa mook kaya iintindihin mo na lang talaga yung pattern at yung mga pictures.  Eh sanay ang lola ko sa ganun kaya ang dami nyang naturo sa akin. 

Ayan, parang gusto ko na tuloy gumawa talaga ng mga damit ulet ng manika ko.  Actually nagmumuni-muni na nga ako ulet kung ano pa ang dapat kong gawin sa kanila eh.  May mga dapat akong irepair sa kanila plus kailangan na nila ulet ng bagong spa treatment – shampoo, make-up, eyelash implants.  The works.  Kaya siguro next week, pwede na ako ulet.  

Tumitingin na nga ako ng isang katawan para dun sa isa kong blythe na lelembot-lembot ang katawan. Naghahanap ako ng tutorial kung paano aayusin yung T-bar ng mata nung isa na nasobrahan ko ng kaskas kaya sumobrang liit kaya naman ang mata nya mistulang tumitirik na parang si Exorist.  At kailangang lagyan ko sila ulet ng mga pilik-mata.  Naubos kasi nung pinack ko sila pauwi dito galing Pinas.

In other words, they badly need a treatment!  Kaya next week, busy na ako ulet.  Mananahi na ako, mangungulot, magme-make-up at magmemekaniko.  Maloloka na naman sa akin si Bossing kasi ilalabas ko na naman ang mga blythes kong kinatatakutan nya!
Mwahahahaha!!!! 

(Nakita 69486 beses ng 11860 bisitors)

Litratong Pinoy – Lugar

66/365 days of blogging.

Ang Federal Hill

Ito ang Federal Hill sa Baltimore City.  Sabi nila, mayayaman lang daw ang makakatira dito.  Hindi ganun kalalaki ang mga bahay, kung tutuusin para lang silang mga apartment,  pero dahil sa lokasyon,  mahal ang mga bahay dito.  Ang Federal Hill Park and pasyalan at ginagawang jogging spot ng mga tao dito.

(Nakita 67988 beses ng 12025 bisitors)

My Little Princess

65/365 days of blogging.

Si Ate Chynna

Nung dumating yung package galing kina Inang at Itang nung Christmas, may nakasingit na isang papel sa mga damit.  Nung una nga hindi ko masyadong napansin kasi nga akala ko resibo lang ng mga sweaters.  Isip ko pa nga, “funny talaga itong sina Itang. Nakalimutan pang tanggalin ang resibo.”  So ayun, hindi ko pa pinupulot sa sahig.  Wala lang.  Tinamad lang.

Nung makausap ko si inang nung gabi, ang tanong nya sa akin, “nakita mo ba yung sulat sa inyo ni Ate?”

Si “Ate” ay ang 8 years old kong pamangkin na babae kay Patring na si Chynna.   Ang third in command (dahil mas nauna sa billing sina Kuya Pancho at Kuya Maki ni Greta) pero ang kaisa-isang prinsesa ng Familia Zaragoza… so far.

Si Ate, madrama yan.  Sa sobrang drama, marunong gumawa ng script yan na siya ang writer, sya ang director at sya ang bida.  As in, ha.  Kailangan umupo ka at manood dahil talagang may play at one-woman act kasi lahat ng characters sya ang nagpo-portray.  At ang pinaka-blockbuster nyang play ay either “Ang Sampaguita” o “Ang Pansit”.  Na halos pareho ang ending kasi namatay ang nanay sa huli.  Pero blockbuster talaga.  Kahit si Ringo, hindi kinaya ang drama nya.

Ang Survey Form ni Ate

Madaldal din yang si Ate eh.  Actually ang term namin sa kanya “Mahadera”.  Kaya naman aliw na aliw akong kausap yan sa telepono kasi ang daming kwento.  As in hindi nauubusan.  Madalas may kasama pang tsismis ng mga tao sa bahay.  Ang bestfriend nyan sa bahay, si Itang.  Si Itang ang nakaka-alam ng kung sino ang mga crush nya sa school o yung mga boylets na naiinis sya.  Kaya kapag nagbulungan na silang mag-lolo, madalas mga secrets nya yun na hindi nya sinasabi kay Mimi at Papi nya. Hehehe

At ang isa pang hobby ni Ate ay ang sumulat ng love letters.  Lagi yan may love letters yan sya.  Kaya nga nung umalis yan at nagpunta na silang mag-iina sa Canada, iniwanan nya ng sulat lahat ng tao sa Pinas at ayun, kapag nakikita ni Lovely ang sulat ni Ate sa kanya, umiiyak pa rin ang bakla kong shupatembang. 

