Ate Sienna Ng Pansitan

Archive for the ‘Mega-Trip’ Category

19/365 days of blogging.

So nakita ko itong video ng “Can We Still Be Friends,” na kinanta dito ni Todd Rundgren at Daryl Hall, sa facebook page ng sisterette kong si Greta. Lab et, lab et, LAB ET!!!

(Ako lang ba o ibang klase talaga itong song na ito? Magmula noon hanggang ngayon, pakiramdam ko, may pinaghuhugutan ako lagi kapag naririnig ko sya. Kahit wala na syang konek pa sa buhay ko ngayon, parang affected na affected pa rin ako kapag naririnig ko sya. Isa ito talaga sa “hanggang mamatay ako” favorite song ko. Pwedeng isama sa soundtrack ng buhay ko.)

Akshully, itong video na ito eh part ng web series ni Daryl Hall na “Live From Daryl’s House“. Ang galing-galing nito, ha! Kanina pa ako nanunuod nito. Sa sobrang galing, nakalimutan ko nang may nilalabhan nga pala ako sa baba. Pero ang galing talaga kasi. Tipong once a month ata, may iniimbita si Daryl Hall na performer sa bahay nya tapos wala lang, kakanta lang sila kasama ng banda ni Daryl. Mistulang parang jamming lang.

Ay naku, I tell you… panoorin ninyo. Mas lalo na kung mahilig kayo sa banda kasi ang husay. Eto ang nangyayari kapag pare-parehong professional na mga band players ang nagsasama. Parang wala lang, pero ang lakas ng dating.

I love “Live From Daryl’s House”!!!

(Nakita 1398 beses ng 373 bisitors)

Nangako ako ng mga pictures ng punta namin ng Florida.  Actually, 25,000 years na syang nasa Multiply site ko at sinisimulan ko na rin syang ilagay sa Fezbuk ko.  (Pero karir mag-upload sa Fezbuk, kaya di pa ako tapos.)  But hemingweys, dahil baka di nyo feel ang multiply at wit kayo sa friend’s list ko sa Fezbuk, ilalagay ko rin ang mga links ditech.

Ang sarap actually ng alis namin na yun.  Altho si Bossing sumasakit pa rin ang psoriasis arthritis nya, masaya pa rin.  Mas masaya sana kung wala syang sakit kasi hind sila masyadong nakapagfishing ni partner Conrad nya.  Pero ok naman sya na.  Tsaka ko na ikukwento sa inyo ang arthritis ni bossing at isang buong entry na naman yun.

Read the rest of this entry »

(Nakita 12447 beses ng 2210 bisitors)

Go-sago kami sa Florida ng 9 days (parang novena kay St. Jude, hehehe) simula itong Sabaders.   Pupuntahan namin si Spidey sa Universal Studios sa Orlando at magpapakasasa at magpapa-tan sa Clearwater Beach. 

Excited ba ako?  Hindi, no!  Excited ba yun…

Nakaka-tatlong linggo lang naman akong bumibili ng mga outfits sa Macy’s, Old Navy, Gap at Gabriel Brothers?

Panic buying lang ako sa Old Navy ng mga summer t-shirts ni Bossing na half-off ang presyo dahil puro dark colors pala ang mga t-shirts nya (siempre para hideaway ang mga bulges at bilbil)?

Limang swimsuits lang nga ang dala ko? (kung excited ako eh di anim na swimsuits ang dala ko… teka, may isa pa pala akong swimsuit na pwedeng dalhin)

Nakaimpake lang naman ang halos lahat na ng outfits sa mga duffle bags namin nung isang linggo pa?

Nilagay ko lang naman sa spreadsheet ang mga menu at mga toka naming pagkain nila Veck at Rose?

Naghahagilap lang ako ng mga music at sinex na ilalagay ko sa iFod ko para hindi ako mainip sa byahe?  Ever!

Tingin lang naman ako ng tingin ng website ng Universal para sa discounted tickets at nagpaplano lang naman ako ng mga magiging shots ko sa Clearwater? 

Sus, hindi ako atat, no!  

