Ate Sienna Ng Pansitan

Archive for the ‘We Are Family’ Category

Pagpasensyahan nyo muna ang template ko.  Nagbababagong-anyo ako ulit – parang si Valentina.  Kaya habang pasko, deck the halls muna.

Marami pa akong pictures at mga anik-anik na ipopost kaya lang dahil pasko, sobrang toxic ang environment – trabaho, social life, love life.  Medyo bumababa na ang treshold ng wallet ko dahil sa pasko pero keri pa rin.  Christmas comes just once a year.  Na-blizzard kami nung Sabaders kaya si Bossing, nakatulog sa kakashovel ng driveway.  Katatapos ko lang magbalot ng mga regalo at maayos na ulit ang salas namin.  Tatlong linggo nang nakatayo ang Christmas tree at winner ang decor.  Nakapag-bake na ako ng mga christmas cookies at naipamigay na ang first batch sa mga prenships.  Idedeploy ako sa kabilang building sa trabaho kasi simula na ang toxic kong training.  Baka mas lalo na akong hindi maka-hawak ng internet sa opis kapag napunta na ako sa bagong cubicle ko.

Pero dahil Pasko pa rin naman, ito na lang muna ang ibibigay ko sa inyo.  Mga pamangkin ko ito kay Patring na nasa Calgary.  Nung pinapanood ko ito, tawang-tawa ako pero tulo ng tulo ang luha ko at sipon.  Halos murahin ko si Patring sa fexbuk kasi nga pinaiiyak ako. Sa true lang, miss na miss ko na naman ang pamilya ko – sa Canada at Pinas.  Kung pwede lang talaga si Bossing umalis, nasa Calgary na kami ngayon. Pero di bale, this year, magkikita-kita kami ulit – baka sa pinas pa. *crossing fingers, legs and eyes*

Kaya, para sa inyo, harinawang masaya ang Pasko nyo at kasama nyo ang inyong mga mahal sa buhay, harinawang kasama nyo silang rumarampa sa mga malls, sa mga gimik at kung saan-saan pang mga parties.  Harinawang masaya kayo ngayong Pasko.  Merry Christmas mula sa akin at kay Bossing ko :)

(Nakita 13650 beses ng 2032 bisitors)

Laughter is the best medicine.  Specially if you have no money to buy your medicine.  Ikanga, tawanan mo ang iyong problema.

Nagpapasalamat talaga ako sa Diyos na binigay Nya sa akin si Bossing.  OO, my answers have been prayed talaga!  Kasi si Bossing ang nagpapasaya ng araw-araw ko.  Kahit na nga mainit ang ulo ko, kapag nag-joke yun hindi pwedeng hindi ako matawa.  Mas lalo kapag nasa mood syang maging komedyante.  Kasi nga feeling nya, kalbo sya.

Read the rest of this entry »

(Nakita 26868 beses ng 4164 bisitors)

Kakainis… nagningans-kogon ako sa pagpapakita ng triff namin ni bossing sa Virginia.  Kakaloka kasi mag-edit ng mga pictures kasi sobrang dami kaya?  Pero gagawin ko yun… pramis.  Give me time lang. hehehehe

Hemingweys, araw ng mga mudra kahapon.  Binati nyo ba ang mga inang nyo? I’m sure, ang iba sa inyo, medyo hindi ka-prenship ang mga inang nila ngayon.
Read the rest of this entry »

(Nakita 12216 beses ng 2269 bisitors)

Hemingweys, nag-promise ako ng feekshurs ng birthday chuvaneses ko. Nag-expire na yung guest invite ko sa flicker ni papa Gerald at hindi naman pala ako nakakuha ng magagandang feekshurs nung gumora kami kina Veck. Kaya churva-churva nyo na lang ang nakuha kong mga pics namin.

Ang Breakfast Club barkading ni bossing. Mayo, Bossing, Lani en Myra

(Nakita 10480 beses ng 1828 bisitors)

Birthday ng Lola Idad ko today. Eighty-eight na sya. Grabe, 88 years old na sya pero malakas pa rin sya. Straight-body pa nga rin daw sya, sabi ng doktor nya (Thanks, Boniva, hehehehe). Labs na labs ko ang Lola Idad ko kasi spoiled ako dun nung maliit ako. Magkasunod kami ng birthday – 3 sya, 6 naman ako. Kaya napag-usapan namin ang edad. Sabi nya kalahati na raw ako ng edad nya. Tapos bigla akong nag-isip (minsan lang yun…) – nung 44 years old sya, apo na nya ako!