So for the longest time yan, nagrerequest ako ng sulat galing kay Ate.  Kasi ganun naman ako talaga, mahilig akong mag-urot sa mga pamangkin ko ng mga love letters.  Kasi cute.  Tapos itatago ko.  Souvenir ng mga panahong mistula pa silang mga anghel.  Bago humaba ang mga sungay nila.  Mwahahahaha!!! Joke.  Mababait ang mga pamangkin ko.  Pramis!  Mana sa akin.

At yun nga.  Yung akala kong resibo ng Roots na hindi ko pinulot kasi nga nakatiklop na papel, yun pala ang love letter sa amin ni Ate.  At natawa ako kasi parang census lang, may phone-in questions kasi. 

“Questions for Ninang Gigi and Tito Jun:

1.  What would you like for Christmas?

2.  Are you going somewhere for Christmas?

3.

4.”

Naloka ako kasi may 3. at 4.  pero walang tanong.  Iniisip ko tuloy, yun ba ang space to write the answers o kailangan gumawa din ako ng sarili kong questions?  Kakaloka talaga si Ate…

Kaya ayun – naka-dikit ngayon sa ref sa bahay ang survery form/Christmas letter ni Ate.  Pero kapag nakababa na ako sa basement at naisabit ko ulit yung corkboard ko, dun ko na sya ilalagay.  Kasama nung kay Sef na love letter din sa akin.  Ang cute, diba?

Miss ko na yang si Ate… 

At si Coco…

At si Sef…

At si Kuya Maki…

At si Kuya Pancho…

"Bestfriends"

(Nakita 69181 beses ng 12160 bisitors)

Gifts! Gifts! Gifts!

64/365 days of blogging.

Christmas is for kids, even when they're fast asleep

Kamusta naman ang Pasko?  In fairness, despite yung aming eksenang blockbuster sa FB, na pagpunta ni bossing sa ER nung Dec. 31, masaya naman ang holidays.  Ang daming regalong pinamigay at tinanggap, maraming pagkain galing sa mga prenshps na hindi kami masyadong nagluto at may mga party na inattend-an na napakasaya.

May regalo pa kaming natanggap ni Bossing na galing kay Inang at Itang sa Canada!  Sweatshirts at sweaters na Roots!!  Na nung gabing yun, sinuot ko na yung isa nung nagpunta kami ng Philadelphia para manood ng Peter Nero and the Philly Pops dahil kasama sa chorale si M.  Ang galing nung concert na yun!  Puro mga Christmas songs ang mga kinanta at tinugtog nila, very festive talaga.  Sabi nga namin ni Bossing dapat every Christmas ginagawa namin yun para ma-feel mo talagang Christmas na.

Para Kay Bossing

So ayun nga, tigatlong sweater/jackets kami ni Bossing galing kina Inang at may dagdag pa akong gloves, scarf at bonnet.  Ang saya!  Tuwang-tuwa ako sa bagong scarf!

Ewan naman kasi, for some reason, nahilig ako ngayon sa mga scarves.  Mistula na nga akong nagho-hoard ng mga scarves na pang-winter.  Wala lang.  Ang cute lang kasi atsaka nakaka-extend ng wardrobe.  So sa Pinas pa lang nung umuwi kami, marami na akong binili.  Eh ang mura kaya.  Tapos may niregalo din ang prenship naming si Malou sa amin itong Christmas na mga scarves din.  Oo, nao-obssess ako sa kanila.

At si Bossing naman, matagal ko na ngang balak na bilhan sya ng mga sweatshirts kasi nga kapag winter, yun naman ang pinakamasarap na suotin.  Eh ang Roots, ang kapag ng mga sweatshirts pero hindi mabigat.  Kaya tuwang-tuwa talaga ako na niregaluhan kami nila Inang nun.  Tipid na ako. hehehehe

Bagong wardrobe!

