Sa Paligid-Ligid

Ang mga nagaganap sa pali-paligid at kung ano naman ang masasabi ko.

1.  Nag-IPO na ang Fezbuk.  Kaloka, bakit hindi ako bumili ng stocks nila???  Pero on sekontot, parang hindi naman ata magtatagal ito kasi unang araw pa lang ng public offering nila, $0.23 lang ang itinaas tapos ngayon 9% na ang binaba.  “Dud” nga ata ang Fezbuk IPO eh

2.  Patay na si Donna Summers at Robin Gibb.  Tumatanda na nga ata ako… lahat ng mga idol at paborito kong mga personalities, paisa-isa, natsutsugi na sila.  Hindi ko keri!!  Wala na ang tinaguriang Queen of Disco at ang natitirang Gibb na lang ay si Barry… at si Janno (Salamat Mark Serrano sa joke, mwahahaha!)

3.  Boycottin daw si Lady Gaga.  Hindi raw kasi naaayon ang mga kanta.  Labag daw sa Diyos ang mga kanta nya.  Andyang idedemanda pa raw nila si lola.  Hellers, eto na naman sila.   Bakit ba tayo may “selective censorship”?  Bakit, ang pangongotong, ang pag-nakaw ng kaban ng bayan, ang pagkakaroon ng mga kabit at maraming asawa ng mga pulitiko, hindi ba kasalan din sa Diyos yan?  Bakit hindi yang mga pulitikong pulpol nayan kaya ang idemanda nila??? If I know, sumasakay lang sila sa katanyagan nil lola para mapag-usapan sila.

4.  Sana manalo si Jessica Sanchez sa American Idol. Deserving naman sya eh.  Altho kung tatanungin nyo ako, at opinyon ko lang ito, ang galing ni Jessica ng pagkanta, in-born na sa ating mga Pinoy na magkaroon ng ganyang exceptional na talent.  Ang kulang ng mga singers natin, bonggang exposure sa international market at manager na backers at managers na katulad ni Oprah at David Foster.  Hindi ba, Charice?

5. Palabas pa rin ang Every Breath You Take ni Angelica Panganiban at Piolo Pascual. Na kasama si Smokey Manaloto.  Siempre, kailangan i-plug ko!

Yun na!

Bow.

O, ayan... showing pa rin sa sinehang malapit sa inyo

(Nakita 42566 beses ng 7281 bisitors)

Pinoy Celebrities and Twitter

Spoof Twit ni Marian

Naalala ko yung panahon nung hindi pa artista ang kapatid namin at nakiki-usyoso lang ako sa balitang artista (mga panahong 80s).  Sa akin nun, parang milya-milya ang layo ng mga artista – ikanga ng kanta ni Joey Albert – “You’re a star, a million miles away from me”.  Napapanood mo lang sila sa TV at pelikula.  Naririnig mo lang yung mga kanta nila sa radyo.  Nababalitaan mo lang ang buhay nila sa mga magazine na tulad ng Kislap at yung nababasa mo eh kung ano lang yung gusto nilang malaman ng publiko.   Kapag paminsan-minsan na nakikita mo sila sa mga mall at sinehan, kilig na kilig ka pa kasi nga nakakita ka ng artista!

Nung pumasok na si syupatiders sa showbiz, unti-unti, nakakakilala na ako ng mga artista sa personal na level.  Nakakasama ko sila, nakakatawanan, nakakatsismisan.  Minsan, may mga gimik pa na kasama sila.  Dun ko narealize, ay, tao din sila – may mga feelings din, umiiyak din, nalulungkot din, kumakain ng kinakain mo, umiinom ng iniinom mo.  Pero may privacy pa rin.   Hindi lahat ng bagay pinapakita sa mga fans, hindi lahat ng iniisip sinasabi sa harap ng mga tao.  At kahit nga kami, minsan kalkulado rin ang galaw pag sa harap ng ibang tao na hindi namin masyadong kilala – kasi nga sabi ng nanay ko, kahit papaano, dala namin ang pangalan ng kapatid ko.  Mapulaan kami, pati sya pwedeng makitaan ng mali.

Spoof Twit

Lately, may mga isyu tungkol sa artista kaugnay sa mga sinasabi nila sa Twitter.  Hindi naman lahat, pero may mga artista kasi na sobra-sobra pa sa dapat na sabihin ang tini-tweet.  Parang akala mo, ang ka-usap lang eh mga kaibigan lang nila at nasa loob sila ng dressing room sa studio.  Di ko alam kung aware ba sila o talagang sinasadya nila, na yung mga twits nila minsan personal na.  Yung ibang artista akala mo laging naghahanap ng basag-ulo, laging war freak, lahat ng ibang artista inaaway.  Ang iba naman, may sasabihin sa twitter, tapos maya-maya ireretract.  Parang yoyo.

Marami ring sumusunod sa mga twitter accounts ng mga artistang ito ang sobra na rin bastos.  Dahil hindi nila tunay na pangalan, at nakakapagtago sila ng tunay nilang katauhan sa internet, kung makapanglait, magkomento, parang hindi nag-aaral.  Na kung sa kanila gawin yung ginagawa nila, puputok siguro ang bulkan sa galit nila.

Spoof Twit

Kaya hindi ko rin masisis ang mga artista kung lumaban sila sa mga nambabastos sa kanila, kasi nga tao lang sila, nasasaktan.  Pero kung ako kasi sa kanila, wag na silang mag-twit din kasi ng sobra pa sa dapat na ilabas nila sa publiko.  Kung hindi nila kaya ang mga nambabastos, wag na silang sumali sa social networking.  Kung hindi nila kayang mag-restrain ng mga sarili nila sa mga sasabihin nila, na nagmumukha na silang mga palengkera, magkipagchat na lang sila sa YM o sa Facebook chat.  OR katulad nga ng ginagawa ng iba, bino-block na lang yung user, or dedma sa baranggay ang drama.  At dun naman sa mga taong sumusunod sa kanila, baka naman pwedeng kung wala na silang magandang sasabihin, wag na silang magsasalita.  Tutal hindi naman siguro magiging kawalan sa buhay nila kung hindi na sila magrereact o hindi sila manlalait.  Minsan kasi, feeling ko, itong chumochorvang mga taong ito, feeling nila, kapag nanlait sila ng artista para na silang mas mataas na uri na nilalang sa ginagawa nila.  Kasi nga naman, artistang hinahangan ng mga tao, eto at naaalipusta nila to the high heavens.