Mamatay na ang excited!

(Nakita 14589 beses ng 2623 bisitors)

O sya… nadiscover ko na pwede palang unlimited upload sa multiply kaya dun ko na lang sa multiply account ko in-upload lahat ng mga pictures namin ng vacation namin sa Virginia. Marami akong gustong isulat kaya lang medyo pagod pa ako sa kaka-Farm Town sa FezBuk kaya ito na lang muna ang tingnan nyo. hehehehe…

Gusto ko lang sabihin na sobrang saya namin ni Bossing nung bakasyon namin na yun. Relaxing kasi… walang pressure. Nun ko lang nakita ang asawa ko na trested na rested. Nakapag-picture taking ng sobra. Reflected sa mga pictures nya yung focused na focused ang mind nya sa pagkuha ng mga litrato. Very rare yun for him. Madalas kasi yan, laging akala mo nagmamadali sa isip nya. Kaya masaya ako nun. Hindi sya preoccupied with anything else. Na-enjoy nya yung moments na early in the morning, mag-isa sya ng naglalakad sa boardwalk at kuha lang sya ng kuha ng litrato. Karamihan ng mga beach pictures dyan, kuha nya. (Pwera ata dun sa nasa beach kami at nagbababad sa araw… yun lang ata ang mga kuha ko).

Yung sa Williamsburg, pareho na kaming kumukuha ng mga pictures. Enjoy na enjoy din kami dun kasi very historical naman yung isang araw namin na yun.

I would love for us to go on another vacation na kaming dalawa lang ulit. Altho enjoy naman kami ng may mga kasama kaming mga kamag-anakan at mga kaibigan, minsan iba pa rin yung kayong mag-dyowa lang ang lumalabas. Ako? Talagang savored ko yung bakasyon namin na yun. I would think that this is probably one of the best vacations I’ve had with him. Msaya ako na nakita ko syang masaya…

O sya, klik nyo na lang ito for the pictures…

(Nakita 18613 beses ng 3167 bisitors)

Plano na talaga namin ni Bossing na magbakasyon. Dapat sa Niagara Falls at Toronto kami pupunta kaya lang, nagkaaberya. Bad trip galore yun kasi talagang gobingo na gobingo na kami sa Kaneyda kaya lang ayokong mapraning pagkatapos pabalik sa Jameyrika. Pagkatapos maalis ang pagka-im, naisip namin gumorrah na lang sa Virginia.  Not a bad idea kasi hindi pa naman namin napupuntahan na mag-dyowa ang Virginia.  Kaya pagkatapos kong alisin ang mga makakapal na spring outfit at palitan ng mga almost-summer dresseseses sa mga bagahe, pagkatapos mag-pack ng adobong morena, go-sago na kami-pasouth!

Read the rest of this entry »

(Nakita 12280 beses ng 2238 bisitors)

To continue…

Nakakaburniks na kapag laging sobrang malamig, puno ng ulap o marami ng isno o yelo sa paligid. Magkaka-”cabin fever” ka na talaga. Kaya ayun, ang bossing nagyayang mag-gala. Nung una, Virginia sana kaya lang alam namin, malamig pa rin sa VA kaya isip namin, balik na lang kami ng DC at go-sago kami sa mga myu-seum na hindi pa namin visit.

Ang gustong-gusto kong puntahan eh ang Holocaust Museum. Ang dami ko nang narinig tungkol dito sa museum na ito. Formally called United State Holocaust Memorial Museum, living memorial sya ng Holocaust ng mga paghihirap na nangyari sa mga Jews nung panahon ni Hitler. Sabi sa website nila, “…the United States Holocaust Memorial Museum stimulates leaders and citizens to confront hatred, prevent genocide, promote human dignity, and strengthen democracy.”

Nung high school, pinag-aralan namin sa world history ang ginawa ni Hitler sa mga Hudyo. Pero hindi naman ako talaga affected kasi parang pakiramdam ko, ang layo nun sa ginagalawan kong mundo, wala akong kilalang Hudyo at, siempre, ang tagal na kaya nung Word War II. Di ko masyadong kinebs.

