Ate Sienna Ng Pansitan

Archive for the ‘Ang Pansitan’ Category

So matatapos na ang unang dekada ng 2000. Ang bilis, davah? Eh parang kelan lang kailangang tumambay ng dyopisina kasi nag-aantay kami ng pwedeng maging problema ng pagpalit ng taon sa year 2000. Y2K, naalala nyo ba yun? Yun pati raw microwave eh sasabog. Eh eto at 2010 na – ang huling taon ng new decade. Ang dami na kayang nangyari magmula ng year 2000?? I swear! Masyadong umeksena ang past decade sa buhay ng lola nyo. Mistulang para akong si Manylin Reynes na tinaguriang “Star of the New Decade” sa dami ng mga anitch-anitch na nangyari. Pero kwidaw lang, wit ko tipis matulad kay Mane dahil hindi pa natatapos ang bagong dekada, medyo nawala na sya. Hmmmm…

At dahil bagong taon, bagong template. Hindi ko kasi na-feel yung template ko bago yung christmas template. Parang walang dating at hindi maganda ang aura. Kaya binreyk ko ang bad vibes, nagpalit ng christmas template at itong template na ito na ang sasalubong sa 2010. Malinis, malamig sa mata. Op kors andyan pa rin ang aking doggie na si Kitty na nagbagong anyo. Just to signify na hindi naman ako ganun ka-choosy. Pwede sa akin kahit na hindi Cavalier King Charles. Altho yun pa rin ang number 1 choice ko. (Harinawang bago matapos ang taon dumating na si Kitty sa buhay ko.)

At segueway to that, nagrerecruit ako ng mga bagong members. Marami nang nawala, marami na rin ang hindi nagbo-blog na tatanggalin ko na – as in taon na ang binibilang. So kung type ninyo, sabihin nyo lang sumali at masama sa Pansitan community, email nyo ako sa atesienna at gmail dat kom. Ang requirement ko lang, harinawang masipag kayong mag-blog at kung ayaw nyo ng mag-blog, which happens, sabihan nyo lang ang kasera ninyo. (Aketch yun!)

Read the rest of this entry »

(Nakita 12705 beses ng 1921 bisitors)

Once again, the Pinoys are doing really outstanding in the field of blogging. Vote nyo naman, (every 2 hours, kung pwede lang naman, :) ang sariling atin sa Nuffnang Regional Blog Awards. You would have to vote for a nominee for each category for your vote to count. Pero don’t forget the following pinoys:

1. Octwelve (Best Original Blog Design)
2. Kitchen Cow (Best Food Blog)
3. En Route (Best Travel Blog)
4. Bryan Boy (Best Fashion Blog)
5. Jehzlau Concepts (Best influential blog).

And of course, my blogkada…
Wifely Steps (Best Parenting Blog)

And Pansitan.net’s one and only…
Jim Paredes of Haring Liwanag for Best Celebrity Blog

Good luck to everyone!! O vote na kayo ha…

(Nakita 26090 beses ng 2937 bisitors)

To who you are concerned:

Plis esmyuski me for not writing in this beautiful blog of mine for 23 days and counting. My bossing is sick and tired with the arthritis. He kenot walk tall and proud and he is on life support of the cratches for the means time being when he want to go to the toilet or around-robin the house. I am being a good bitter half and acting as if a Florence Nightingbird (the paytoll saint of nursing) taking care of himself in his hour of need, and mind you me, he has so many needs and wants in his hour of need… and wants.

Furthermore on the topic of absenceseses, it is very addicting to the mind this game called Farm Town in the FezBuk. That’s why in the middle half of things and stuffs, I am busy with my Bossing and playing like a farmer with a small land reform – plawing, planting and harvesting my plants and whatever else around my land of my vision. I am also tendering the farms of my neighborhood – watering their plants, cleaning the leaves from the tornadoes, this and that – its a hard job and some one is to do this.

But this I promise you everybody and all my relatives combined, I will go back now to writing in this beautiful blog. I am to go back to making your day a complete routine from this day forward till death us apart.

As what Doglas Macartur said when he swam to the beach that is Leyte, “I shall returns!”

And before I forgets to remember,  Happy Father’s Day to all the fathers, most especially and with special mention to my dear Itang and my Bossing.

(Nakita 14595 beses ng 3109 bisitors)

Ok… medyo yamot ako sa mga bagay-bagay sa Google.com ngayon.