Spoof Twit

Kung ako ang tatanungin ninyo, yang mga social networking sites na yan, nakakaalis ng misteryo ng mga artista.  Ok lang ako na gamitin nila ito na pang-promote ng mga shows nila, ng mga pelikula nila. Ang maglabas ng mga nakakatawang bagay, o mangalap ng suporta para sa kawanggawa, payag ako dun.  Kasi malakas talaga ang hatak nila sa tao.  Matagal nang napatunayan yan.  Pero yun nga, sana hanggang dun na lang.  As much as sinusundan ko ang mga tweets ng iba sa kanila, (oo, dahil likas akong tsismosa), kapag sobra-sobrang kung ano-ano na ang nilalabas nila tungkol sa sarili nila, in a way, natu-turn off na rin ako.  Kasi nga, artista sila eh.  Dapat kahit na sandamakmak ang mga fans at araw-araw may fans day sila, para na rin sa respetong ibibigay ng publiko sa kanila, kailangan may misteryo pa ring nababalot sa pagkatao nila.  Ikanga, familiarity breeds comtempt.

Diba?  Kasi, otherwise, kanino na lang idededicate ang kanta ni Joey?


(Nakita 27785 beses ng 4964 bisitors)

Thank You, Lord… Sa Lahat-Lahat!

The New iPad

Nakabili na kami ng iPad!!!  At awa ng Diyos, 5.5 GB na lang ang natira pagkatapos kong maglagay ng halos isang libong libro, isang daang apps!  Walang pictures, walang kanta.  Wag nyo akong tanungin kung saan galing ang mga apps at libro ko, pramis di ko sasabihin.  Hindi Pwede!!!  End of discussion.

So maganda ba?  Siempre! Nagagamit ba?  Siempre naman.  Full-retina display ba talaga??  OO!  May app akong pang-baking at cooking, may app akong pang-gitara, app na pang-photography.  Mas lalo na yung pang-recipe – kesa magpi-print ako sa basement tapos dadalhin ko ung papel sa kusina.  Ngayon, dala ko na iPad ko habang nagbebake at nagluluto.  Dun pa lang, sulit na ako.  Happy-happy-Joy-joy.  Maraming salamat kay Lord dahil kung hindi sa blessings nya, hindi kami makakabili nito.  Salamat po…

Hemingweys, so ano pa ba ang mga bago-bago?

I Christened Thee, Stanley (a.k.a. Stainless)

After 5,000 years, bago na ang overn namin!  Actually nung dumating ako sa buhay ni bossing, tatlo sa apat na kalan na lang nito ang gumagana.  Pagkatapos ng limang taon, umusok naman yung isa at lumiyab pa!  Kaya nagdeklara na ako ng proclamation no. 14344-5254 – kailangan na ng bagong oven!  Pasalamat na lang sa Breakfast Club Savings and Loan Cooperative, na itago na lang natin sa pangalang, Breakfast Club Paluwagan, nagkaroon ng chance na bumili na ng kapalit!  Salamat talaga sa mga mapag-impok na mga prenships.  Kaya naman  pagkasweldong-pagkasweldo ko, diretso na kami sa Sears at umorder na ng bagong oven.  At take note, joint forces kami ni Bossing ko na nag-isip-isip ng kung ano ang bibilhin – hindi dapat kamahalan dahil may iba pa kaming mga plano sa future, but at the same time, dapat gagana ng maige at hindi kami bibigyan ng sakit ng ulo agad.  At entonces, ang nanalo – si Stanley!

At magmula nun, ang sarap nng magluto.  Mas lalo na, ang sarap mag-bake! At dahil ganado ako, at nag-request si bossing, tinanong ko sa nanay ko ang kanyang secret formula ng masarap na raisin bread.  At dahil mabait ako sa mudrix, binigay nya sa akin ang kanyang secret recipe, pero wag nyo nang tanungin kung ano ito at sabi nya, secret! (OO, mahilig ang pamilya ko sa secret, hehehehe).

At sa tutuo lang, paborito namin ang lasa ng tinapay na ito.  Hindi na nga sila bumibili ni Itang ng tinapay sa labas at nung kamakailan lang na bumisita ang kapatid kong lalaki sa Canada eto kaagad ang nirequest nya kay Inang.  Isang buong ganito, kaya nyang ubusin ng isang upuan lang.

Ang Masarap na Tinapay ni Inay

So nung una, dinikta ni Mudir sa akin ang recipe na memorized na nya – tubig, yeast, asukal, margarine, asin, arina at itlog.  Tapos maya-maya, ang pasas.  At nung kasalukuyan ko na syang ginagawa, panay pa rin ang tawag ko.  Mas mabusisi kasi ang paggawa ng tinapay… o siguro mas sanay na lang kasi akong gumawa ng cake.  Pero hemingwey, sa madali’t sabi, nangyari na ang nangyari, salamat sa breadmaker na binili ni bossing sa Goodwill ng $8 na manghang-mangha ang kapatid ko na si Patring na gumagana pa nung binili ng asawa ko.  (OO naman, no? Salamat na lang sa mga thrift stores talaga.)

In furnez, ang sarap ng ginawa ko!  Talagang unang kagat ko pa lang, para talaga akong nabalik sa Pilipinas at nandun kami lahat na kumakain ng tinapay ni Mudir.  Tinawagan ko nga sya agad para mag-thank you dahil sa tutuo lang, kung ang forte ng nanay ay magluto, para saan pa na nagluluto sya ng masarap kundi para sa kasiyahan ng pamilya nya, diba?  At champion dyan ang nanay ko!

Kaya naman, magmula ngayon, kapag gagawa ako ng tinapay, lagi at lagi si Mudir ang maaalala ko.  Hayyyyy… ang sarap ng tinapay ng buhay!  Hehehehe…

Yun lang!  Babush!

(Nakita 17907 beses ng 3570 bisitors)

The New iPad – iDon’t Care Sila???

Alam nyo naman siguro kung ano ang trabaho ko.  Para dun sa mga hindi nakaka-alam, mainframe programmer po ako na nagpo-program ng COBOL sa isang mainframe computer.   Ang iba ang tawag sa amin eh Dinosaur Programmers kasi nga prehistoric times pa raw ang mainframe.

O, ayan na ang mga bagets, “What’s a mainframe computer?” raw.

Bago ang tablets,  bago ang iPad, iPhone, iPod, bago ang PCs, may tinatawag silang mga mainframe computers.  Yun yung mga computers na nagsimula nung… alam nyo sa true lang, masyadong mahaba para ikwento ko sa inyo kung paano nagsimula at kung ano ang mainframe computers.  Kaya eto na lang ang tingnan ninyo:  Computer History.   Kumpleto yang website na yan, may mga pics pa para makita ninyo kung ano itsura nila.

Mainframe Dumb Terminals in the background

But in essence, mainframe computers handle the biggest volume of data. Not only because they can store humongous amount of data and humongous amount of programming code, but also because they’re very stable, and more secured than other computer-based systems.  I know, maraming aalma dun sa security point, pero hellers, ayoko makipag-argumento.  Kung di kayo bilib, ok lang din.   But what you don’t know is that most of the things you see and experience around you happen because of the mainframe.  Ang pagdeliver sa inyo ng sulat galing sa post office, ang nababasa ninyong electric, credit card, water bills ninyo, ang refund ng taxes ninyo sa maryland (at baka sa inyong mga states o mga bansa  rin), ang healthcare ninyo, mga shipments, ang mga banko ninyo, ang insurance companies ninyo, ang kung ano-ano pa sa gobyerno, lahat yan, powered by your old but dependable mainframe computers.

