Ate Sienna Ng Pansitan

Archive for the ‘Iscrapbuk’ Category

Tayo... Hanggang Huli

Alam mo, Mylabs, di kita babatiin ng Hafi Valentayms kasi kahit hindi Valentayms, labs na labs pa rin kita. Now and Forever… Emen. Di naman natin kailangan ng valentayms para ipakita sa isa’t-isa ang pagmamahal natin, diba? Nagkakaroon man tayo ng mga pagsubok sa buhay natin, alam naman natin na kakayanin natin lahat yun. Salamat sa lahat ng ginagawa mo para sa akin at sana kahit papaano, nasusuklian ko rin sya ng pag-aalaga sa iyo.

Kahit masyosyonda na tayo, kahit na sumakit na lahat ng mga buto nating dalawa, hindi magbabago ang pagmamahalan natin. I look forward to our plans… alam ko, magagawa natin lahat ng mga plano natin.

(The digiscrap kit is from Feels Like Autumn by She’s Full of Scrap – a digiscrap brand by me and my sisters.)

(Salamat kay Mec sa ginawa nyang photoslideshow na ito ng mga Berks. Touched na touched ako, Mec… Nung nanghihingi ka pa lang ng mga pictures at nakita ko yung mga binigay sa iyo na mga litrato ng ibang berks, paborito ko na yung thread na yun. So much love going around…)

(Nakita 5116 beses ng 952 bisitors)

Huli-kaw, 2009 na!

Eh kamustahin naman ang bakasyon ko sa Canada?

Masaya… as in. Nung makita ko ang kapatid ko na inaabangan ako paglabas ko ng eroplano, naluha na ako. Nayakap ko ang itang ko, nabuhat pa nga ako (yes, Santa Klaws, pumayat na kasi ako) Nagkita rin kami ng tyahin ko at ng pinsan ko – nagkita-kita kasi kami dun dahil sinundo naman ng tyahin ko ang pinsan ko na galing ng San Diego. Pag-uwi ko, tuwang-tuwa akong yumakap kay inang. At mangiyak-ngiyak na ako nung biglang-bigla nagsigawan ang mga pamangkin ko, yumakap sa akin habang magkayakap pa kami ng inang ko. Hindi ko maipaliwanag kung gaano kasaya ang puso ko nung makita ko silang lahat.

Nagkita-kita rin kami ng mga kaibigan ko. Ang mga pukersha kong mga barkada na frawd na frawd ako dahil may kanya-kanya na silang mga major accomplishments. Mga sariling bahay, mga anak, mga magagandang trabaho. Parang kelan lang eh broke pa kaming lahat at pangarap lang ang coach at louis vuitton na mga bag. hehehe

Nagkita rin kami ng isang mabuting kaibigan na itatago ko na lang sa pangalan na “Cecil” at isang kaklase nung high school na itatago ko na lang sa pangalang “Angie”. Pramis, hindi nila mga tutuong pangalan yang mga yan. hehehe

Proud din ako kasi ang daming Overseas Filipino Workers akong nakilala. Mga alaga sila ng tyahin ko na may sarili nang human resources agency sa Calgary. Masaya silang kasama. Mapapalapit talaga ang puso mo sa kanila.

Kung gusto nyo ng mga pictures, hanapin nyo na lang sila sa facebook ko at sa facebook ng syupatid ko.

Ang kulang lang talaga sa bakasyon ko eh si bossing. Kaya naman nung bumalik ako, kulang na lang hindi na kami lumabas ni bossing ng kwarto – kasi nga ang daming pinagkukwentuhan. Kayo, malisyosa ang mga utak nyo!

Hemingweys, madali’t sabi, recharged ako sa pagbalik ko.

In other news, gusto ko pong pasalamatan ang lahat ng bumoto sa akin sa nakaraang contest ng Top 10 Pinoy Expats/OFW Blog of the Year 2008 ng Thoughtskoto. Nanalo ang lola nyo ng 2nd Top Pinoy Expats/OFW Blog pagkatapos ni Apo Jim. At Top Pinoy Expats/OFW Blog sa US en Canada.

Maraming-maraming salamat sa mga judges, sa lahat ng bumoto at kay Kenji sa isang nakatataba ng pusong parangal.

At salamat din sa inyong lahat… panibagong taon, panibagong mga happenings. Maraming salamat sa inyong pagbisita, pag-comment at pagsubaybay. Pangako, mas marami pang kwento sa taong ito :)

(Nakita 6078 beses ng 1242 bisitors)

Bisi-bisihan ang lola nyo.