Syet-da-pwet!!! Ako, pwede nang maging LOLA?!?!?!?!?!? Etong ganda bata edad kong ito???? Anoba!!!!!
Read the rest of this entry »

(Nakita 4930 beses ng 1113 bisitors)

Eleven days to go, nasa Calgary na ako.

Masaya ako’t malungkot. Masaya, kasi after almost 4 years, magkikita kami ulit ni Patring. Mayayakap ko na ulit sina Chingching at Coco. Almost 3 years old lang si Chingching nung huli ko syang makita, ngayon, 6 na sya at may kaklaseng “Gold” ang buhok, sabi nya. Si Coco, kinakarga pa nun, ngayon naglalaro na ng Gameboy.

Masaya, kasi after a year and a half, magkikita na kami ulit ng inang at itang ko. Nakakamiss naman sila talaga… Kahit matanda na ako, kailangan ko pa rin ang mga magulang ko – hindi na financial, emotional na ngayon.

Makikita ko na rin ulit ang bayaw kong si Papi, ang pinsan kong si Mark na nasa US Navy na ngayon, ang tyang Alma ko at lahat ng mga barkading. Excited na ako…

At may bonus pa! Baka dumating pa ang hipag kong si Ditse at ang anak nyang peborit ko rin (kapatid ni Bossing si Ditse na nakatira sa Victoria, BC). Masaya yun. Matagal ko na ring hindi nakikita si Ditse, mga isa’t kalahating taon na rin siguro. Magkapareho kami na magkabaliktad ni Ditse, sya naman ang nasa Canada, at ang magulang at mga kapatid nya, andito naman. Ang dalas naming magtawagan nyan. Lately nga, magkatelebabad kaming palagi. Wala lang… buhay-buhay.

On the other hand as much as excited ako, malungkot din ako, kasi hindi kami magkasama ni bossing. Maiiwan sya dahil kailangang pumasok ng Pasko at hindi sya mabigyan ng bakasyon pagkatapos nun.

Bakit aalis pa rin ako kahit wala sya? Kasi alam ni bossing na miss na miss ko na ang pamilya ko – saksi sya dun. Nilalabanan ko na lang nga ang lungkot ko tungkol dun kasi nga andito naman ang asawa kong mahal ko at mahal ako. Sya na siempre ang priority ko. Kaya nagkakasya na lang akong kausap lang ang pamilya ko sa telepono at sa webcam at sa chat. Malungkot, pero ganun talaga ang buhay. Mabuti na lang mabait ang mga parientes at kapatiran ni Bossing, hindi ako tinuring na iba. Mas lalo si Nanay, parang nanay ko na rin talaga.

Mabait ang asawa ako. Hindi ako nagdalawang salita nung sinabi kong baka pwedeng dun kami magholidays na dalawa sa Calgary. Yun nga lang, tawag ng pangangailangan, hindi sya makakasama. Kaya ako lang ang aalis. Alam ko, gusto ring nyang makita at makasama ang mga kamag-anak ko. Excited rin naman sya nung malaman nyang parating na si Patring. Lagi syang interesado sa mga plano tungkol sa mga kapatid ko. At pareho pa kaming nakikipag-usap sa webcam sa Calgary para makita namin ang mga bagets. Anak, kapatid, tiyuhin rin ang turing sa kanya ng pamilya ko.

Worried din akong aalis ako kasi iniisip ko na, sino na ang mag-aasikaso sa kanya habang wala ako? Yung mga susuutin nya, yung baon nya. Sino na ang mag-aasikaso nun? Kapag may sumakit sa kanya, tapos wala ako, paano na sya? Kaya nung Sabado talagang pinilit ko na syang magpa-checkup na rin sa doktor namin. Bukas magpapa-blood test kaming dalawa ng sabay.

Kahapon nung nagligpit ako ng mga nilabhan, tinuro ko sa kanya kung nasaan yung mga bago nyang pantalon na binili ko nung Black Friday sa Hagerstown, nag-balumbon na ako ng katakot-takot na mga medyas at pinagsama-sama ko lahat ng mga sando nya. Pinagsama-sama ko rin sa hangeran nya lahat ng uniporme nya para hindi na sya maghanap.

