Ate Sienna Ng Pansitan

Posts Tagged ‘Bossing’

Nakakainis ang may flu. Ito na ata ang pinaka-grabeng flu na naramdaman ko. At ang nakakainis pa nito, nagpa-vaccine pa ako. So para que pa????  Mabuti pa nung hindi ako nagpapa-flu vaccine, hindi ako dinadapuan ng sakit, (not unless I willed it and I said so, hehehe).

Hindi sana ako magkaka-flu.  Inaalagaan ko si Bossing kasi sya ang originally nagkasakit.  Ok pa ako eh.  Kaya lang later on, sumakit na ang likod nya at may symptoms na naman sya ng kidney stones nya.  So sa tulong ng panananakot ng mga kabarkada nyang mga nurses, nadala ko sya sa doctor.  Since wala na naman sa bansa ang GP namin, dinala ko na sya sa ER kasi at least, dun, makakapag-order ng mga lab tests, at makukuha agad ang results.

Read the rest of this entry »

(Nakita 19039 beses ng 2620 bisitors)

Miss ko na ang mga dollies ko.  Ilang linggo ko na rin silang hindi nahahawakan at napaglalaruan.  Ilang linggo ko na silang hindi nagagawan ng damit.  Dumating na nga si Lovely, hindi ko pa siya naaayos.  Hindi pa ako naka-order ng bagong mata, hindi pa ako nakabili ng bagong eyelashes at hindi ko pa naaalis ang oiliness ng fez.  Kakaawa naman…

Matagal na nga akong hindi nakakakuha ng mga bagong pictures nila.  Busi-busihan kasi aketch.  Gumawa ng kurtina (karir yun, ha!).  Gumagawa ng throw pillow.  Nag-reresearch ng kung ano ang gagawin ko sa kauna-unahan naming Christmas tree ni Bossing.  (Jewel-toned ba?  Fairies ba?  Angels ba?  O maski-paps na lang kasi dukha lang ako at hindi ko maafford ang mga kemamahal na mga ornaments na type ko?)

Read the rest of this entry »

(Nakita 14820 beses ng 2327 bisitors)

To who you are concerned:

Plis esmyuski me for not writing in this beautiful blog of mine for 23 days and counting. My bossing is sick and tired with the arthritis. He kenot walk tall and proud and he is on life support of the cratches for the means time being when he want to go to the toilet or around-robin the house. I am being a good bitter half and acting as if a Florence Nightingbird (the paytoll saint of nursing) taking care of himself in his hour of need, and mind you me, he has so many needs and wants in his hour of need… and wants.

Furthermore on the topic of absenceseses, it is very addicting to the mind this game called Farm Town in the FezBuk. That’s why in the middle half of things and stuffs, I am busy with my Bossing and playing like a farmer with a small land reform – plawing, planting and harvesting my plants and whatever else around my land of my vision. I am also tendering the farms of my neighborhood – watering their plants, cleaning the leaves from the tornadoes, this and that – its a hard job and some one is to do this.

But this I promise you everybody and all my relatives combined, I will go back now to writing in this beautiful blog. I am to go back to making your day a complete routine from this day forward till death us apart.

As what Doglas Macartur said when he swam to the beach that is Leyte, “I shall returns!”

And before I forgets to remember,  Happy Father’s Day to all the fathers, most especially and with special mention to my dear Itang and my Bossing.

(Nakita 14578 beses ng 3101 bisitors)

O sya… nadiscover ko na pwede palang unlimited upload sa multiply kaya dun ko na lang sa multiply account ko in-upload lahat ng mga pictures namin ng vacation namin sa Virginia. Marami akong gustong isulat kaya lang medyo pagod pa ako sa kaka-Farm Town sa FezBuk kaya ito na lang muna ang tingnan nyo. hehehehe…

Gusto ko lang sabihin na sobrang saya namin ni Bossing nung bakasyon namin na yun. Relaxing kasi… walang pressure. Nun ko lang nakita ang asawa ko na trested na rested. Nakapag-picture taking ng sobra. Reflected sa mga pictures nya yung focused na focused ang mind nya sa pagkuha ng mga litrato. Very rare yun for him. Madalas kasi yan, laging akala mo nagmamadali sa isip nya. Kaya masaya ako nun. Hindi sya preoccupied with anything else. Na-enjoy nya yung moments na early in the morning, mag-isa sya ng naglalakad sa boardwalk at kuha lang sya ng kuha ng litrato. Karamihan ng mga beach pictures dyan, kuha nya. (Pwera ata dun sa nasa beach kami at nagbababad sa araw… yun lang ata ang mga kuha ko).

Yung sa Williamsburg, pareho na kaming kumukuha ng mga pictures. Enjoy na enjoy din kami dun kasi very historical naman yung isang araw namin na yun.