Eh piano ang mga chikiting-gubs na sina Pearl en Gabe eh magbi-birthday sa a-beynte-singko. Sik yirshold na si gel, 3 yirshold na si boylet. Disi-otsong mga chuvaneknek na mga bata-batuta na mga kaklase ng Pearl ang imbitado. Kaya ayun, ilang weekends na akong busy sa pag-gawa ng imbiteyshen at kanina naman, yung tags ng loot bags nila ang ginawa ko.

Enjoy akong gumawa ng mga ganito. Gustong-gusto kong nagkakalikot ng mga papel, mga ribbon, at mga istikers. Kaya nga hobby ko rin ang mag-scrapbook. So eniweys, balak kong ikarir ito. Kumukuha lang ako ng mga samples ko at kapag naka-ipon ako ng marami-rami na, baka makapagbukas ako ng online store.

Hekshuli, may onilne store na kaming magsisisterakas. Pero ang manager at chief chuvalulu designer namin eh si Greta. Nung mga 2 weeks ago lang, gumawa kami ni Patring ng isang kit na collaboration naming dalawa.

Kaya ayun. Kung magkatime ako (ma at pa nga lang kung kelan pa yun), harinawang makapagbukas ako ng sarili kong online store ng one-of-a-kind na mga invites at cards-chuvalu. May nagawa na ako dating wedding invitation ng kaibigan ko at mga birthday cards ng mga prenships. May isa pa akong gagawing malaking birthday party para sa isang taon. Pero for now, word of mouth pa lang ang sales talkies ko.

Hemingweys. Excited na rin ako sa birthday ni Pearl en Gabe. Nagdodownload na ako ng mga kantang gagamitin namin. Nung weekend kanda hanap kami ng costume ng lukring na babaeng bagets at wala kaming makita sa thrift store. Kaya nagpunta kami ng BigLots at dun kami nakakuha ng Belle costume! Ang cute-cute. Siguro this weekend kukunan ko si Pearl ng naka-costume.

O sya… sa susunod ulit. May isa pa akong raket na ginagawa. Hehehehe, hirap kumita ng pera. Kaloka!

(Nakita 4462 beses ng 744 bisitors)

(Bago ang luma, Happy Father’s Day sa LAHAT ng Tatay… special mention na sa bossing ko… Ang inyong mababasa ay open leyter ko kay Itang ko.)

Itang, happy father’s day!

Binalak ko talagang gawin itong layout na ito para sa iyo nung makita ko yung picture nating dalawa na 2 years old lang ako. Ang payat mo pa nun at ang cute ko pa rin! In fairness… (hehehehe)
Read the rest of this entry »

(Nakita 3817 beses ng 596 bisitors)

Olrayt!!!! Pagkatapos ng pagkaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa haba-habang pamamahinga at pagkawindang, ako ay bumalik!!! At marami akong surpresa para sa inyo, mga prenships ko!

Una, ang PANSITAN community portal ay bukas na! (Parang “Stargate” ang dating nun, pramis!) At narun din po ang mga bagong miembro ng pansitan.net! O, wag kayong mamangha… dahil sa kakulangan ng oras, hindi po ako ang nag-design ng website. Pero mistulang para na rin ako gumawa ng bagong template sa tagal ng paghahanap ko ng tatamang design para sa website.

Ok, balik sa members. Tweynti-siks subdomains na po ang nasa pansitan.net. Medyo may mga naka-hiatus sa kanila pero marami rin pong alayb en kiking pa rin. Ang sampu sa kanila ay mga bagong tenants. Sana po bisitahin nyo naman, mga lola ko, ang kani-kanilang mga websites para i-welcome nyo po sila. May mga ibang bagong members na nag-lilipat pa kaya dadami pa kami. Exciting, diba?

So bakit ko ginawang portal ang main page? Na-windang kasi ako ng pagkatagal-tagal at hindi ko napapansin ang stats nya, pero alam nyo bang ang url na “www.pansitan.net” lang eh nag-a-average ng 718 hits a day and 298 visits a day? Na-lukring ako talaga dun. Isip ko, pakshet, tapos panis na panis na ang dating splash page na nakalagay dun???? As in, mga lumang tenants pa ng halos dalawang taon na kayang hindi nagpapansit pa ang links nun.