Nung minsan, pinadalhan ako ng Google ng email:

“Direst Ate Sienna,

How is you? I hope yur ok. As a matter op pak, we are writing to you this email becoz your websayt, pansitan.net, is cloaking some spams. Not the de-lata but some kinda hackers put the text about the Viagra en the Tarmadol en da Cialis en da Online Pussy. So because we don’t want those in the google search, we are suspending your site. Not tagal naman, only 30 days. If you clean up, you tell us and we will do our best to put you back. But you wait, we have so many labadas to do.

Lab en kisses,
Google”

Paano nangyari yun? Eto, warning na rin sa inyo, mga syupatiders sa pananampalataya. Kung kayo po ay may Wordpress at type ninyong mag-install ng mga bagong templates sa website nyo, medyo ispat-ispatan nyo lang muna ung mga files nyo sa header at footer. At kung may mga encrypted chorvala ditech na hindi nyo maintindihan (sipatin ang header at footer kung is there is a “eval(base_64)” chuvanetch), malamang sa malasado, hindi nyo dapat ilagay sa site nyo. Pramis. Maniwala kayo.

Dun nagsimula ang problema.

Balik sa kwento.

So ako naman, nataranta… naglinis ng mga files SA LAHAT ng subdomains. Sinilip ang lahat ng mga files ng mga boarders at tinanggal ang mga medyo kabading akong may problema. Humingi ng ako ng tawad sa Google at nagmakaawa na ibalik kami. Pero malas, ganun pa rin – tinanggal kami sa listahan nila. Kaya ngayon kanda-intay ako ng 30 days at baka naman ibalik na kami pagkatapos. Mistula kaming grounded ngayon.

At habang naghihintay, naglilinis pa rin ako. Naghahanap pa rin ng mga malisyus na mga buset na mga files. (Maglilinis tuloy ako ng mga patay na na subdomains. Wala lang… naisipan ko na lang, it’s about time.) Pati sa hosting ko, nagpapatulong na ako. Baka may alam silang hindi ko alam.

Hakshuly, tiningnan ko ang Yahoo search engine kung apektado ba sila ng nangyari sa amin sa Google. Shet, andun pa rin kami. Tumataginting na amin ang #1 slot kapag tinayp mo ang “Pansitan”. Kami rin ang #1 sa Lycos, Altavista.com, Alexa.com, Live.com, Dogpile.com. So leche, why-liwayway ba akong natataranta?!?!?!?!

Dapat nga bang katakutan ang Google? Eh weno naman kung wit ka sa listahan nila? May mawawala ba? Mala-Dyos ba sila na kapag nawala ka sa listahan nila eh naglaho ka na sa balat ng internet??? Diyos ba sila na lahat ng bagay pwede na nilang malaman?? Na mistulang si Taning, kailangan ng super skills para malansi mo sila. Tsk… kahit saan nandun na sila. Saan ka pa, Lukresia?

Da thing is, nakasanayan na talaga ang Google. Gusto mong malaman kung paano gumawa ng bomba gamit ang sanitary napkin, o gusto mong magluto ng Bicol Express na hindi maanghang, i-google mo. Gusto mong malaman kung paano pagagalingin yang buni mo sa leeg o yang cancer mo sa utak, i-google mo. Gusto mong malaman kung paano pupunta ng Paris galing ng Noo Yok ng hindi sasakay ng eroplano – i-google mo! Lahat yan, nasa Google!

Kaya nga nagkaroon pa ng panahon na sinasabi ko, kung wala ka sa Google, you don’t exist. Pero dati yun – nung hindi pa nagaala-Diyos ang Google.

I heb to admits, malaking tulong talaga ang mga lolo mo sa googles sa pansitan.net. Marami silang pinapasok sa aming mga parukyano. I heb to admits also, bababa ang traffic namin dahil nga kebs kami sa kanila ngayon.

Pero may magagawa ba ako? I-stress ko ba ang sarili ko? Hindi na lang. Iintayin ko na lang na maisipan nilang mababait pala kaming tao at ibalik nila ang grasya nila sa amin. Thirty days of darkness lang naman daw. Harinawang tumupad sa pramis. Pero kung hindi, wit akong magagawa… I em not da God!