So in furnezzzz, kahit na ano pa ang itawag nila sa akin – dinosaur, legacy, old-timer, kebs ko sa kanila!  Kailangan pa rin nila ako para patakbuhin ang mundo.

Pero yun nga, dahil matatanda na ang mga sistemang ito at hindi na inooffer ang mga languages na ginagamit para paandarin itong mga makina na ito sa college; ang mga taong nasa mainframe, halos lahat, retireable na.  *Ehem*, maliban sa mangilan-ngilan na may asim pa *ehem*  isa ako dun *ehem*.  Kaya imagine-nin nyo na lang ang scenario, ang mga PCs na nasa harap ng mga tao, ang screen, itim na ang kulay ng font, kulay green (PC na nga ang gamit namin pero ang pag-hookup sa mainframe thru a PC-Mainframe connectivity software), ang mga kasama mo sa department, pinakabata na ang mid-40s ang edad (at ako nga yun!).

The New iPad

So eto na, inannounce last week na nilaunch na ang 3rd Generation na iPad.  Eh di siempre ang lola nyo, excited.  Hindi ko masyadong kebs nung unang lumabas ang iPad kasi bago pa nun ang iMac namin atsaka bago pa ang iPhone ko.  Pero nung lumabas ang iPad 2 at nakikita ko kung paano sya gamitin ng syupatiders ko, narealize ko na ang advantage nya.  Hindi pa kami bumili ng iPad 2 kasi sabi ng mga prenship lalabas na raw ang pangatlo.  Eh di hintay naman ako… at ngayon nga na lalabas na sya, nagtatatalon na ako sa tuwa (exagg pero parang ganun na rin ang feeling).  Naghanap ako ng mapagbabalitaan sa mga kaupisina ko.   Lumapit ako sa isa.  Eto ang takbo ng usapan namin:

Ako: *kinikilig sa balita* Hey, Karl, do you know… the new iPad is coming!!!

Karl: What’s an iPad?? (Zoom in sa reaction ni Karl na parang takang-taka at hindi alam ang sinasabi ko)

Ako: HUWATTTTT?????  (Pan sa mukha ko at nanlalaki ang mata at butas ng ilong sa gulat)

You’re kidding, right??? Tell me you’re kidding!

Karl: No, I’m serious.  What’s an iPad?? Is that like a cellphone?

And to think pinakamalapit na ang edad ni Karl sa edad ko.  Lumapit ang isa ko pang katrabaho.

Karl: Ray, the iPad is out. (na may kasamang bungisngis na nang-aasar)

Ray: I don’t need a new one, I have one that I use to listen to music to.

Ako: *Thought bubble*  teka… hindi iPad ang nasa isip nito.

Ray, you’re talking about the iPOD.  That’s different…

Ray: Oh?  What;s an iPad?? (accent on the “a” na parang *iPaaaaaad* ang tunog)

Ako: The tablet!!! huwadahell??? Where have you guys been hiding under???

Ray: Oh, those… I don’t need those, I can’t see any use for them.

Karl: This is all Big Brother stuff.  Slowly they’re invading our privacies and looking into our lives.

Ako: *buntung-hininga* Whatever, guys…. I’ll look for someone who cares!

At umikot ako sa buong floor namin, dun ko narealize, Lord and behold (ha, ha, ha nagamit ko rin Nannah Bading!)! Wala pala talagang magke-kervalu na may bagong labas na iPad kundi ang lola nyo.

Hindi kathang isip yang kwento ko, ha… tutuo yan.   Ganun sila talaga ka-techno-wa kebs.  Dahil ba matatanda na sila?? Hindi ko maintindihan.  So wa sila kervaloo na full retina-display ang bagong iPad, na thinner sya than the iPad 2 (kasi wa nga sila knows na may iPad 2 rin), na may iSight 5-mp camera ito, may Face-Time camera at kasing halaga lang ito ng dating iPad 2 at ang mga iPad 2 binabaan pa ang presyo!  Ikanga, ang drama ng mga owpismeyts ko, iDon’t Care!  Mahabaging heavens!

Pero ang masasabi ko lang, bukas, lalabas na ang bagong iPad.  Maaga pa lang, pipila na ako sa Best Buy.

(Nakita 16392 beses ng 3552 bisitors)

Gifts! Gifts! Gifts!

64/365 days of blogging.

Christmas is for kids, even when they're fast asleep

Kamusta naman ang Pasko?  In fairness, despite yung aming eksenang blockbuster sa FB, na pagpunta ni bossing sa ER nung Dec. 31, masaya naman ang holidays.  Ang daming regalong pinamigay at tinanggap, maraming pagkain galing sa mga prenshps na hindi kami masyadong nagluto at may mga party na inattend-an na napakasaya.

May regalo pa kaming natanggap ni Bossing na galing kay Inang at Itang sa Canada!  Sweatshirts at sweaters na Roots!!  Na nung gabing yun, sinuot ko na yung isa nung nagpunta kami ng Philadelphia para manood ng Peter Nero and the Philly Pops dahil kasama sa chorale si M.  Ang galing nung concert na yun!  Puro mga Christmas songs ang mga kinanta at tinugtog nila, very festive talaga.  Sabi nga namin ni Bossing dapat every Christmas ginagawa namin yun para ma-feel mo talagang Christmas na.

Para Kay Bossing

So ayun nga, tigatlong sweater/jackets kami ni Bossing galing kina Inang at may dagdag pa akong gloves, scarf at bonnet.  Ang saya!  Tuwang-tuwa ako sa bagong scarf!

Ewan naman kasi, for some reason, nahilig ako ngayon sa mga scarves.  Mistula na nga akong nagho-hoard ng mga scarves na pang-winter.  Wala lang.  Ang cute lang kasi atsaka nakaka-extend ng wardrobe.  So sa Pinas pa lang nung umuwi kami, marami na akong binili.  Eh ang mura kaya.  Tapos may niregalo din ang prenship naming si Malou sa amin itong Christmas na mga scarves din.  Oo, nao-obssess ako sa kanila.

At si Bossing naman, matagal ko na ngang balak na bilhan sya ng mga sweatshirts kasi nga kapag winter, yun naman ang pinakamasarap na suotin.  Eh ang Roots, ang kapag ng mga sweatshirts pero hindi mabigat.  Kaya tuwang-tuwa talaga ako na niregaluhan kami nila Inang nun.  Tipid na ako. hehehehe

Bagong wardrobe!