Ano ang kaibahan ng “hits” at “visits”? Gusto ko sanang i-explain pero hahaba ang diskusyones noo yok kaya ditech nyo na lang i-site: Webalizer.

Kaya mukhang karapat-dapat lang na pakinabangan ng mga members ng pansitan ang banner page, diba? Ano-ano ang pwede nilang gawin?

1. Pwede silang gumawa ng teaser sa “stargate pansitan portal” na naka-link sa website nila na dun nyo mababasa ang buong entry.

2. Pwede silang mag-announce ng mga happenings sa paligid nila – mga birthdays, binyagan, graduation, reunion, fiestas, intramurals, concerts, book launching, album launching, stage plays, painting exhibits, art exhibits, seminars, website launching, gimiks, EBs, etc, etc, etc… (hayyyyyy.. kakahingal). In other words, kahit na anong happenings, welcome na welcome!

At hindi lang para sa kanila, para din sa mga kamag-anak, kaibigan, kabarkada, ka-batch mates, ka-room mates, kapit-bahay, ka-org member, ka-eskwela, ka-opisina, *hingaaaaallll*.

3. Pwede silang bumati sa lahat ng kakilala (ayoko nang i-enumerate at hinihingal na ako).

So anything goes. Kaya kung kayo man ay may mga gustong i-announce, kontakin nyo lang ako o kahit na sino sa pansitan members at ipopost nila yun para sa inyo. :)

Ang isa pang pinagkawindang ko ay ang pag-revive ng Manilena.com! Hayyyy… ang manilena. Ilang beses ko nang inayos, ilang beses ko ring binitawan. Hirap na hirap akong i-launch ang website na yun! iba-iba na ang naging porma nun, pero iisa ang kinalabasan – napanis. Kaya naisip ko, teka… gawin ko na kaya syang art blog ko – blog ng website designs na nagawa ko na, photography blog, digiscrap blog at kung anik-anik pa na pinagkakaabalahan ko.

Kaya ayun, naloka din akong ayusin sya. Hindi ko pa rin design ang template na gamit ko ngayon (pero inabot pa din ako ng syam-syam para lang makahanap ng template) kasi nga wala akong utak para gumawa ng HTML at CSS ngayon. Kaya, entonces, nanghiram muna ako sa iba.

Sa madali’t-sabi, relaunching din ng Manilena.com!!! Tanannnnn!!!!!

Ano kaibahan nya sa blog na ito? Inglessera yun, swardspik itech. Bakit? Wala lang… mag-practice ng eng-glis? I-karir kong mag-english blog kasi never in my 6 years of web life, never kong na-experience mag-ingles-ingles. Carry ko naman, dibatch? Of course, golf course…

At siempre pa… ang pinagkakaabalahan namin ng mga sisterettes ko, ang digiscrap blog naming She’s Full Of Scrap. Kaloka!

Sa true lang, dito ako nawindang ng matagal! Ang giraffe mag-setup ng online business at hanggang ngayon, nawiwindang pa rin kaming magsyusyufatid. Hindi pa nga ako, kasi moral support lang ako. Si Greta ang mas windang! Kaya, kung kayo po ay nagdi-digiscrap o balak nyo… i-check nyo po ang aming website. Pramis, matutuwa po kayo sa mga ginagawa namin :)

Kaya sana naman po, mapatawad nyo na ako sa pagkatagallllll-tagallllllllllllll kong pagkawala. Sobrang nakakawindang lang talaga. At hindi pa nga po ako tapos dahil tinutulungan ko pa po ang mga members na mag-setup sa pansitan. Pero at least… sabi nga nila “I’m back!” (sabay pakita ng likod ko!)

(Nakita 6046 beses ng 953 bisitors)

… ilang linggo din akong hindi nakapag-blog, ah!

Nagbirthday na si Krungkrung-girl, nag-birthday na si Greta, nag-birthday na si Coco at si bradir-in-lo, hindi pa rin ako nakapag-blog.

Nagkagalit na si Willie at Joey, nag-sorry na si Willie, di pa rin tinanggap ni Joey, hindi pa rin ako nakapag-blog.

Bumalik na si Malu Fernandez sa Manila Standard, hindi pa rin ako nakapag-blog.

Nag-premiere na ang Marimar, nasa ABS-CBN na si KC Concepcion, hindi pa rin ako nakapag-blog.

Nagrerenovate na kami ni bossing ng kusina, hindi pa rin ako nakapag-blog.