At naisip ko, kung visitor ka naming madalas, medyo alam mo na kung paano ka makakarating sa site namin o di kaya eh nasa bookmarks nyo naman kami. At kung hindi mo kami matandaan, medyo tyagaan mo lang ang paghahanap at andyan pa rin kami – sa mga website ng mga kaibigan. Pasensya na po, talaga lang pong nagkadelubyo ng konti. At kung medyo windang pa rin kayo, hanapin nyo na lang muna po kami sa Yahoo, Altavista, Lycos at kung anik-anik pang search engine. Hindi kayo uuwing luhaan…

Maraming salamat sa lahat ng panahon na pagtangkilik nyo sa lahat ng mga boarders ng pansitan. Paki-kalat nyo na lang po na medyo nasibak lang kami sandali, pero buhay na buhay naman po kami.

Sya… dyan muna kayo. Mag-aayos lang ako ng mga google ads ng mga websites ko. Iiwanan ko na lang po kayo ulit ng word of wisdom:

Nothing in this world is perfect except the word “change”.

(he, he, he)

(Nakita 4314 beses ng 880 bisitors)

Patay na si Mike Francis…

Oo, affected ako sa death nya. Sobrang national anthem kaya naming magkakaibigan ang mga kanta nya – “Survivor”, “Let Me In”, “Friends”, “Nighttime Lady”, “Dusty Road”, “Don’t Start Giving Up”, “Features of Love”, “Together”, “Suddenly Back To Me”, “Dreams of a Lifetime”, “Cover Girl”, “Check It Out With The Groove”, “Lovely Day”. You name it, lahat yan may mga memories kami – kanya-kanya atsaka collective.

Landmark of my youth yang si Mike. Nung panahong usong-uso ang mga parties sa Co-re (Corinthian Gardens), Valle (Valle Verde), pati sa Greenhills, talagang hit na hit ang dance floor kapag mga kanta na nya ang tinutugtog. Sya rin ang madalas na maririnig mo sa mga kotseng dala-dala namin nun. Driving music din kasi sya eh. Swabe lang pero klik na klik sya sa amin. Sadly, wala syang concert sa pinas na pinanood ko. Eh piano, nasa Canada na ako nun. At ang mga kaneydyan hindi sya kilala. True-lash, hindi sya kilala sa North America. Big lost for them.

Ano ang pinaka-peborit ko? LAHAT! Pwera OA, LAHAT talaga. Pwede nga akong makinig ng Mike Francis ng paulit-ulit buong araw, at sasayawan ko pa lahat, paulit-ulit din. At habang pinapakinggan ko, reminiscing na lang ako ng mga gimik at artehan naming magbabarkada nung mga panahon na yun. Sa true lang, kapag si Mike Francis na ang pinapakinggan ko, naroromanticize ko na ang kabataan ko – wala na yung lungkot, wala na yung hirap. Ganun ang epekto ng mga kanta nya sa akin ngayon.

At para sa iyo, Mike, maraming-maraming salamat sa lahat ng mga parte ng buhay-bagets namin na nalagyan mo ng soundtrack. Forever ka naming maaalala…

I lab Mike Francis talaga!!! (Hikbi…)

(Nakita 4554 beses ng 1199 bisitors)

Huli-kaw, 2009 na!

Eh kamustahin naman ang bakasyon ko sa Canada?

Masaya… as in. Nung makita ko ang kapatid ko na inaabangan ako paglabas ko ng eroplano, naluha na ako. Nayakap ko ang itang ko, nabuhat pa nga ako (yes, Santa Klaws, pumayat na kasi ako) Nagkita rin kami ng tyahin ko at ng pinsan ko – nagkita-kita kasi kami dun dahil sinundo naman ng tyahin ko ang pinsan ko na galing ng San Diego. Pag-uwi ko, tuwang-tuwa akong yumakap kay inang. At mangiyak-ngiyak na ako nung biglang-bigla nagsigawan ang mga pamangkin ko, yumakap sa akin habang magkayakap pa kami ng inang ko. Hindi ko maipaliwanag kung gaano kasaya ang puso ko nung makita ko silang lahat.

Nagkita-kita rin kami ng mga kaibigan ko. Ang mga pukersha kong mga barkada na frawd na frawd ako dahil may kanya-kanya na silang mga major accomplishments. Mga sariling bahay, mga anak, mga magagandang trabaho. Parang kelan lang eh broke pa kaming lahat at pangarap lang ang coach at louis vuitton na mga bag. hehehe

Nagkita rin kami ng isang mabuting kaibigan na itatago ko na lang sa pangalan na “Cecil” at isang kaklase nung high school na itatago ko na lang sa pangalang “Angie”. Pramis, hindi nila mga tutuong pangalan yang mga yan. hehehe

Proud din ako kasi ang daming Overseas Filipino Workers akong nakilala. Mga alaga sila ng tyahin ko na may sarili nang human resources agency sa Calgary. Masaya silang kasama. Mapapalapit talaga ang puso mo sa kanila.