May mga regalo din kaming mga gamit sa bahay tulad ng twalya, baunan na may MP3 player (ang galing nun!), iba pang mga sweatshirts at mga long-sleeves na polo.  May gift card para sa isang steak house (salamat, Judy!).  Niregaluhan din ako ni M ng gift certificate sa isang spa.  At thank you talaga para dun kasi kailangan ko nang ipa-spa ang mga paa ko.  Kaya kumalma lang ang schedule, pupuntahan ko na talaga yung spa na yun.  Umiiyak na ang mga talampakan ko sa sobrang dry nya! hahahaha!!!

May natanggap din kaming mga chocolate na masarap, may bago rin akong jewelry box at photo frames na itatabi ko muna kasi dapat dun magandang ambience na lugar ;)

Ano ang regalo ko kay Bossing?  Cellphone.  Diba nga, sobrang luma na at sobrang kailangan na nya ng bagong cellphone.  Sa sobrang tuwa nya sa regalo ko ninenerbyos syang gamitin ito at baka raw masira.  Kinailangan ko talagang lagyan ng case at protector para ma-confident syang gamitin. Ang cute diba? hehehehe

Ang outfit

Ang Pasko para sa akin is a yearly occassion, bukod sa kani-kaniyang birthdays,  na nagiging instrumento para ipakita mo ang appreciation mo sa tao.  Hangga’t kaya, no matter how small a token, kahit na nga Christmas card lang ang pwede kong ibigay, tina-try ko talagang magbigay ng regalo sa mga taong who mattered so much to us the whole year.  And I have to say I’m getting better at it, kasi nga this year, may kasama pang Christmas Cards, diba?

And appreciative ako sa mga regalong natatanggap namin ni Bossing.  The thought itself na naalala ka nila, sa dinami-dami ng mga nireregaluhan nila, it’s a big thing already.  At the effort they spend on thinking what to give you and going out to buy it, at ibabalot pa ng wrapper, malaking bagay na yun.

So para sa akin, it’s not the price, but the thought itself.   Touched na ako nun.  And mind you, hindi ako nagrerecylce ng regalo – yung tinatago yung regalo at pinangreregalo sa iba.  Hehehe, kasi lahat ng regalo ng mga prenships gusto ko.

Hanggang January yan, nagbibigay ako ng regalo kasi ang scheduled kong binibigyan ng regalo pag January ay ang mga kapatid at pamangkin at lola ko sa Pilipinas.  Kaya January na, may mga regalo pa ring natatanggap ang mga bagets sa Pinas. :)

You Can Never Go Wrong...

At ano ang regalo ni Bossing sa akin?   Sabi nga nila, you can’t go wrong with jewelry.  May istorya pa nga.  Kinuwento nya na ang gusto nya sanang bilhin eh topaz, pero dahil na-out of stock ang topaz, ruby na lang ang binili nya dahil yun ang birthstone nya.  Nung sinabi nya yun, naisip ko, “Eh???”

“Kung ang habol mo eh birthstone, bakit topaz???”   At ang sabi nya, “eh diba yun ang iyo??”  Narinig nya pala kaming nag-uusap ng mga prenships pero yung nagsabing topaz ang birthstone, inakala nya, ako yun.  Eh hello, April ako.  Diamonds kaya?  Funny, diba? Nagmarunong. hehehehe

Pero ruby, topaz, o diamonds.  It doesn’t matter.  Maganda pa rin yun for me dahil galing yun sa kanya.  Uyyyyy…. (Pramis, tutuo yun…)  At magmula nung binigay nya yun sa akin nung Pasko, kanina ko lang hinubad kasi nga kinunan ko ng litrato.  Para ma-share lang.

So yun nga.  Happy ang Christmas.  Nagpapasalamat ako kay Baby Jesus na blessed kaming mag-asawa para bumili ng mga regalo sa mga mahal naming kamag-anak at mga kaibigan.  Thankful kami na marami kaming mga kaibigan na kasama namin the whole year.  Na andyan sila for us everytime.  Na nandyan ang mga pamilya namin na lagi kaming sinusuportahan.  Na mawala man ang lahat ng tao sa mundo, andyan pa rin sila para sa amin.  And that’s what family will always do – thru thick and thin…

Maraming salamat sa lahat ng mga kaibigan na nagpadala ng card, regalo, wishes sa FB. Maraming salamat at hindi nyo kami nakakalimutan…

Kaya belated Merry Christmas sa inyong lahat.  Isang video sa inyong lahat nung party ng mga prenships sa Silver Spring.  At take note, regalo ni M sa tatay nya yang Flip video na gamit namin.  Na labs na labs ni Bossing yang regalong yan.  Thank you very much, M.

(Nakita 75589 beses ng 12751 bisitors)

Tawagin Nyo Akong Angeli

63/365 days of blogging.

Thank you, Newsflash.org

(Eksena magmula kagabi ng 9:00 pm)

*Tunog ng doorbell*

Pumasok sa loob ng bahay si Bossing na nakabusangot ang mukha at naka-hukot ang likod at hindi pantay ang balikat.  Imaginine nyo si Hunchback of Notre Dame, ganun ang itsura nya.

“O, ano nangyari sa iyo?”  Tatawa-tawa pa ako sa kanya ng pinagbuksan ko sya ng pinto.

“Mylaaaabbssss… ang sakit-sakit ng likod koooooo!!!  IISSSSSHHHHHH”  Nakangiwi na nyang sabi sa akin.

Hindi na bago sa akin itong mga ganitong eksena kay bossing.  Kapag inaatake kasi sya ng arthritis nya dahil sa psoriasis nya, talagang matindi ang sakit na nararamdaman nya.  Isip ko, hindi na naman kasi sya nakainom ng gamot nyang Voltaren kasi nga buong araw syang wala at bumibyahe.  Pero ngayon lang yun na sa may leeg at likod na balikat nya ang nirereklamo nya.  Madalas kasi  yan either sa tuhod nya o sa mga sakong nya ang sakit.

Kaya pagkakain namin, hindi voltaren ang ininom nya kundi yung isang pain reliever na gamot.  Mind you, hindi yun basta-bastang Alleve o Tylenol o Motrin lang.   Matapang-tapang na rin yun kasi prescribed yun at hindi basta-basta binibigay yun ata kung makikita ng doktor na may tendency kang maging drug dependent.  May prescription si Bossing nun, pati yung isa pang mas matindi dun, in the extreme cases na matinding-matindi ang sakit ng arthritis nya.

So since hindi naman sanay si bossing sa mga gamot na ganun, madalas yan, pinapahiga ko na sya at binabantayan na kapag umiinom sya nun.  In fact, hindi sya pwedeng umiinom ng mga gamot na yun kung wala ako sa bahay kasi may tendency syang mag-hallucinate at ma-praning.  As in, literally, napa-praning sya – fear trip talaga.