Isesetup ko nga ang webcam at mic ko sa computer nya para lagi rin kaming makapagusap. Bibili rin ako ng phonecard para mas hindi hassle ang pag-uusap. Baka kasi lumaki lalo ang cellphone bill.

Kaya kakainis ang feeling ko ngayon. Masaya na malungkot. Malungkot na masaya.

Pero ok lang yun. Kung ang balak ko sa buhay eh maging forever Mrs. E****** E. R******, Jr., a mere two-week/three-weekend time is nothing :) It’s just one Christmas compared to a lifetime of other Christmases together. Hindi mawawala ang tambalang kasing tibay ng Fernando Poe, Jr.-Susan Roces. (Mereng patay na ang Da King.)

Kaya paalala lang po, hindi po tutuo ang tsismis sa radyo na matitibag na ang loveteam. Going strong pa rin kami – habang buhay, hanggang libing.

Yun na!

(Nakita 4092 beses ng 719 bisitors)

Darating na si Patring namin! Itong Nobyemvers 19, darating na si Patring kasama ang 2 sa lima kong kulit-pamangkeneseses sa Calgary sa Canada. Ang asawa ni Patring, si Papi, matagal-tagal na ring nauna. Mga isa’t-kalahating taon na. Nung unang dumating si Papi, sa McDonald’s sya unang nakakuha ng working visa. Mataas na kung tutuusin ang posisyon ni Papi sa atin – manager ng Outback sa Makati. Pero tulad ng marami, nakipagsapalaran sya. Nilunok ang pride, nag-crew ng McDonald’s para lang makarating sa Canada.

Pero magaling kasi si Papi. Mga ilang buwan lang, naghanap ulit ng ibang mapapasukan. Marami na ngang ibang resto ang gustong kumuha sa kanya. May naswertehan syang isang resto, na dahil na rin siguro na-impress sa kanya (at ginawa na syang branch manager agad), gagawin na syang provincial nominee (para maging landed immigrant status) at kasama pa ang pamilya nya. Kaya ayun, wala pang kalahating taon magmula nung makuha sya sa bagong resto, parating na ngayon ang pamilya nya. Darating na ang bunso kong sisterette!

Dalawa na kaming andito, 2 down… 2 more to go. Kapag andito na rin sina Greta at Ringo, masayang-masaya na ako talaga… Konti na lang… konting dasal pa.

Entonces, sa Kaneyda ako magseselebreyt ng birthday ni bebi Jesus. Simula pa lang ng Disyemvers 19 nasa Calgary na ako hanggang Jenuweri 5. Bongga! Excited na ako. Nag-text din ako kay Mark na pinsan ko sa San Diego, CA at uuwi din sya – sa parehong araw na uuwi ako. Kaya Happy-Happy-Ebribadi-Happy. Malungkot nga lang kasi hindi ko kasama si Bossing. Hawa kasi ang schedule nya kaya for the perstaym, hindi kami magkasama ng Pasko’t Bagong Taon. Pero keri lang… ngayon lang naman. Miss ko na rin kasi sina Inang at Itang eh – isang taon at kalahati ko na silang hindi nakikita. At halos tatlong taon ko nang hindi nakikita sina Patring. Naiintindihan naman ako ni Bossing. Alam nyang miss na miss ko na ang pamilya ko.

Kaya tipid movement ako ngayon. Kailangan mag-ipon. Sa Calgary na ako mamimili ng mga regalo.

At sa mga ka-tsikang-prenship gang ko sa Calgary, humanda kayo! Kasama nyo ang reyna ng Cucci Gang itong holidays!!!! WOOHOOO!!!!! Ilabas na ang TEQUILA!!!

MWAHAHAHAHAHA!!!!

(Nakita 3900 beses ng 616 bisitors)

Bisi-bisihan ang lola nyo.

Eh piano ang mga chikiting-gubs na sina Pearl en Gabe eh magbi-birthday sa a-beynte-singko. Sik yirshold na si gel, 3 yirshold na si boylet. Disi-otsong mga chuvaneknek na mga bata-batuta na mga kaklase ng Pearl ang imbitado. Kaya ayun, ilang weekends na akong busy sa pag-gawa ng imbiteyshen at kanina naman, yung tags ng loot bags nila ang ginawa ko.