Kung gusto nyo ng mga pictures, hanapin nyo na lang sila sa facebook ko at sa facebook ng syupatid ko.

Ang kulang lang talaga sa bakasyon ko eh si bossing. Kaya naman nung bumalik ako, kulang na lang hindi na kami lumabas ni bossing ng kwarto – kasi nga ang daming pinagkukwentuhan. Kayo, malisyosa ang mga utak nyo!

Hemingweys, madali’t sabi, recharged ako sa pagbalik ko.

In other news, gusto ko pong pasalamatan ang lahat ng bumoto sa akin sa nakaraang contest ng Top 10 Pinoy Expats/OFW Blog of the Year 2008 ng Thoughtskoto. Nanalo ang lola nyo ng 2nd Top Pinoy Expats/OFW Blog pagkatapos ni Apo Jim. At Top Pinoy Expats/OFW Blog sa US en Canada.

Maraming-maraming salamat sa mga judges, sa lahat ng bumoto at kay Kenji sa isang nakatataba ng pusong parangal.

At salamat din sa inyong lahat… panibagong taon, panibagong mga happenings. Maraming salamat sa inyong pagbisita, pag-comment at pagsubaybay. Pangako, mas marami pang kwento sa taong ito :)

(Nakita 6031 beses ng 1234 bisitors)

Ikinalulungkot ko pong ibalita sa inyo na ang isa sa aming mahal na ka-pansitan, si Mimay ng Coatable Coats ay biglaang sumakabilang buhay. Lubos pong nakikiramay ang buong Pansitan.net community sa mga minamahal na naiwan niya.

Hinihiling po namin na sana po’y maisama nyo sya sa inyong mga dasal…

(As a tribute and to pay homage to a sweet and wonderful woman, I am keeping her site up for as long as Pansitan.net is alive so that her relatives and friends can always come back and read her entries while she was still with us.)

(Nakita 3015 beses ng 749 bisitors)

Never aketch naging involved at interested sa presidential race ng jameyrika ever.

Until now.

Napapagod na kasi ako sa oil crisis, sa unemployment, sa foreclosures, sa gyera sa Iraq, sa pagbaba ng value ng US dollar at sa patuloy na pagtaas ng bilihin. Syet, pagod na pagod na ako kay Bush.

Nung primaries pa lang, torn between two nominees na ako – Clinton ba o Obama? Pareho kasi silang magaling. May magandang plataporma ang bawa’t isa. Isip ko, hay naku! Merese! Kahit na sinex sa kanila, karir ko na. Basta, utang sa labas, wag lang republican ulit. Flis lang. Nakakarindi na nga yung walong taon na republican ang nakaupo, ayaw ko nang gawing labing-dalawang taon pa yun. Tama na. Sobra na. Palitan na. (uh, Ninoy, are you there?)
Read the rest of this entry »

(Nakita 4450 beses ng 760 bisitors)

Konti na lang, matatapos ko na ang renovation nitong pansitan ko. Alas onse na kaya bukas na lang ulit. :) Pagkatapos, marami akong kwento. Pramis…

(Nakita 2752 beses ng 723 bisitors)

Olrayt!!!! Pagkatapos ng pagkaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa haba-habang pamamahinga at pagkawindang, ako ay bumalik!!! At marami akong surpresa para sa inyo, mga prenships ko!

Una, ang PANSITAN community portal ay bukas na! (Parang “Stargate” ang dating nun, pramis!) At narun din po ang mga bagong miembro ng pansitan.net! O, wag kayong mamangha… dahil sa kakulangan ng oras, hindi po ako ang nag-design ng website. Pero mistulang para na rin ako gumawa ng bagong template sa tagal ng paghahanap ko ng tatamang design para sa website.

Ok, balik sa members. Tweynti-siks subdomains na po ang nasa pansitan.net. Medyo may mga naka-hiatus sa kanila pero marami rin pong alayb en kiking pa rin. Ang sampu sa kanila ay mga bagong tenants. Sana po bisitahin nyo naman, mga lola ko, ang kani-kanilang mga websites para i-welcome nyo po sila. May mga ibang bagong members na nag-lilipat pa kaya dadami pa kami. Exciting, diba?