Nung makarating ako dito at may nakikilala na akong mga Hudyo at napapanood mo na sila sa TV at pelikula, medyo mas nadadagdagan pa ang alam ko na para ngang sobra-sobra ang ginawa ni Hitler sa kanila. Napanood ko rin Schindler’s List. Pero medyo detached pa rin ako. Mas aware, pero detached pa rin.

Pero nung pumasok ako sa loob ng museum, pag-akyat pa lang namin sa unang level (3 levels sya) at nagbabasa pa lang ako ng mga nakalagay sa displays, paunti-unti, nararamdaman ko na, hindi ito magiging ordinaryong museum lang para sa akin. Isa sa una kong binasa ay ang explanation nila ng definition ng “Holocaust”. Sa buong museum, marami akong na-sight na mga lumang gamit, mga litrato, mga collection ng iba’t-ibang damit, manood ng mga videos, basahin ang mga notes at posters at paunti-unti mas umuukit na sa puso ko ang mga nangyari sa kanila. At hindi lang sa kanila kundi sa lahat pa ng ibang naging biktima ni Hitler na tingin niya eh may racial inferiority – ang mga gypsies, disabled, mga Poles, Russians at iba pang Slavic na mga lahi, ang mga Komunista, Socialista, Jehovah’s Witness at mga homosexuals (pati ba naman ang mga sisters ko????).

Pero pinakaprominente sa lahat ang mga Hudyo. Anim na milyong mga hudyo ang pinapatay ng mga Aleman magmula hanggang 1945. Dinala nila ang mga Hudyo sa mga concentration camps at mga ghettos. Pinapatay sa pamamagitan ng Euthanasia, sa mga killing centers, mga gassing facilities, hanggang sa gawin na nila ang “Final Solution”.

Ang pinaka-umantig sa damdamin ko ay nung makita ko yung modelo ng pinakamalaking crematorium na tinayo ng mga Aleman. Nilansi nila ang mga Hudyo na tatanggalan sila ng mga kuto at kailangang pumasok sila ng nakahubad sa isang malaking shower room. Ang hindi alam ng mga Hudyo, pagpasok nila sa loob, ini-ispreyan pala sila ng Zyrkon – isang gas na pumapatay – ilang minuto lang… patay sila agad. Pagkatapos nilang buhusan ng nakamamatay na gas, ikakarga sila sa mga crematoriums kung saan dun sila lahat susunugin.

Bakit nangyari ang Holocaust? Bakit pumayag ang mga Hudyo na gawin sa kanila ito? Nung una hindi ko rin maintindihan. Naiisip ko kasi ang history ng mga Pinoy. Kung tayo nga umaaklas tayo hindi pa man din natin naranasan kalahati ng nangyari sa mga Hudyo. Bakit sila, parang pumayag lang sila… May mga umalsa naman pero hindi pa rin ganun kalaki. Hinanap ko sa internet ang sagot, at dito na ata ang pinaka-may saysay na mga dahilan.

Needless to say, forever nang mauukit sa utak at puso ko ang nakita ko sa Holocaust Museum. Ngayon mas alam ko na…

Kung makarating kayo ng Washington, DC at may panahon kayo, sana mapuntahan ninyo ang Holocaust Museum – libre sya, walang entrance fee. Ang hirap i-kwento lahat ng nalaman ko, lahat ng naramdaman ko habang nandun ako sa loob. Sana mabisita nyo sya… I will guarantee, pagkatapos nun, mababago nga ang tingin ninyo sa lahat ng ibang lahing makakaharap ninyo.