Enjoy akong gumawa ng mga ganito. Gustong-gusto kong nagkakalikot ng mga papel, mga ribbon, at mga istikers. Kaya nga hobby ko rin ang mag-scrapbook. So eniweys, balak kong ikarir ito. Kumukuha lang ako ng mga samples ko at kapag naka-ipon ako ng marami-rami na, baka makapagbukas ako ng online store.

Hekshuli, may onilne store na kaming magsisisterakas. Pero ang manager at chief chuvalulu designer namin eh si Greta. Nung mga 2 weeks ago lang, gumawa kami ni Patring ng isang kit na collaboration naming dalawa.

Kaya ayun. Kung magkatime ako (ma at pa nga lang kung kelan pa yun), harinawang makapagbukas ako ng sarili kong online store ng one-of-a-kind na mga invites at cards-chuvalu. May nagawa na ako dating wedding invitation ng kaibigan ko at mga birthday cards ng mga prenships. May isa pa akong gagawing malaking birthday party para sa isang taon. Pero for now, word of mouth pa lang ang sales talkies ko.

Hemingweys. Excited na rin ako sa birthday ni Pearl en Gabe. Nagdodownload na ako ng mga kantang gagamitin namin. Nung weekend kanda hanap kami ng costume ng lukring na babaeng bagets at wala kaming makita sa thrift store. Kaya nagpunta kami ng BigLots at dun kami nakakuha ng Belle costume! Ang cute-cute. Siguro this weekend kukunan ko si Pearl ng naka-costume.

O sya… sa susunod ulit. May isa pa akong raket na ginagawa. Hehehehe, hirap kumita ng pera. Kaloka!

(Nakita 4434 beses ng 739 bisitors)

O sya, hindi ako madalas na sumasagot ng mga tags (kasi nga, madalas, huli na bago ko malaman na na-tag aketch). Pero since labs ko yang bruhildang ging na yan, sasagot ako.

Ano-ano raw ang history ng mga pangalan (pang-aalipusta) na naitawag na sa akin?

Siempre sa blogging world, marami na akong binyag na pangalan – Ate Sienna, Ate Siennes, at Ninang (tawag sa akin ni BatJay) at Ateng (tawag sa akin nila Jet, Kiwi, Pinayhekmi, at marami pang close prens sa blogosphere.)

Tinatawag din akong Mudra, Modir, Inay, Mother ng mga pretty gays na mga prenships sa internet (eh kasi nga, internet fag hag ako, pramis!)

Sa mga kaibigan ko ako si Ate Gi, TG, Lola, Gigi, Gigs.
Read the rest of this entry »

(Nakita 5300 beses ng 684 bisitors)

So alam nyo naman ang tough hits ng bossing ko, davah? Etong bago nyang casualty eh ilang araw na naming kinakanta. Mistulang langaw na umaali-aligid sa utak ko na hindi maalis-alis. Nung una ko ngang narinig ito na kinakanta nya, sabi ko sa kanya, “Alam mo ikaw, hindi ko talaga alam kung saang parte ng utak mo nanggagaling yang mga kalokohan mo!” Na sinagot nya ng “Mylab, lumang joke na yan. Sige, hanapin mo sa Google.” With all seriousness yun, ha.

Eh ako naman, nag-search nga sa Google. Siempre, hindi ko nakita. Kaya talagang minsan gusto ko nang batukan ang sarili ko, eh. Masyado akong gullible sa mga sinasabi ng asawa ako. Mistula pwede akong awardan ng “loyalty” award ng Famas.

For sure narining nyo na itong kantang ito:

Maganda, diba? Si Kris Kristofferson ang composer nyan. Pero dahil medyo nagpapa-wrangler ang asawa ko, ang natatandaan nyang version eh yung kay Willie Nelson. (Basta ako, ang namulatan ko nang version eh yung kay Martina McBride. Chorva-chorva-bang-bang! Wit kokontra. Ang kumontra, pupugutan.)

Backgrounder lang yang version ni Martina. Kasi mas patok dyan ang version ni Bossing:

Yesterday, kahapon lang
And tomorrow, bukas pa
It’s so sad, nalulungkot
Help me make it, tulungan mo

Refrain:

I don’t care, walang paki
I will try, subukan ko
Let the devil, demonyo ka
For tonight, ngayong gabi…

Ganda nya, diba?

This is another Bossing tough hit brought to you by Pansitan ni Ate Sienna, makers of special leche flan and puto with matching pancit palabok and dinuguan on the side.

(Nakita 4533 beses ng 845 bisitors)