Nag-anniversary na ulit ang pagbagsak ng Twin Towers, magrerecall na raw sila ng mga sundalong nasa Iraq, nag-rerecall na sila ng mga laruan na galing ng china, hindi pa rin ako nakapag-blog.

May bipolar disorder daw si Britney Spears, kinulong at lumabas na si OJ, hindi pa rin ako nakapag-blog.

Mag-aannounce na ako ng mga bagong taga-pansitan, hindi ko man lang nabo-blog.

Leche!

Nakakaloka kasi ang digital scrapbooking!

Ps. Sa mga nag-comment sa aking close encounter with the panyet kind (read previous entries), maraming salamat! Truelalang kahindik-hindik, kasuka-suka, kaokray-okray. Pero awa ng Diyos, dahil bumalik na ako sa dating oras ng pag-alis ko sa balay para mag-commutateyshen at sa unahan na ako ng train at bus sumasakay, hindi na ako nakakakita ng pitotoy na hindi kanais-nais.

Di na ako sasagot sa mga comment nyo, mga prenships, bibisitahin ko na lang mga blogs nyo this weekend – dun ko na lang kayo chichikahin! At tutuo ang basa ninyo, maglilinis na naman ako ng blogroll at mag-aannounce na ako ng mga bagong neybors ng pansitan next week!

Babushka!

(Nakita 5337 beses ng 1025 bisitors)

Oist, may trabaho na ang lola ninyo!!! Kaya di na ako tambay sa balay at working girl na ako ulit! Pero saka na ako story ng work ko dahil may iba akong gustong i-share sa inyo.

Dati, nung wit pa ako work, mistulang housewife ang drama ko – Mega Star ako! Mega-plantsa, mega-linis, mega-luto, mega-pinta. Pero tulong naman kami ni bossing kaya ok lang na i-karir ko ang pagiging maybahay. At kapag fly na si bossing sa gabi papuntang jospital at tapos ko na syang asikasuhin, ako naman, magsisimula na nang “quiet ME time”.

Yung “quiet ME time” ko, ito yung mga oras na ginagamit ko para sa sarili ko. Maghahanap na ako ng kaaabalahan na habang gumagana ang kamay ko, gumagana din ang isip ko – minsan two-gether, minsan naman magka-iba ng mundo. At look forward ang lola ninyo sa mga ganitong mga oras. Wala lang… pang-ground ko yun. Pang-detoxify. Kasi kahit naman tulog si Bossing sa hapon bago pumasok sa trabaho, trabaho pa rin ang nasa isip ko – mga dapat gawin para sa reunion namin, mga dapat kong lutuin, mga dapat linisin, at iba pang pang-may-bahay na gawain. Kaya naman sa gabi, selfish time ko na yun.

At dahil siguro tahimik ang gabi at masarap ang may kinukutingting habang naririnig ko ang TV na nakatutok sa mga paborito kong telenovela, ang dami kong nagagawang mga scrap pages ko twing gabi. Sisimulan ko ito sa pagbuklat ng maliit kong album ng pictures, mamimili ng type gawan ng page. Pagkatapos, hahakutin ko lahat ng mga magazine ko ng scrapbook at mamimili ng inspirasyon na layout. Kapag nakita ko na yung layout na gusto ko, hahalungkatin ko na lahat ng mga papel ko at titingnan ko na kung ano ang bagay sa pictures ko. Madalas yan, kumukuha ako ng kulay galing sa picture, mapa-background, mapa-damit ng mga tao sa litrato. Mag-aayos-ayos, magbabagay ng mga embelishments, at magsisimula na akong mag-layout. Madalas, hindi ko naman nagagaya ng husto yung nasa magazine ko. Ang lumalabas din, sarili kong layout. At bago mag-ala-una ng umaga, tapos na ang mga telenovela at cartoons na sa adult swim ang nasa TV, pagkatapos ng tatlong tawag na minsan sa akin ni bossing para paalalahanan ako sa gamot ko, matutulog na ako. Kinabukasan, pagkatapos kong pagmasdan ang ginawa ko nung gabi, nilalagay ko na sya sa scrap album ko.

At yan ang nangyayari sa buong gabi ko.

Share ko lang sa inyo. Makikita nyo rin ito sa page ko sa Scrapbooks.com. Kung mapapadaan kayo dun, comment kayo sa layouts gallery ko, ha. Naaaliw din ako na makita kung ano yung mga LOs (layouts) ko na madalas bisitahin. Kasi na-no-knows ko din kung whichelles yung pleasing sa eyes ng ibang utaw.