Bago kami pumasok sa museum, may nakita akong nakapaskel sa harap:

(Nakita 3379 beses ng 585 bisitors)

Minsan may mga reality checks sa buhay na kapag dumating sa iyo, oks na oks na palang tanggapin. Kahit nagugulantang ka pa rin sa reality check. hehehehe

Eh piano naman, nitong nakaraang linggo, nag-imbita si Pareng Benjie (college pare ni Bossing na andito rin sa Maryland) na sumama sa kanya at maki-celebrate ng birthday ni Rosemarie, yung isang nurse na staff nya na magbi-birthday ng Vyernex. Eh naka-join na rin namin si Rosemarie nung nag-go kami sa beach para icelebrate naman ang birthday ni Abundio. “Abundio” (Ah-bun-jo, aksent on the last “jo”) ang tawag namin kay Pareng Benjie kasi, a) nakakatawa ang tunog at b) kasi yun ang tutuo nyang pangalan. Pramis, walang halong chorva, “Abundio” nga ang pangalang binigay ni Inang nya sa kanya.

Hemingweys, eh di kasama din namin sa gimik ang mag-asawang Veck at Conrad at si Rose na asawa ni Abundio at si Leo. (Ay, may kwento ako tungkol kay Leo pero mamaya na…)

So ayun, sa bar daw sa Washington, DC ang farty ni Rosemarie (ay, rhyme!). Go naman kami. Ang expected ko, kainan, inuman at kantahan. Nung papalapit na kami sa entrance nung venue, napansin ko, aba, may linya papasok. At ang mga girlashes mga naka backless, plunging neckline, pantsless, paldaless… ang mga boylets, isputing, . teka… parang nakita ko na itong mga eksenang ito somewhere in my past (hello, Julie Vega, are you with us???) Avah! Dance club ito, ah!!! (syet, Maribeth Bichara, is that you????)

Kaloka… Eh heller, mistulang walong taon na atang hindi nakakapasok ang lola nyo ng diskotek (hehehe). Eh di pagkatapos ng konting ka-chorvahan, nakajosok na rin naman kami (nasa VIP list ang pangalan ng Abundio – so shala!). Tapos go-sago na kami sa loob with matching escort pa papuntang taas. Shala! Private party pala. Dun kami sa taas na kita namin ang dance floor sa baba. May sarili pang bar. So shalang-shala talaga!

Eh kamusta naman ang mga eksena sa baba? Hiphop at electronica ang tugtog. So medyo ganun pa rin. Ang mga danz lights ganun pa rin, walang bago. May smoke machine, may fog lights, strobes… ganun pa rin. Walang bago.

Pero ang freaky dance nila, mas freaky na ngayon! Mas nakakaloka na ang mga movements – mistulang iumpog na ng pwet ng babae ang jewels ng boylets. Pero si Bossing nagmamalaki, “huuuu.. hanggang ganyan lang yang mga yan. Sa tutuong buhay bano yang mga yan.” (O diba, si Bossing, feeling He-man na may powers ni Greyskull. Hehehe)

Nung sinabi ko nga kay Veck na malamang alam ni Ina at Charlon (ang mga anak nyang binata at dalaga) ang freaky, inambahan ako ng ina at ang tili “subukan nila”. Mwahahahaha… Ako man kasi, maloka ako kung magsayaw ng ganun ang anakis ko. Latayan ko na lang ang buong katawan nya para hindi na sya makapagdiskotek.

Mga alas dos pa lang, nag-siuwi na ang mga wranglers. (Read: kami yun.) Naisip ko, syet, tumatanda na nga ako. As much as ok lang naman sya, hindi ko na kebs ang eksena. Mas layk ko na yung tsikahan, inuman, kainan, chorvahan… pero wala nang ilaw na kumukutikititap, wala nang usok-usok at wala nang maingay na tugtugan.

Case in point, nung isa pang Sabado, nandun kami kina Conrad dahil birthday ng junakis nilang si Ina. Masaya pa nga yun. May kaldereta, kanin at fried chicken. Tapos nagkantahan. Dun namin nakilala si Leo as in Leo Cagape. Sa mga hardcore ska fanatics sa Pinas, knows nyo sigurong keyboardist sya ng dating Put3ska. Kerek… ang nagpasikat ng Manila Girl. (Too bad, wala na ang Put3ska.) Pero ang tindi ni Leo mag-keyboard! At ang ganda pa ng boses! Kaya nga ang tatlong itlog (Abundio, Conrad at Bossing) feeling nila, sikat sila at panay ang kanta sa mga tinutugtog ni Leo. Nag-paplano na nga kaming bisitahin si Leo sa susunod nyang tugtog dito sa city. Siguro nek wik. Kung walang pasok si Abundio.