May mga regalo din kaming mga gamit sa bahay tulad ng twalya, baunan na may MP3 player (ang galing nun!), iba pang mga sweatshirts at mga long-sleeves na polo.  May gift card para sa isang steak house (salamat, Judy!).  Niregaluhan din ako ni M ng gift certificate sa isang spa.  At thank you talaga para dun kasi kailangan ko nang ipa-spa ang mga paa ko.  Kaya kumalma lang ang schedule, pupuntahan ko na talaga yung spa na yun.  Umiiyak na ang mga talampakan ko sa sobrang dry nya! hahahaha!!!

May natanggap din kaming mga chocolate na masarap, may bago rin akong jewelry box at photo frames na itatabi ko muna kasi dapat dun magandang ambience na lugar ;)

Ano ang regalo ko kay Bossing?  Cellphone.  Diba nga, sobrang luma na at sobrang kailangan na nya ng bagong cellphone.  Sa sobrang tuwa nya sa regalo ko ninenerbyos syang gamitin ito at baka raw masira.  Kinailangan ko talagang lagyan ng case at protector para ma-confident syang gamitin. Ang cute diba? hehehehe

Ang outfit

Ang Pasko para sa akin is a yearly occassion, bukod sa kani-kaniyang birthdays,  na nagiging instrumento para ipakita mo ang appreciation mo sa tao.  Hangga’t kaya, no matter how small a token, kahit na nga Christmas card lang ang pwede kong ibigay, tina-try ko talagang magbigay ng regalo sa mga taong who mattered so much to us the whole year.  And I have to say I’m getting better at it, kasi nga this year, may kasama pang Christmas Cards, diba?

And appreciative ako sa mga regalong natatanggap namin ni Bossing.  The thought itself na naalala ka nila, sa dinami-dami ng mga nireregaluhan nila, it’s a big thing already.  At the effort they spend on thinking what to give you and going out to buy it, at ibabalot pa ng wrapper, malaking bagay na yun.

So para sa akin, it’s not the price, but the thought itself.   Touched na ako nun.  And mind you, hindi ako nagrerecylce ng regalo – yung tinatago yung regalo at pinangreregalo sa iba.  Hehehe, kasi lahat ng regalo ng mga prenships gusto ko.

Hanggang January yan, nagbibigay ako ng regalo kasi ang scheduled kong binibigyan ng regalo pag January ay ang mga kapatid at pamangkin at lola ko sa Pilipinas.  Kaya January na, may mga regalo pa ring natatanggap ang mga bagets sa Pinas. :)

You Can Never Go Wrong...

At ano ang regalo ni Bossing sa akin?   Sabi nga nila, you can’t go wrong with jewelry.  May istorya pa nga.  Kinuwento nya na ang gusto nya sanang bilhin eh topaz, pero dahil na-out of stock ang topaz, ruby na lang ang binili nya dahil yun ang birthstone nya.  Nung sinabi nya yun, naisip ko, “Eh???”

“Kung ang habol mo eh birthstone, bakit topaz???”   At ang sabi nya, “eh diba yun ang iyo??”  Narinig nya pala kaming nag-uusap ng mga prenships pero yung nagsabing topaz ang birthstone, inakala nya, ako yun.  Eh hello, April ako.  Diamonds kaya?  Funny, diba? Nagmarunong. hehehehe

Pero ruby, topaz, o diamonds.  It doesn’t matter.  Maganda pa rin yun for me dahil galing yun sa kanya.  Uyyyyy…. (Pramis, tutuo yun…)  At magmula nung binigay nya yun sa akin nung Pasko, kanina ko lang hinubad kasi nga kinunan ko ng litrato.  Para ma-share lang.

So yun nga.  Happy ang Christmas.  Nagpapasalamat ako kay Baby Jesus na blessed kaming mag-asawa para bumili ng mga regalo sa mga mahal naming kamag-anak at mga kaibigan.  Thankful kami na marami kaming mga kaibigan na kasama namin the whole year.  Na andyan sila for us everytime.  Na nandyan ang mga pamilya namin na lagi kaming sinusuportahan.  Na mawala man ang lahat ng tao sa mundo, andyan pa rin sila para sa amin.  And that’s what family will always do – thru thick and thin…

Maraming salamat sa lahat ng mga kaibigan na nagpadala ng card, regalo, wishes sa FB. Maraming salamat at hindi nyo kami nakakalimutan…

Kaya belated Merry Christmas sa inyong lahat.  Isang video sa inyong lahat nung party ng mga prenships sa Silver Spring.  At take note, regalo ni M sa tatay nya yang Flip video na gamit namin.  Na labs na labs ni Bossing yang regalong yan.  Thank you very much, M.