Hay naku… irerevive ko na nga yung aking scrapblog. Malapit na. Mga 48 years na lang. Marami pang mga kafatid yang mga LOs ko, pero eto na lang muna. In 48 years, kapag narevive ko na ang aking website ng scrapbook, makikita nyo na lahat. Pramis.. near na.

(I-klik nyo lang yung thumbnails kung gusto nyo ng mas malaking pikshur.)

(Nakita 5924 beses ng 1122 bisitors)

“A Flower that blooms in adversity
is the most rare and beautiful of all.”
From the movie, “Mulan”

I have been soooo looking forward to finishing my real estate classes during the last two weeks of May. Sobrang aral, sobrang pressure. (Sa sobrang pressure, ngayon lang ako nakapag-blog ulit!) I had been studying every night and trying to keep in mind everything that was being discussed in class that day. Nakakaloka na isang buong libro with 500 pages and a real estate law book with 200 pages had to be read, retained to memory for only two weeks. Sabagay, pasado naman ako… actually, pasensya na po kayo, magyayabang lang ako ng konti. Konti lang. Naka-81% po ako sa Maryland Law at 94% sa Real Estate Principles final exams. Hehehehe, pasensya na po. I couldn’t help telling you that because, in all honesty, I wasn’t expecting to pass the finals sa hirap. I’m really glad that Bossing was very supportive all the way, even cooking and cleaning the dishes because I couldn’t. Bossing’s family and my mom and dad were also behind me the whole time, giving me a lot of encouragement. How can you not love them for that?!?!?

And because that was done, I needed to do something with the left side of my brain before I buckle down to study, this time for the PSI (Real Estate Board) Exam. I had been craving to do some scrapping for so long now that I can not resist the bug anymore. I had to scrap and I knew just what I wanted to scrap about.

The picture above is one of the scrap pages I featured in our Blogkadahan topic. (I am moderating this round which we entitled “Leisure Moments”, the things we do to keep us sane. And I am writing this here because I still have to revamp my Scrapbook Girl website because I can’t use Movable Type anymore, as demanded by my webhost.) I did this while Bossing was at work and I had some quiet time for myself. This page is about his daughter, M.

I guess, the reason why I created this page was because I wanted to show how much Bossing loves his one and only child – more than anyone will ever know. But like so many fathers and daughters, they’ve had their ups and downs. And they’re still trying to weave their way on some things. The both of them went through a lot of trials in life. And the most major of them happened when M was still quite younger than her current 18 years in age. I can still remember what I was like when I was a teenager and I have to admit that trying to fit in and trying to discover what you are and who you should be can already be a challenge as is. Having to face a lot more problems outside of that can already be a lot for someone as young. But M is an intelligent and strong-willed girl. And I pray that sooner or later, these same difficulties will be her tools to make her a more matured and sensitive person as she gets older.

I have to admit that I am still groping my way around her. Like all teenagers, she has her moods and when these happen, I do what I would like to be done to me when I’m in my moods – give her space and just keep quiet. I know that she’s still trying to adjust to the new situation as much as I am also trying to figure out this new life that I have. So I can actually say that, in a way, I understand her. I do appreciate the times when she tells me and her dad things. When she sits with us at the dining table and recounts her experiences in Philadelphia or what she wants in life or the going ons in the plays that she’s been in. I enjoy those and it’s a way for me to let her know that I can be her friend. I also like it when she sings while she plays the piano in the basement. Quietly, I sing along with her (admitting that my voice cannot even be considered karaoke-quality). She’s very talented and I really hope she’d really be what she’s been working so hard to be.

It might still take a while for us to really be comfortable with each other… but hey, Rome wasn’t built in a day. And it is wayyy easier to build structures made of stone than to build relationships with people.

Will we end up being friends in the end? I do hope so… I would like so much for that to happen. She can never be my own flesh and blood, but it would be nice to treat her like a daughter, considering also that I will never be able to have children of my own. But for now, I just have to remember what the fox said to the little prince:

“Just that,” said the fox. “to me, you are still nothing more than a little boy who is just like a hundred thousand other little boys. And I have no need of you. And you, on your part, have no need of me. To you I am nothing more than a fox like a hundred thousand other foxes. But if you tame me, then we shall need each other. To me, you will be unique in all the world. To you, I shall be unique in all the world. . .”

I know this will happen. In my heart, I know…

(Nakita 2152 beses ng 440 bisitors)