Hemingweys… yun nga. Mistulang kapag tumatanda ka nga, nag-iiba na ang definition mo ng gimik. Buti na lang, nagka-chance ang lola nyo na magsawa sa nightout nung kabataan nya (nyarrrrrrrkkkkkkk… para akong lola ko, anoba!!!!). Kaya wala namang kawalan ang mabawasan ang nightlife. Mas masaya na akong may konting mga kabarkadang kasama, may kantahan, may inuman, may lafangan, may pang-aasar na kasama at maraming-maraming tawanan.

Hindi ko na feel ang mag-pole dancing, pramis!

O sya, para sa may mga amnesia, eto ang “Manila Girl” ng PUT3SKA.

(Nakita 4238 beses ng 738 bisitors)

Sabado ng hapon nakarating na sa akin ang balita tungkol sa classmate ko ng 3rd year at 4th year HS sa CCS. Apat daw silang papunta ng SM, Pampanga at nakasakay silang lahat sa kotse ng kaklase ko. Galing sila ng Nueva Ecija kung saan dun sya nagpa-practice ng kanyang Pediatric Medicine. Paakyat ng tulay ang kotse nya kung saan nakaupo sya sa likod ng driver’s seat, nahead-on sila ng isang bus na nag-overtake galing sa kabilang lane. Dahil sa natamong head injuries, hindi nakaligtas ang kaibigan namin. Dead on the spot.

Iyak ako ng iyak. Magmula Sabado ng hapon nung marinig ko ang balita hanggang kinabukasan nung nagsindi ako ng kandila para sa kanya sa simbahan. (Hanggang ngayon na sinusulat ko ito, parang gusto pa ring tumulo ng mga luha ko.) Malapit ang kalooban ko sa kaklase naming ito – kahit nung HS pa. Mas lalo kaming naging malapit sa isa’t-isa nung nagkakausap-usap na kami ulit para sa reunion. Nakakwentuhan ko pa sya ng matagal nung bumisita sya sa California at tumuloy sya ng isang gabi sa kaklase din naming si Dith. Palagi kaming nag-e-email-an.

Ang sakit mawalan ng kaibigan. Ganun kabilis, binawi sya sa amin. Dasal ko rin sa Diyos bukod sa pamamahinga ng kanyang kaluluwa, sana alagaan Niya ang nanay nya. Nag-iisa lang syang anak, wala na rin ang tatay nya.

Mahal na mahal ka ng mga kaibigan mo, Nene. I know masayang-masaya ka ngayon kapiling ng ating Maykapal.

Pero sobrang mami-miss ka namin…

Ito ring weekend na ito, sa pagitan ng pag-iyak, pag-uusap namin nila Dith at isa ko pang kaklase nung HS na si Cristy na nasa Quebec, pinilit ko nang tinapos yung video ng summer reunion naman ng mga taga-CCS Batch 80 (Batch 81 kami ni bossing) na mga nasa North America na ngayon.

Nagkaroon ako ng pagkakataon na masilip ang reunion nila na ginawa sa Connecticut nung weekend ng June 29 dahil hinatid namin ang Diche’ng-in-law ko na si Edna na kasama sa Batch 80. Hindi naman kami totally na sumama sa kanila dahil OP (out of place) kaya kami dun. Pero marami sa kanila kakilala namin ni Bossing at Ninang Judy (na Batch 78 naman). Kaya natuwa din kami na makita sila.

Kinunan ko sila ng maraming litrato. Ang mga nakuha ko at nakuha ni Dicheng Edna, pinagsama namin at gumawa ako ng video nila.

Ang saya ng reunion nila. Labing-anim lang sila in total na nagkita-kita pero nararamdaman mong very genuine ang kanilang tawanan, ang kanilang samahan. Kinuwento ko nga ang observation ko kay Dith kasi ang napangasawa nya eh ka-batch ni Diche’ng Edna na kasama rin sa reunion na ito.