Unfortunately, kagabi, sa kasamaang palad, matindi ang tama ng arthritis nya.  Hindi sya mapakali, hindi nya malaman kung paano syang pupwesto.  Twing gagalaw sya, maya-maya, sisigaw sya sa sakit.  Kapag nakapwesto na sya, bumilang ka lang ng sampu, gusto na naman nyang umikot kasi hindi raw tama ang higa nya.  As in, ibig nya sigurong sabihin, hindi sya makumportable. Kasi nga sa may leeg/balikat nya ang sakit hirap syang makahanap ng pwesto. Maya-maya, iiyak na sya – sa sakit, sa pagod, at siguro sa inis na hindi nya malaman kung paano ang gagawin nya para makatulog.  At maya’t-maya, tatayo at pupunta sa banyo.  Mga ilang segundo pagkatapos, maglalakad-lakad sa paligid ng kwarto.  Mamaya, uupo dahil hindi raw sya makahiga, magpupulupot ng tuwalya at iiikot sa leeg nya na parang neck cushion tapos uupo sa wicker chair sa kwarto at mapipikit na. Pero bumilang ka ng ilang segundo, tatayo na naman sya at maglalakad-lakad ng paika tapos iiyak na naman – sa sakit, sa inis, sa antok at sa gamot.  Minsan pa, kapag akala mo nakakatulog na sya, sisigaw na naman sya – nagsa-spasm na sya.  Kaya magigising na naman sya.

And all these time, andyang aalalayan ko syang tumayo galing sa pagka-upo, tutulungan ko syang mag-pwesto ng mga unan para suportahan ang likod o ang balikat nya.  Andyang, kumuha ako ng tubig sa kusina kasi nauuhaw daw sya.  O mamasahihin ang balikat nya ng muscle rub ointment para medyo mawala ang sakit.  O ibabalot ng wrap yung kinuha nyang yelo sa fridge at ilalagay sa balikat nya pagkatapos susuutan sya ng sweatshirt.  Tapos tatanggalin na naman ang wrap dahil sobra na raw lamig ng yelo – sa loob ng sweatshirt.  Pipikit akong konti pero siempre hindi ako makatulog ng husto kasi alam ko gising sya.  Na kapag nakaupo sya sa wicker chair, kailangan gising ako kasi ayokong half-asleep sya at walang nagbabantay sa kanya.  And para hindi ako makatulog, kailangan nakaupo na rin ako sa kama, tinitingnan sya madalas at manunuod ng TV para hindi ako antukin.

May mga dialogue pa syang, “mylabs, bababa ako sa basement, hahanapin ko ang insurance ko.”  Na siempre, pipigilan ko at sasabihin ko, “bukas na.  Pahinga ka lang dyan. Magpa-kalma ka lang para gumana na ang gamot.”  Alam ko, mahirap yun.  But I think he has to hear na kalmado lang ako and I have the situation under control para hindi na sya mapraning pa lalo.

Ilang beses din na tumayo ako at sasabihing dadalhin ko na sya sa ER pero aayaw sya.  On hindsight, ayaw ko rin syang dalhin sa ospital na medyo drugged sya kasi baka mas lalo pa kaming mapahamak sa kalye – at madaling araw pa naman yun, malamig pa sa labas, ang daming pwedeng mangyaring masama.  Pero kung hihingin nyang magpadala sa ER, nagreready akong gagawin ko yun.

Pagdating ng alas tres ng umaga, 6 na oras magmula ng pumasok kami sa loob ng kwarto at una syang uminom ng gamot, nanghingi sya ulet ng isa pang tableta.  Masakit na masakit na raw.  So since naka-anim na oras na, binigyan ko na sya ulet pagkatapos nyang kumain ng isang slice ng tinapay.  Maya-maya, nagbalot na naman sya ng kanyang “neck cushion” at dun daw sya matutulog sa sofa.  Nung una, ayaw ko kasi malamig sa labas, pero nakiusap syang, dun na lang daw.  Naisip ko, malambot ang sofa, at kukumutan ko na lang sya, para buong likod na rin nya ang nakalapat.  Pumayag na ako pero nagdala rin ako ng sarili kong kumot at dun ako pumuwesto sa loveseat.  Nakaharap sa kanya para nararamdaman ko pa rin sya kung tumayo sya.

At awa ng Diyos, for the first time the whole night, maya-maya, nakatulog na sya.  Nakaupo man, pero naririnig ko na syang humihilik.  Hindi pa rin ako natutulog ng husto.  Naghintay pa ako ng mga 15 minutes pa siguro, just to make sure na diretso na ang tulog nya saka lang ako talagang bumigay sa antok ko.  Mag-a-alas kwatro na ng umaga.

Alas syete y medya ng umaga kanina, nagising ako at chineck ko agad si Bossing.  Tulog pa rin at nakaupo pa rin sa sofa.  So naka-apat na oras na rin sya ng dire-diretsong tulog.  Di ko alam kung gigisingin ko sya dahil baka naman pati likod nya eh sumakit o pababayaang matulog pa.  Mas nanaig sa akin yung awa kaya pinabayaan ko na lang syang matulog pa ng mas matagal at feeling ko, antok pa rin kasi ako.

Kuha sa Ospital

Mga isang oras pa, nagising na sya.  Masakit pa rin ang balikat.  Inalalayan ko syang dun na sa kama mahiga at baka nga kasi sumakit pa ang likod, mas lalaki pa ang problema.  Pagdating sa kwarto, hindi naman sya makahiga pa rin.  Pag upo nya sa wicker chair, sumandal na sa akin at sabi ng sabi na ang sakit-sakit pa rin ng balikat nya.  Pinahiran ko sya ulet nung muscle rub at minasahe ang leeg at balikat nya.  Matagal kaming nakapwesto ng ganun – magkaharap at nakasandal ang ulo nya sa dibdib ko at minamasahe ko ang leeg at balikat nya.  Maya-maya sinasabi na nya sa akin na parang mataas ang BP nya.  Sure enough – 180/100.  Kumuha ako ng bawang, mini-crowave at gumawa din ng toasted bread para kainin nya kasama ng bawang.  Maya-maya kinunan ko sya ulet – 160/100.  Maya-maya sinabi ko, “punta na tayo ng ER.”  Aayaw pa sana pero nung sinabi kong, “ikaw rin, pag tumumba ka dito or what, hindi kita mabubuhat.”  Nag-isip siya at pagkatapos sinabi, “ok…”

Umo-o na sya.  Yun na ang huling proof na talagang masakit na masakit ang nararamdaman nya at nararamdaman nya yung need for it – pumapayag na syang magpunta ng ER.

Sa ospital, 160/90 na ang BP nya, medyo ok na raw sabi ng nurse pero mataas pa rin.  Pinag-X-ray sya ng doktor para malaman kung saang parte ang sakit at para maconfirm kung ano nga ang sakit nya.  Pagkatapos ng X-ray, confirmed – psoriasis arthritis sa C3/C4/C5 ng spine nya (o C2/C3/C4 ba yun?? Basta, maraming C’s).  Binigyan kami ng bagong reseta ng pinakamatindi nyang gamot.  Sinabihan na wag magdrive habang nakainom ng gamot (duh!) at wag iintaying grabe na ang sakit bago uminom, otherwise, hindi na gagana ang gamot.   Mag-a-ala-una na ng tanghali.  Tumawag na sya sa trabaho na hindi na sya makakapasok ngayong gabi.