So bakit ko ginawang portal ang main page? Na-windang kasi ako ng pagkatagal-tagal at hindi ko napapansin ang stats nya, pero alam nyo bang ang url na “www.pansitan.net” lang eh nag-a-average ng 718 hits a day and 298 visits a day? Na-lukring ako talaga dun. Isip ko, pakshet, tapos panis na panis na ang dating splash page na nakalagay dun???? As in, mga lumang tenants pa ng halos dalawang taon na kayang hindi nagpapansit pa ang links nun.

Ano ang kaibahan ng “hits” at “visits”? Gusto ko sanang i-explain pero hahaba ang diskusyones noo yok kaya ditech nyo na lang i-site: Webalizer.

Kaya mukhang karapat-dapat lang na pakinabangan ng mga members ng pansitan ang banner page, diba? Ano-ano ang pwede nilang gawin?

1. Pwede silang gumawa ng teaser sa “stargate pansitan portal” na naka-link sa website nila na dun nyo mababasa ang buong entry.

2. Pwede silang mag-announce ng mga happenings sa paligid nila – mga birthdays, binyagan, graduation, reunion, fiestas, intramurals, concerts, book launching, album launching, stage plays, painting exhibits, art exhibits, seminars, website launching, gimiks, EBs, etc, etc, etc… (hayyyyyy.. kakahingal). In other words, kahit na anong happenings, welcome na welcome!

At hindi lang para sa kanila, para din sa mga kamag-anak, kaibigan, kabarkada, ka-batch mates, ka-room mates, kapit-bahay, ka-org member, ka-eskwela, ka-opisina, *hingaaaaallll*.

3. Pwede silang bumati sa lahat ng kakilala (ayoko nang i-enumerate at hinihingal na ako).

So anything goes. Kaya kung kayo man ay may mga gustong i-announce, kontakin nyo lang ako o kahit na sino sa pansitan members at ipopost nila yun para sa inyo. :)

Ang isa pang pinagkawindang ko ay ang pag-revive ng Manilena.com! Hayyyy… ang manilena. Ilang beses ko nang inayos, ilang beses ko ring binitawan. Hirap na hirap akong i-launch ang website na yun! iba-iba na ang naging porma nun, pero iisa ang kinalabasan – napanis. Kaya naisip ko, teka… gawin ko na kaya syang art blog ko – blog ng website designs na nagawa ko na, photography blog, digiscrap blog at kung anik-anik pa na pinagkakaabalahan ko.

Kaya ayun, naloka din akong ayusin sya. Hindi ko pa rin design ang template na gamit ko ngayon (pero inabot pa din ako ng syam-syam para lang makahanap ng template) kasi nga wala akong utak para gumawa ng HTML at CSS ngayon. Kaya, entonces, nanghiram muna ako sa iba.

Sa madali’t-sabi, relaunching din ng Manilena.com!!! Tanannnnn!!!!!

Ano kaibahan nya sa blog na ito? Inglessera yun, swardspik itech. Bakit? Wala lang… mag-practice ng eng-glis? I-karir kong mag-english blog kasi never in my 6 years of web life, never kong na-experience mag-ingles-ingles. Carry ko naman, dibatch? Of course, golf course…

At siempre pa… ang pinagkakaabalahan namin ng mga sisterettes ko, ang digiscrap blog naming She’s Full Of Scrap. Kaloka!

Sa true lang, dito ako nawindang ng matagal! Ang giraffe mag-setup ng online business at hanggang ngayon, nawiwindang pa rin kaming magsyusyufatid. Hindi pa nga ako, kasi moral support lang ako. Si Greta ang mas windang! Kaya, kung kayo po ay nagdi-digiscrap o balak nyo… i-check nyo po ang aming website. Pramis, matutuwa po kayo sa mga ginagawa namin :)

Kaya sana naman po, mapatawad nyo na ako sa pagkatagallllll-tagallllllllllllll kong pagkawala. Sobrang nakakawindang lang talaga. At hindi pa nga po ako tapos dahil tinutulungan ko pa po ang mga members na mag-setup sa pansitan. Pero at least… sabi nga nila “I’m back!” (sabay pakita ng likod ko!)

(Nakita 5977 beses ng 941 bisitors)