(Nakita 75592 beses ng 12751 bisitors)

Tawagin Nyo Akong Angeli

63/365 days of blogging.

Thank you, Newsflash.org

(Eksena magmula kagabi ng 9:00 pm)

*Tunog ng doorbell*

Pumasok sa loob ng bahay si Bossing na nakabusangot ang mukha at naka-hukot ang likod at hindi pantay ang balikat.  Imaginine nyo si Hunchback of Notre Dame, ganun ang itsura nya.

“O, ano nangyari sa iyo?”  Tatawa-tawa pa ako sa kanya ng pinagbuksan ko sya ng pinto.

“Mylaaaabbssss… ang sakit-sakit ng likod koooooo!!!  IISSSSSHHHHHH”  Nakangiwi na nyang sabi sa akin.

Hindi na bago sa akin itong mga ganitong eksena kay bossing.  Kapag inaatake kasi sya ng arthritis nya dahil sa psoriasis nya, talagang matindi ang sakit na nararamdaman nya.  Isip ko, hindi na naman kasi sya nakainom ng gamot nyang Voltaren kasi nga buong araw syang wala at bumibyahe.  Pero ngayon lang yun na sa may leeg at likod na balikat nya ang nirereklamo nya.  Madalas kasi  yan either sa tuhod nya o sa mga sakong nya ang sakit.

Kaya pagkakain namin, hindi voltaren ang ininom nya kundi yung isang pain reliever na gamot.  Mind you, hindi yun basta-bastang Alleve o Tylenol o Motrin lang.   Matapang-tapang na rin yun kasi prescribed yun at hindi basta-basta binibigay yun ata kung makikita ng doktor na may tendency kang maging drug dependent.  May prescription si Bossing nun, pati yung isa pang mas matindi dun, in the extreme cases na matinding-matindi ang sakit ng arthritis nya.

So since hindi naman sanay si bossing sa mga gamot na ganun, madalas yan, pinapahiga ko na sya at binabantayan na kapag umiinom sya nun.  In fact, hindi sya pwedeng umiinom ng mga gamot na yun kung wala ako sa bahay kasi may tendency syang mag-hallucinate at ma-praning.  As in, literally, napa-praning sya – fear trip talaga.

Unfortunately, kagabi, sa kasamaang palad, matindi ang tama ng arthritis nya.  Hindi sya mapakali, hindi nya malaman kung paano syang pupwesto.  Twing gagalaw sya, maya-maya, sisigaw sya sa sakit.  Kapag nakapwesto na sya, bumilang ka lang ng sampu, gusto na naman nyang umikot kasi hindi raw tama ang higa nya.  As in, ibig nya sigurong sabihin, hindi sya makumportable. Kasi nga sa may leeg/balikat nya ang sakit hirap syang makahanap ng pwesto. Maya-maya, iiyak na sya – sa sakit, sa pagod, at siguro sa inis na hindi nya malaman kung paano ang gagawin nya para makatulog.  At maya’t-maya, tatayo at pupunta sa banyo.  Mga ilang segundo pagkatapos, maglalakad-lakad sa paligid ng kwarto.  Mamaya, uupo dahil hindi raw sya makahiga, magpupulupot ng tuwalya at iiikot sa leeg nya na parang neck cushion tapos uupo sa wicker chair sa kwarto at mapipikit na. Pero bumilang ka ng ilang segundo, tatayo na naman sya at maglalakad-lakad ng paika tapos iiyak na naman – sa sakit, sa inis, sa antok at sa gamot.  Minsan pa, kapag akala mo nakakatulog na sya, sisigaw na naman sya – nagsa-spasm na sya.  Kaya magigising na naman sya.