Bumili na kami ng gamot at dumaan kami ng Filipino store para bumili ng isda na ulam.   Kumain na kami ng tanghalian at pagdating ng alas dos ng tanghali, pagkatapos nyang uminom ng gamot, pinatulog ko na sya.  Sa awa ng Diyos, tulog sya kaagad.  Medyo umuungol at nagsasalita sya habang tulog, epekto ng gamot yun, pero tulog.  Hindi ko pa rin sya hinihiwalayan kasi nga nagsasalita at medyo restless ang tulog nya kasi pagising-gising pa rin sya pero hindi na sya umiinda ng sakit.  At mahaba naman ang duration ng tulog nya.

Nung kasalukuyang bumibili kami ng gamot at pagkain, nag-usap kaming mag-asawa.  Napagusapan namin na may mga bagay na talagang hindi na nya pwedeng gawin – isa na dun ang pagbyahe na matagal na hindi sya makakatayo o makakapag-stretch ng madalas.  Ok pa nga ang eroplano kasi every so often pwede kang tumayo at maglakad basta hindi naka-fasten seatbelt sign.  Pero ang road trips, medyo hindi na. Hindi na nya kaya.  At magmula ngayon, pinramis ko na sa sarili ko na kapag umaangal na sya ng sakit, hindi ko na pababayaan na tuluyan nang sumakit bago sya bigyan ng gamot.  Whether he likes it or not, iinom sya.  And from now on, iiwasan na namin ang mga bagay na makakataranta sa kanya, makaka-stress sa kanya, makaka-yamot at makaka-galit sa kanya.

Oo, lalabas akong kontrabida at lalabas akong antipatika, pero papayag na ako, para sa asawa ko.  Kaya nga, ako ang Angeli Pangilinan sa asawa kong ala-Gary Valenciano na may sakit.  Si Bossing na lang ang lumabas na mabait, ako na ang mahigpit, if it will mean na walang syang karamdaman.  Ok lang naman na mahirapan ako, ok lang sa akin ang mag-alaga sa kanya dahil asawa ko sya at magkasama kami thru thick and thin,  hindi ko irereklamo yun.  Pero hindi ko matiis na umiiyak ang asawa ko sa sakit.  It’s not fair and he doesn’t deserve being in pain, as much as I can help it.

Sinusulat ko ito, para ma-journal ko rin ang nangyari at para na rin maintindihan ng mga tao kung bakit minsan magiging kontrabida ako o pagbabawalan ko sya sa mga ibang aktibidades na alam naming dalawang makaksama na sa kanya dahil nga pakiramdam at fear ko, nagiging advanced na ang sakit ng asawa ko.  Matagal nang mawala ang mga lesions nya, mas napapadalas na ang sakit ng mga joints nya.  Just to give you an idea, Humira na ang iniinject nya to lessen the lesions.  Right now, pwedeng ako na ang nag-aadminister nito.  Kasi nga iba na ang syringe nya.  Unfortunately kasi nung naka-Enbrel pa sya, talagang syringe ang gamit nya.  Takot ako dun, hindi ko ma-take na pumapasok sa katawan nya ang karayom, nanlalata ako. Pero ngayon dahil para nang pen ang gamit ng Humira, ako na ang mag-iinject sa kanya from now on.  Para hindi na sya masyadong masaktan.  Sabi ng dermatologist nya, parang hindi na masyadong gumagana ang Enbrel kasi.

Sinusulat ko rin ito para rin may idea ang mga tao kung ano ang ibig sabihin ng may psoriasis arthritis ang isang tao.  Hindi naman kasi nagkukwento ang asawa ko at kung magsabi man syang ina-arthritis sya, parang bale-wala lang ang tono nya.  Ako lang ang nakakakita kung paano sya ngumiwi, sumigaw sa sakit, at umiyak.  Kaming dalawa ang magkasamang nagpupuyat kapag inaatake sya at hindi sya makatulog.  Kamay ko ang nangangawit at umaamoy gamot sa pag-masahe ng mga joints nya.  Ako ang nakakaramdam ng helplessness minsan kasi hindi ko na malaman kung paano ko pa sya pakakalmahin, pakukumportablehin o tatanggalan ng sakit.  Nobody has any idea what really happens.

Hindi lang ito basta arthritis, mas matindi ito, mas masakit.  May mga taong meron nito na sa sobrang sakit nagpapakamatay.  Ayokong mangyari sa asawa ko ito.  Ayokong dumating ang point na yun kasi hindi dapat.  Chicken and the egg ang cycle ng psoriasis at arthritis para sa asawa ko kasi psoriasis can be triggered by stress and kung masakit ang mga buto nya, nasestress sya sa sakit, the more he stresses, the worse his psoriasis becomes.  At a certain point, it has to stop.

At kapag naka-Humira (kahit na nung naka-Enbrel na sya), prone to other sickness na sya.  Mababa na ang resistance nya sa TB, lupus at allergies.  Much worse, pwede rin ang heart failure. At nakaka-atake ng puso kaya ang stress.  In my husband’s case, tumataas ang BP nya.  Nakaka-depress din ang mga gamot na ito.  Kaya, bakit ko sya isu-subject sa mga kundisyon at eksenang malungkot o nakakayamot?  Never again for him, for me, and more so, for the both of us.

So bakit pa rin kailangan ng gamot?   The positive effects of the medicine still outweigh the negatives kaya, no choice, he has to take the medicine.  Kahit papaano, nakonontrol pa rin nito ang pagkalat ng psoriasis sa katawan nya.

Hindi ko sinasabing hindi kami nag-aaway ng asawa ko at hindi ako nakadagdag sa stress nya.  But I’ve learned so much with the five years we’ve been married na kapag nag-aaway kami, alam ko nang pakalmahin ang sarili ko at eventually pakalmahin sya para hindi tumagal at lumala ang away namin.   Pero in my defense, alam ng asawa ko na kapag nagalit ako, may rason at mabigat ang rason.  Hindi ako basta-basta nagagalit, pero kapag nangyari yun, kagalit-galit talaga.

Mabait ang asawa ko.  Kaya nga, “Gary V.”  Sa pagsasama namin,  tulad ko, iniiwasan na rin nyang matagal kaming magka-away.  Pero ang mga nangyayaring external sa aming dalawa ang mas hindi ko makokontrol pero iiwasan kong mapagitna kaming dalawa dun from now on.  Kapag alam kong ikase-stress naming dalawa o nya ang magiging sitwasyon, pipigilan ko nang mangyari pa.  Pasensya na po, kailangan lang.