Importante ang mga reunion kasi its a celebration of your almost-forgotten youth, a celebration of friends you’ve met during a time of teenage angsts and confusions. It also keeps you connected and grounded as to how you were before and is a big piece of who you are now. Pero kailangan, you also have to check in your egos at the door. Kasi this time around, pantay-pantay na kayong lahat. It doesn’t matter anymore kung matalino ka ba, muse ka ba, star player ka ba. Reunions are the opportunities to rekindle old friendships, and make new ones with schoolmates you never had the chance to connect with before.

Sadly hindi laging ganun ang sitwasyon. May mga instances na nagdadala ng disappointments ang reunion. Minsan kasi may mga taong hindi pa rin pala napagbago ng panahon (kung asshole nung HS mas mukhang aso na ngayon) o kung ok kayo dati, malulungkot ka dahil parang hindi na kayo ganun.

Pero kahit na ganun, may hidden gems pa rin. Kung mapagkumbaba ka at open ka sa lahat, makakakuha ka ng mga bagong ka-close o marerekindle ninyo ang inyong muntik nang malimutan na pagsasamahan. Kaya nga dapat walang super-big egos, diba?

Feeling ko, this weekend, binigay talaga sa akin ng Diyos ito na ganito ang situation ng mundo ko – to look back, to reflect about people I’ve met when I was so much younger and to give thanks (despite all my tears for the loss of a friend) that I did have an interesting and lesson-full teen-age life, that despite my teen-age angst, there were so many names from my past that I can still happily remember and connect with.

Salamat sa CCS Batch 80 North America Summer Reunion attendees sa pag-accept sa aming family nung weekend na yun. Sana hindi kami naka-gulo masyado sa inyo. I had so much heartfelt fun reconnecting with all of you – mas lalo na dun sa mga nung HS pa lang eh nakakausap ko na or magkakilala tayo sa mukha.

Thank you very much. This is for you…

(Nakita 2672 beses ng 395 bisitors)

I’m bek! *sabay talikod*

Dun po sa mga nag-koment sa dalawang huling entries, wait lang kayo ha… sasagutin kayo lahat ng lola nyo. Natambakan lang akesh.

Pramis ko pikshurs, davah? Well, eto… Mistulang alas dyes na ng gabi ngayon at gigising pa ako ng por-porty-payb eyem dahil aalis ako ng payb-piptin eyem papuntang opis. Pumasok kasi si boksing sa trabaho ngayong gabi at bukas pa ang uwi. Kaya, commuter-friendly ang drama ko bukas.

Hemingwey, hindi yun ang foynt. Ang foynt ko, marami-rami pa akong pikshurs sana na ipapakita sa inyo pero dahil hindi naman pwedeng i-karir ko ng husto ang pagdisplay ng pikshurs ngayong gabi, dahil di ko naman feel na magmistulang lantang gulay sa trabaho, dahil maganda ako, davah??? Hehehehe. Kaya pagdamutan nyo muna itech. Meron pa sa nek issue, hokey?

Spring, Spring, Spring

Labs na labs kong mag-pikshurs ng mga bulaklak. Mas lalo na kapag isfring. Makukulay kasi ang mga bulalak. As in matitingkad ang mga kulay nila. Kaya eto pa ang isa pang installment ng mga bulaklak na kinukunan ko. Mga tanim yan ni Boksing. Ang ganda, davah? May green thumb kasi yun. Ako, witchelles nang tanungin. Kaya nga kukunan ko na lang sila. Period.