And all these time, andyang aalalayan ko syang tumayo galing sa pagka-upo, tutulungan ko syang mag-pwesto ng mga unan para suportahan ang likod o ang balikat nya.  Andyang, kumuha ako ng tubig sa kusina kasi nauuhaw daw sya.  O mamasahihin ang balikat nya ng muscle rub ointment para medyo mawala ang sakit.  O ibabalot ng wrap yung kinuha nyang yelo sa fridge at ilalagay sa balikat nya pagkatapos susuutan sya ng sweatshirt.  Tapos tatanggalin na naman ang wrap dahil sobra na raw lamig ng yelo – sa loob ng sweatshirt.  Pipikit akong konti pero siempre hindi ako makatulog ng husto kasi alam ko gising sya.  Na kapag nakaupo sya sa wicker chair, kailangan gising ako kasi ayokong half-asleep sya at walang nagbabantay sa kanya.  And para hindi ako makatulog, kailangan nakaupo na rin ako sa kama, tinitingnan sya madalas at manunuod ng TV para hindi ako antukin.

May mga dialogue pa syang, “mylabs, bababa ako sa basement, hahanapin ko ang insurance ko.”  Na siempre, pipigilan ko at sasabihin ko, “bukas na.  Pahinga ka lang dyan. Magpa-kalma ka lang para gumana na ang gamot.”  Alam ko, mahirap yun.  But I think he has to hear na kalmado lang ako and I have the situation under control para hindi na sya mapraning pa lalo.

Ilang beses din na tumayo ako at sasabihing dadalhin ko na sya sa ER pero aayaw sya.  On hindsight, ayaw ko rin syang dalhin sa ospital na medyo drugged sya kasi baka mas lalo pa kaming mapahamak sa kalye – at madaling araw pa naman yun, malamig pa sa labas, ang daming pwedeng mangyaring masama.  Pero kung hihingin nyang magpadala sa ER, nagreready akong gagawin ko yun.

Pagdating ng alas tres ng umaga, 6 na oras magmula ng pumasok kami sa loob ng kwarto at una syang uminom ng gamot, nanghingi sya ulet ng isa pang tableta.  Masakit na masakit na raw.  So since naka-anim na oras na, binigyan ko na sya ulet pagkatapos nyang kumain ng isang slice ng tinapay.  Maya-maya, nagbalot na naman sya ng kanyang “neck cushion” at dun daw sya matutulog sa sofa.  Nung una, ayaw ko kasi malamig sa labas, pero nakiusap syang, dun na lang daw.  Naisip ko, malambot ang sofa, at kukumutan ko na lang sya, para buong likod na rin nya ang nakalapat.  Pumayag na ako pero nagdala rin ako ng sarili kong kumot at dun ako pumuwesto sa loveseat.  Nakaharap sa kanya para nararamdaman ko pa rin sya kung tumayo sya.

At awa ng Diyos, for the first time the whole night, maya-maya, nakatulog na sya.  Nakaupo man, pero naririnig ko na syang humihilik.  Hindi pa rin ako natutulog ng husto.  Naghintay pa ako ng mga 15 minutes pa siguro, just to make sure na diretso na ang tulog nya saka lang ako talagang bumigay sa antok ko.  Mag-a-alas kwatro na ng umaga.

Alas syete y medya ng umaga kanina, nagising ako at chineck ko agad si Bossing.  Tulog pa rin at nakaupo pa rin sa sofa.  So naka-apat na oras na rin sya ng dire-diretsong tulog.  Di ko alam kung gigisingin ko sya dahil baka naman pati likod nya eh sumakit o pababayaang matulog pa.  Mas nanaig sa akin yung awa kaya pinabayaan ko na lang syang matulog pa ng mas matagal at feeling ko, antok pa rin kasi ako.

Kuha sa Ospital

Mga isang oras pa, nagising na sya.  Masakit pa rin ang balikat.  Inalalayan ko syang dun na sa kama mahiga at baka nga kasi sumakit pa ang likod, mas lalaki pa ang problema.  Pagdating sa kwarto, hindi naman sya makahiga pa rin.  Pag upo nya sa wicker chair, sumandal na sa akin at sabi ng sabi na ang sakit-sakit pa rin ng balikat nya.  Pinahiran ko sya ulet nung muscle rub at minasahe ang leeg at balikat nya.  Matagal kaming nakapwesto ng ganun – magkaharap at nakasandal ang ulo nya sa dibdib ko at minamasahe ko ang leeg at balikat nya.  Maya-maya sinasabi na nya sa akin na parang mataas ang BP nya.  Sure enough – 180/100.  Kumuha ako ng bawang, mini-crowave at gumawa din ng toasted bread para kainin nya kasama ng bawang.  Maya-maya kinunan ko sya ulet – 160/100.  Maya-maya sinabi ko, “punta na tayo ng ER.”  Aayaw pa sana pero nung sinabi kong, “ikaw rin, pag tumumba ka dito or what, hindi kita mabubuhat.”  Nag-isip siya at pagkatapos sinabi, “ok…”