Kaya sige na, ako na ang kontrabida.  Para sa asawa ako at sa (pagkontrol sa) sakit nya… papayag na akong tawagin nyo akong “Ma’am Angeli”.   Basta buhay at stress-free ang asawa ko.

Happy New Year sa inyong lahat!!

(Nakita 86213 beses ng 14163 bisitors)

It’s Just Another Christmas Potluck

48/365 days of blogging.

Christmas Party circa 2007

Tapos na ang party sa opis.  Actually hindi sya party eh.  Kainan lang.  Potluck.  Nakalimutan kong bumili ng ingredients, gagawa sana ako ng macaroni salad.  Pero since lumabas kami ni Bossing kahapon para bumili ng regalo ni M, nakalimutan kong may dapat pala akong lutuin.

Pero keri na rin.  Bumili na lang ako ng 2 lbs na macaroni salad at 2 pounds na coleslaw sa Graul’s.  Ok na rin na yun.  Masarap naman sa Graul’s eh.

Nakipagkita rin ako kay Tony.  Isa sa mga consultants ng project namin na napalapit na rin ang loob ko.  And yun nga, wala na syang trabaho pa pagkatapos nito.  Medyo ok lang naman yun – binata si Tony.  May bahay na bayad na at mapera.  I have a feeling hindi naman sya talagang mahihirapan din humanap ng ibang trabaho.  Pero yun nga, yun lang ang problema pag IT consultant ka.  Kapag natapos na ang project or biglaang tinigil ng kumpanya ang isang project, wala ka na.  Walang security of tenureship sa consulting.  Kahit na nga sabihing ang laki-laki ng perang pinapasok nito sa iyo.  But even then, sa edad ko ngayon, parang mas gusto ko na yung seguridad.  Hindi na ako bumabata atsaka lumalaki na ang competition sa labas.  Mas mga bata, mas  mura ang hihinging mga sweldo.  Hindi ko na maafford yun. Altho, para sa mga malalaking kumpanya na mainframe lang ang hawak, kumokonti na ang mga IT programmers na marunong ng mainframe at COBOL.  So *kibit balikat*, who knows… another 5 years down the road, bumongga na naman ang mga karir namin.  Kapag nagsipag-retire na ang mga dinosaurs.  Pero by that time, 50 na ako.  At malay mo, baka nanalo na ako ng lotto by then. (Parang naririnig ko na naman si Lord na nagsasabing, “Eh tumaya ka kaya para fair???”)

At ang lamig sa labas!!! Leche, wala pang winter, ah!

(Nakita 62635 beses ng 10841 bisitors)

Pinalaya Na Si Hubert Webb!

47/365 days of blogging.

Si Webb nung 27 anyos sya.

Malaya na si Hubert Webb at ang mga kasama nya (pwera dun sa dalawa pang pinaghahanap ng batas pa rin  ngayon).  Labing-limang taon na nakakulong.  Labing-limang taon.  Kinulong sya nung 27 sya.  Magfo-43 na sya ng lumabas.  At para sa isang kasalanan na “hindi” nya ginawa.

Nung mga panahon na yun, hindi ko na maalala kung ano ang stand ko sa issue.  Naaawa ako kay Mang Lauro kasi isipin mong umuwi ka ng bahay, patay ang lahat ng mahal mo sa buhay.  Hindi lang pinatay ang anak mo, ginahasa pa bago pinaslang.  Nakakaloka yun.   Pero on the other hand, may mga ebidensyang nagsasabi na nasa States si Hubert nung mangyari yung krimen, despite yung mga allegations at testimonya ni Jessica Alfaro at mga labandera.  Nadungisan na rin masyado ng media ang mga naakusahan.  Aba, may Vizconde Massacre pa nga na pelikula at  yung Jessica Alfaro Story na iisipin mo ngayon, base nga ba saan yung mga pelikulang yun kung napatunayan ngayon na hindi naman tutuo ang mga binintang kay Hubert?  Mga anak ng mga mayayaman at mga artista kasi ang mga sangkot kaya iisipin mo, bias nga ba ang mga balita? Ang testimony ni Jessica Alfaro, kahit na nuon pa, flimsy talaga sa akin.

Kahit ang pinakarerespeto kong si Winnie Monsod naniniwalang walang sala si Hubert.  Kahit si Mon Tulfo naniniwalang inosente sya.  Bigla kong naisip na baka nga… baka nga wala syang kasalanan.  At mas lalo na nung mabasa ko itong compilation ng mga ni-research ni Stuart Santiago tungkol sa kaso.   Mababasa mo pa na baka nga benggansya lang ng NBI ito kay Freddie Webb dahil sa nadiskubre nyang pagpapa-laya ng NBI sa nga Indonesians na gumagawa ng droga nun sa Paranaque.

Si Hubert Ngayon (Salamat kay Bullit Marquez sa litrato)

Iisipin mo tuloy, God… 15 years na nasa kulungan si Hubert.  Naikumpara ko tuloy sa buhay ko.  In 15 years, ang dami nang nangyari sa buhay ko.  Ang dami nang nagbago.  Marami na akong milestones na naranasan.  Tapos eto ang isang halos kasing-edad ko, 15 years na nasayang ang buhay sa loob ng bilangguan.  Paano mo pupulutin ang mga natirang bahagi ng buhay mo at magsimula ulet?  Hindi lang sya… ang buong pamilya nya.

At all these years na nagdurusa rin si Mang Lauro.  Kung hindi pala si Hubert, sino ang tutuong pumatay sa pamilya nya?  Nasaan sila? All these years, malaya ba sila.  Who knows kung nakasalubong pa nya sila, na-eye-to-eye pa.  Nakasamang naglalakad sa kalye sa Paranaque? Nakaka-kulta ng utak na isipin.

At si Judge Tolentino.  Ano nga kaya ang talagang pumapasok sa isip nya nun?  Bakit may mga ebidensya syang hindi pinapasok sa kaso?  Ang semen sample, san na napunta?  Marami talagang butas eh.  Tsk…

Masaya ako sa pamilya Webb dahil sa wakas, after 15 years, isang kumpletong Pasko ang mararamdaman nila.  Para naman kay Mang Lauro, naniniwala pa rin ako sa karma.  Ang mga tunay  na pumatay sa pamilya nya, lalabas at lalabas pa rin yun.

Walang bagoong na hindi umalingasaw ang amoy, kahit pa tinakpan.

(Nakita 66496 beses ng 11551 bisitors)

Christmas Shopping

45/365 days of blogging.

"Underneath the Christmas Tree"

Nakakaloka na nakaka-challenge ang Christmas shopping, as always.  Dahil marami kaming nireregaluhan ni Bossing pag pasko, kailangan mautak ako sa budget at kung anu ang bibilhin.  Ganun talaga yun.  Buti na lang marami din namang mga tindahan ang nagsesale.  Pero siempre, hindi pwedeng basta-basta ka na lang bibili ng mga kung anik-anik na hindi mo iisipin kung magagamit nila yun o hindi. Mas lalo na sa mga bagets.  Masyado akong mapili kapag bagets ang nireregaluhan.