New York Trip

Say ko lang na itong trip na ito sa New York ang pinaka-enjoy ko… ngayon. Tatlo lang kami – ako, si Boksing at si M. Perstaym naming mag-trip ng tatlo lang kami. Fly kami ni Boksing ng Philadelphia ng Huwebes ng gabi, nanuod ng show ni M, nag-dinner kaming tatlo nung gabi. Nagtrabaho ako ng Byernes sa isang recovery site sa Philadelphia, nagbonding ang mag-ama, nagdinner kami ulit, nalasing si Boksing at pinagtatawanan namin sya ni M pauwi. Kinabukasan fly na kami ng New York. Unlike other trips, this time, nag-park si Boksing sa garahe ng bahay ng kaklase nya ng college sa FEU na nakatira sa Queens, at nag-subway na kami papuntang NYC. Nanuod kami ng Avenue Q (at panoorin nyo dahil sobrang nakakatawa sya!). Pagkatapos, nakipagkita si M sa kaibigan nya, at namasyal naman kami ni Boksing. Mga ilang beses na kaming nagpupunta sa Nooyok, pero ngayon lang ako may mga litrato dito.

Bakit ako nag-enjoy? Dahil nga nagpark si Boksing sa Queens at hindi namin dinala ang van, nagkaroon kami ng pagkakataon na maglakad-lakad at umikot-ikot. Ang galing… ang sarap… talagang masasabi mong I LOVE NOOYOK!!! At perstaym nga, nag-liwaliw kaming tatlo ng kaming tatlo lang. It was good. Wala kaming ginawa kundi maglakad, magliwaliw, kumain, tumawa at magkwentuhan. Pagod man kami pagdating na ng Sabado ng gabi pag-uwi namin, feeling ko, it was a fruitful trip. Di bale nang medyo mahirap yung trabahong ginawa namin sa Philly, the whole time with Boksing and M was so worth it. :) I enjoyed them both that whole weekend. It felt like family. And I really looked forward then to the time that M would be home for her summer vacation. (Ay, inglesera ang lola nyo. Ibig sabihin seryoso ako nung sinabi ko yun. Carry nyo?)

At ispiking of boksing-pikshurs, yung pangalawang set of pictures, si Boksing ang kumukuha nyan. At yung dalawang pics na nakikita nyo dito, mga kuha pa rin ni Boksing na nilagyan namin ng effects… ang galing, diba? Bigyan ng masigabong palakpakan ang dyowawis ko! hehehehe…

O sya… sa susunod ulit kasi alas onse na kaya??? Marami pang pikshurs sa susunod, marami pang kwento. Abangan…

(Nakita 3157 beses ng 500 bisitors)

Na-sight nyo na ba ang bagong station ID ng ABS-CBN for Summer? Wala lang… Baka spluk nyo na kasi andyan si bradiraka kaya tipis ko. Slightly, yes.. hehehehhe… Pero in fairview, maganda gumawa ng ganitech na mga gimik ang ABS. Remembers nyo yung pamasko nila, davah? Maganda din yun.

Pero napansin namin ni Bossing, wai si Mega at si Willie. Si Willie, keber ko kung wala, si bossing lang ang nakapansin nun. Pero aketch, feel na feel kong wala wala ang presence ng Mega. Why-Liwayway??? Busy sa campaign???? Siguro nga.

Sya, wala lang… feel lang.

Ay… type nyo pa ng pictures, here pa, o.. pictures nila madir at pudra sa:

O davah, bongga si mudra at pudra sa pag-posing. Miss ko na yan sila ulit :) Eh piano naman, arrive ng Mierkules, go-sago na ng Linggo. Ang taray!! Kakaloka! Kaya naman mega-lagare ang mga sights na papasyalan. Pa-happy birthday daw nila sa akin ang guest appearance nla ditech. Pero type na rin kahit na maigsi lang ang vakey nila kasi miss ko na sila eh. May gibsung pa silang mega-over magandang regalix. Sobrang ganda!

At speaking ulit of bradiraka, salamat po sa lahat ng prenships na nanood ng “Maala-ala Mo Kaya” dun sa “Lapis” episode nila at mga nagtext sa akin. Wala lang… touched lang po ako at na-touched kayo. Pa-aabot ko po ang mga pagbati ninyo sa kanya. Thank you :)

Hayyyyy.. Summer na sa Pinas… Spring na ditech. Ito ang mga araw ko talaga! (hehehe, sobra to the max nang plugging!)

(Nakita 2713 beses ng 504 bisitors)