Umo-o na sya.  Yun na ang huling proof na talagang masakit na masakit ang nararamdaman nya at nararamdaman nya yung need for it – pumapayag na syang magpunta ng ER.

Sa ospital, 160/90 na ang BP nya, medyo ok na raw sabi ng nurse pero mataas pa rin.  Pinag-X-ray sya ng doktor para malaman kung saang parte ang sakit at para maconfirm kung ano nga ang sakit nya.  Pagkatapos ng X-ray, confirmed – psoriasis arthritis sa C3/C4/C5 ng spine nya (o C2/C3/C4 ba yun?? Basta, maraming C’s).  Binigyan kami ng bagong reseta ng pinakamatindi nyang gamot.  Sinabihan na wag magdrive habang nakainom ng gamot (duh!) at wag iintaying grabe na ang sakit bago uminom, otherwise, hindi na gagana ang gamot.   Mag-a-ala-una na ng tanghali.  Tumawag na sya sa trabaho na hindi na sya makakapasok ngayong gabi.

Bumili na kami ng gamot at dumaan kami ng Filipino store para bumili ng isda na ulam.   Kumain na kami ng tanghalian at pagdating ng alas dos ng tanghali, pagkatapos nyang uminom ng gamot, pinatulog ko na sya.  Sa awa ng Diyos, tulog sya kaagad.  Medyo umuungol at nagsasalita sya habang tulog, epekto ng gamot yun, pero tulog.  Hindi ko pa rin sya hinihiwalayan kasi nga nagsasalita at medyo restless ang tulog nya kasi pagising-gising pa rin sya pero hindi na sya umiinda ng sakit.  At mahaba naman ang duration ng tulog nya.

Nung kasalukuyang bumibili kami ng gamot at pagkain, nag-usap kaming mag-asawa.  Napagusapan namin na may mga bagay na talagang hindi na nya pwedeng gawin – isa na dun ang pagbyahe na matagal na hindi sya makakatayo o makakapag-stretch ng madalas.  Ok pa nga ang eroplano kasi every so often pwede kang tumayo at maglakad basta hindi naka-fasten seatbelt sign.  Pero ang road trips, medyo hindi na. Hindi na nya kaya.  At magmula ngayon, pinramis ko na sa sarili ko na kapag umaangal na sya ng sakit, hindi ko na pababayaan na tuluyan nang sumakit bago sya bigyan ng gamot.  Whether he likes it or not, iinom sya.  And from now on, iiwasan na namin ang mga bagay na makakataranta sa kanya, makaka-stress sa kanya, makaka-yamot at makaka-galit sa kanya.

Oo, lalabas akong kontrabida at lalabas akong antipatika, pero papayag na ako, para sa asawa ko.  Kaya nga, ako ang Angeli Pangilinan sa asawa kong ala-Gary Valenciano na may sakit.  Si Bossing na lang ang lumabas na mabait, ako na ang mahigpit, if it will mean na walang syang karamdaman.  Ok lang naman na mahirapan ako, ok lang sa akin ang mag-alaga sa kanya dahil asawa ko sya at magkasama kami thru thick and thin,  hindi ko irereklamo yun.  Pero hindi ko matiis na umiiyak ang asawa ko sa sakit.  It’s not fair and he doesn’t deserve being in pain, as much as I can help it.