So ano-ano ang guidelines sa pagbili ng regalo sa bagets?

Ang unang rule of thumb, huwag magbigay ng damit sa bagets.  Hindi nila naaappreciate yun.  Ikaw ba nung bagets ka, feel mong may natatanggap ka na outfit?? Mere pang mahal ang outfit, mas type mo pa rin ang laruan kahit na plastic lang yun.

Pangalawa, not unless medyo matanda nang bagets, wag magbibigay ng mga laruan na maraming maliliit na mga parte.  Una dahil baka malunon nila ang mga small parts, masisi ka pa ng mga magulang at baka yun pa ang maging dahilan ng hindi nyo na pagiging magkaibigan.  Pangalawa, alam nyo naman ang mga bagets, kapag nakalat na, baka hindi na makita ang mga parte, hindi na magandang laruin yun.  Pangatlo, dahil nga nakalat na ang mga parts, baka matapakan mo pa ito, ang sakit nun sa paa, pramis!

Pangatlo, bumili ng laruan na pwede nilang laruin ng pabalik-balik.  In other words, yung ma-e-enjoy nila.  Hindi man sa pagbukas, dahil sa dami ng mga matatanggap nila.  Pero yung tipo bang kapag wala nang masyadong gulo sa mga mundo nila dahil sa mga laruan, kapag nakita nila ang regalo mo ulit, matutuwa silang laruin iyon ng mas matagal pa sa 3 seconds.

So challenge yun, diba??  Pero enjoy akong bumili ng regalo ng mga bagets.  Kahit na abutin ako ng syam-syam sa toy section sa mga tindahan, wala akong kasawa-sawang bumalik-balik.  Baka kasi meron akong hindi napansin o baka meron akong nalagpasan na maganda pala.

Ang isa pang naubos ang oras ko, pramis, at talagang hindi ko alam bakit inabot pa ako ng tatlong tindahan bago ako nakabili – gift wrapper.

O diba, may OCD ako talaga! Naghahanap kasi ako ng wrapper na magbe-blend sa puno namin, na hindi magulo sa mata plus, hindi mahal.  Marami akong nakitang magaganda.  Gusto ko nga kasi sana nung una, purple na parang foil.  Pero hellers, kamustahanin naman ang presyo.  At dun ako nagtagal kasi hindi ko matanggap na bibili ako ng mamahalin na gift wrapper na sisirain din naman at pagkatapos direcho na sa basurahan.  At mapamahiin ako.  Dapat ang gift-wrap talagang pinupunit kapag binubuksan ang regalo para mas marami pang regalong dumating sa buhay mo.  Wag nyo ako tanungin kung ano ang logic, basta ganun yun.  May narinigan ako nun.  At bakit hindi ko susundin?? May mawawala ba?

So tatlong tindahan nga ang napuntahan ko bago ko nakita yung perfect na gift wrap.  At yun nga, mga dalawang araw din na panay ang balot ko ng mga regalo at hindi pa ako gaanong tapos.  Meron pang mga dapat balutin at mga dapat pang bilhin.  Pero ikanga, para sa akin, tapos na ang Christmas Rush ko.  Yun na lang pagpapadala ng pera sa Pinas at mga regalo sa Canada para kina Inang ang poproblemahin ko.  Sisiw na yun.

Christmas na nga talaga!

(Nakita 19107 beses ng 3573 bisitors)

Morong 43 Pinalaya Na!

44/365 days of blogging.

Palalayain na ang Morong 43!

Palalayain na ng Malacanang ang Morong 43 pagkatapos na mabilanggo ng 10 buwan.

Dalawang doktor, isang nurse, isang kumadrona at mga health workers ang inaresto nung Pebrero sa Morong, Rizal ng mga militar dahil akala nila mga miyembro sila ng New People’s Army.

Yun ang akala ng mga militar.

Pero pinaninindigan ng 43 na nandun sila sa farmhouse ni Dra. Velmonte, isang espesyalista ng infectious diseases, dahil uma-attend sila ng training.

Hindi nakialam ang Malakanyang, na nasa panguluan ni Arroyo nuon, dahil nasa korte na raw ang kaso at hayaan raw na umandar ang makinarya ng hustisya.  SA loob ng kulungan, hindi sila binigyan ng access sa labas – walang bisita, walang makadalaw.  At nung pinayagan na silang mabisita, inaabot naman ng siyam-siyam at pagdurusa bago nila makita ang mga dumadalaw sa kanila. Inabot ng international media ang balitang ito at maraming organisasyon ang umaapila na palayain na sila.  Besides, it was a violation of the 43’s human rights ang trato sa kanila sa loob ng kulungan.

At ngayon nga, sa ilalim ni PNoy, palalayain na ang Morong 43.

Masaya na si Bossing ko.  Dati rin kasing nag-community ang asawa ko sa Cordillera bago sya umalis ng Pinas.   Kaya naman ang sentimiento nya para sa mga health workers na yun ay ganun-ganun na lang.

Ang di ko maintindihan, bakit sila sinugod ng militar in the first place?  Sabi ni Bossing, ganun raw talaga sa probinsya.  Mas lalo kung tulad ng Morong (o ng Cordillera) na balitang maraming “Nice People Around”.  Kapag raw tumutulong ka sa mahihirap, iisipin ng militar na NPA ka.  Pero ang mas nakakapagtaka, hindi nakialam ang Malacanang nuon.  Pabayaan na raw gumulong ang kamay ng hustisya?  Eh in the first place, walang justice nga na binitbit ang mga health workers at kinulong.  Nasaan ang hustisya dun?  At hindi sila nakialam dahil wala silang pakialam in the first place.

At ngayon pinalaya na sila ni PNoy.  Hindi kaya dapat idemanda ang mga opisyales na nagpa-order na hulihin sila?  Hindi biro ang makulong ng 10 buwan.   Kung ako yun, titigil sigurado ang takbo ng mundo.  Babagal naman ang takbo para sa mga kamag-anak ko.  Mas lalo na dahil wala ka namang kasalanan at kung tutuusin, sa kabutihan ng puso mo, gusto mo lang tumulong sa mga mahihirap na hindi makapunta sa isang matinong ospital.

Kung ako, talagang susuyurin ko ang buong AFP at hahanapin ko ang mga taong may kasalanan nito.  Sila naman kaya ang ipakulong ng malaman nila yung pasakit na binigay nila?  Unfortunately, nawawalan ako ng kumpyansa sa militar natin.  Alam ko may mga mabubuti sa kanila.  And for sure, marami silang hindi naman baluktot.  Pero kapag ganitong, masyado silang na-e-eclipse ng mga kasama nilang may kasamaan ang utak. :(

Related Posts with Thumbnails

(Nakita 22973 beses ng 4417 bisitors)