Sinusulat ko ito, para ma-journal ko rin ang nangyari at para na rin maintindihan ng mga tao kung bakit minsan magiging kontrabida ako o pagbabawalan ko sya sa mga ibang aktibidades na alam naming dalawang makaksama na sa kanya dahil nga pakiramdam at fear ko, nagiging advanced na ang sakit ng asawa ko.  Matagal nang mawala ang mga lesions nya, mas napapadalas na ang sakit ng mga joints nya.  Just to give you an idea, Humira na ang iniinject nya to lessen the lesions.  Right now, pwedeng ako na ang nag-aadminister nito.  Kasi nga iba na ang syringe nya.  Unfortunately kasi nung naka-Enbrel pa sya, talagang syringe ang gamit nya.  Takot ako dun, hindi ko ma-take na pumapasok sa katawan nya ang karayom, nanlalata ako. Pero ngayon dahil para nang pen ang gamit ng Humira, ako na ang mag-iinject sa kanya from now on.  Para hindi na sya masyadong masaktan.  Sabi ng dermatologist nya, parang hindi na masyadong gumagana ang Enbrel kasi.

Sinusulat ko rin ito para rin may idea ang mga tao kung ano ang ibig sabihin ng may psoriasis arthritis ang isang tao.  Hindi naman kasi nagkukwento ang asawa ko at kung magsabi man syang ina-arthritis sya, parang bale-wala lang ang tono nya.  Ako lang ang nakakakita kung paano sya ngumiwi, sumigaw sa sakit, at umiyak.  Kaming dalawa ang magkasamang nagpupuyat kapag inaatake sya at hindi sya makatulog.  Kamay ko ang nangangawit at umaamoy gamot sa pag-masahe ng mga joints nya.  Ako ang nakakaramdam ng helplessness minsan kasi hindi ko na malaman kung paano ko pa sya pakakalmahin, pakukumportablehin o tatanggalan ng sakit.  Nobody has any idea what really happens.

Hindi lang ito basta arthritis, mas matindi ito, mas masakit.  May mga taong meron nito na sa sobrang sakit nagpapakamatay.  Ayokong mangyari sa asawa ko ito.  Ayokong dumating ang point na yun kasi hindi dapat.  Chicken and the egg ang cycle ng psoriasis at arthritis para sa asawa ko kasi psoriasis can be triggered by stress and kung masakit ang mga buto nya, nasestress sya sa sakit, the more he stresses, the worse his psoriasis becomes.  At a certain point, it has to stop.

At kapag naka-Humira (kahit na nung naka-Enbrel na sya), prone to other sickness na sya.  Mababa na ang resistance nya sa TB, lupus at allergies.  Much worse, pwede rin ang heart failure. At nakaka-atake ng puso kaya ang stress.  In my husband’s case, tumataas ang BP nya.  Nakaka-depress din ang mga gamot na ito.  Kaya, bakit ko sya isu-subject sa mga kundisyon at eksenang malungkot o nakakayamot?  Never again for him, for me, and more so, for the both of us.

So bakit pa rin kailangan ng gamot?   The positive effects of the medicine still outweigh the negatives kaya, no choice, he has to take the medicine.  Kahit papaano, nakonontrol pa rin nito ang pagkalat ng psoriasis sa katawan nya.

Hindi ko sinasabing hindi kami nag-aaway ng asawa ko at hindi ako nakadagdag sa stress nya.  But I’ve learned so much with the five years we’ve been married na kapag nag-aaway kami, alam ko nang pakalmahin ang sarili ko at eventually pakalmahin sya para hindi tumagal at lumala ang away namin.   Pero in my defense, alam ng asawa ko na kapag nagalit ako, may rason at mabigat ang rason.  Hindi ako basta-basta nagagalit, pero kapag nangyari yun, kagalit-galit talaga.

Mabait ang asawa ko.  Kaya nga, “Gary V.”  Sa pagsasama namin,  tulad ko, iniiwasan na rin nyang matagal kaming magka-away.  Pero ang mga nangyayaring external sa aming dalawa ang mas hindi ko makokontrol pero iiwasan kong mapagitna kaming dalawa dun from now on.  Kapag alam kong ikase-stress naming dalawa o nya ang magiging sitwasyon, pipigilan ko nang mangyari pa.  Pasensya na po, kailangan lang.

Kaya sige na, ako na ang kontrabida.  Para sa asawa ako at sa (pagkontrol sa) sakit nya… papayag na akong tawagin nyo akong “Ma’am Angeli”.   Basta buhay at stress-free ang asawa ko.

Happy New Year sa inyong lahat!!

Related Posts with Thumbnails

(Nakita 86222 beses ng 14163 bisitors)