I would love for us to go on another vacation na kaming dalawa lang ulit. Altho enjoy naman kami ng may mga kasama kaming mga kamag-anakan at mga kaibigan, minsan iba pa rin yung kayong mag-dyowa lang ang lumalabas. Ako? Talagang savored ko yung bakasyon namin na yun. I would think that this is probably one of the best vacations I’ve had with him. Msaya ako na nakita ko syang masaya…

O sya, klik nyo na lang ito for the pictures…

(Nakita 18471 beses ng 3133 bisitors)

Laughter is the best medicine.  Specially if you have no money to buy your medicine.  Ikanga, tawanan mo ang iyong problema.

Nagpapasalamat talaga ako sa Diyos na binigay Nya sa akin si Bossing.  OO, my answers have been prayed talaga!  Kasi si Bossing ang nagpapasaya ng araw-araw ko.  Kahit na nga mainit ang ulo ko, kapag nag-joke yun hindi pwedeng hindi ako matawa.  Mas lalo kapag nasa mood syang maging komedyante.  Kasi nga feeling nya, kalbo sya.

Read the rest of this entry »

(Nakita 26826 beses ng 4155 bisitors)

Tayo... Hanggang Huli

Alam mo, Mylabs, di kita babatiin ng Hafi Valentayms kasi kahit hindi Valentayms, labs na labs pa rin kita. Now and Forever… Emen. Di naman natin kailangan ng valentayms para ipakita sa isa’t-isa ang pagmamahal natin, diba? Nagkakaroon man tayo ng mga pagsubok sa buhay natin, alam naman natin na kakayanin natin lahat yun. Salamat sa lahat ng ginagawa mo para sa akin at sana kahit papaano, nasusuklian ko rin sya ng pag-aalaga sa iyo.

Kahit masyosyonda na tayo, kahit na sumakit na lahat ng mga buto nating dalawa, hindi magbabago ang pagmamahalan natin. I look forward to our plans… alam ko, magagawa natin lahat ng mga plano natin.

(The digiscrap kit is from Feels Like Autumn by She’s Full of Scrap – a digiscrap brand by me and my sisters.)

(Salamat kay Mec sa ginawa nyang photoslideshow na ito ng mga Berks. Touched na touched ako, Mec… Nung nanghihingi ka pa lang ng mga pictures at nakita ko yung mga binigay sa iyo na mga litrato ng ibang berks, paborito ko na yung thread na yun. So much love going around…)

(Nakita 5062 beses ng 941 bisitors)

Eleven days to go, nasa Calgary na ako.

Masaya ako’t malungkot. Masaya, kasi after almost 4 years, magkikita kami ulit ni Patring. Mayayakap ko na ulit sina Chingching at Coco. Almost 3 years old lang si Chingching nung huli ko syang makita, ngayon, 6 na sya at may kaklaseng “Gold” ang buhok, sabi nya. Si Coco, kinakarga pa nun, ngayon naglalaro na ng Gameboy.

Masaya, kasi after a year and a half, magkikita na kami ulit ng inang at itang ko. Nakakamiss naman sila talaga… Kahit matanda na ako, kailangan ko pa rin ang mga magulang ko – hindi na financial, emotional na ngayon.

Makikita ko na rin ulit ang bayaw kong si Papi, ang pinsan kong si Mark na nasa US Navy na ngayon, ang tyang Alma ko at lahat ng mga barkading. Excited na ako…

At may bonus pa! Baka dumating pa ang hipag kong si Ditse at ang anak nyang peborit ko rin (kapatid ni Bossing si Ditse na nakatira sa Victoria, BC). Masaya yun. Matagal ko na ring hindi nakikita si Ditse, mga isa’t kalahating taon na rin siguro. Magkapareho kami na magkabaliktad ni Ditse, sya naman ang nasa Canada, at ang magulang at mga kapatid nya, andito naman. Ang dalas naming magtawagan nyan. Lately nga, magkatelebabad kaming palagi. Wala lang… buhay-buhay.

On the other hand as much as excited ako, malungkot din ako, kasi hindi kami magkasama ni bossing. Maiiwan sya dahil kailangang pumasok ng Pasko at hindi sya mabigyan ng bakasyon pagkatapos nun.

Bakit aalis pa rin ako kahit wala sya? Kasi alam ni bossing na miss na miss ko na ang pamilya ko – saksi sya dun. Nilalabanan ko na lang nga ang lungkot ko tungkol dun kasi nga andito naman ang asawa kong mahal ko at mahal ako. Sya na siempre ang priority ko. Kaya nagkakasya na lang akong kausap lang ang pamilya ko sa telepono at sa webcam at sa chat. Malungkot, pero ganun talaga ang buhay. Mabuti na lang mabait ang mga parientes at kapatiran ni Bossing, hindi ako tinuring na iba. Mas lalo si Nanay, parang nanay ko na rin talaga.

Mabait ang asawa ako. Hindi ako nagdalawang salita nung sinabi kong baka pwedeng dun kami magholidays na dalawa sa Calgary. Yun nga lang, tawag ng pangangailangan, hindi sya makakasama. Kaya ako lang ang aalis. Alam ko, gusto ring nyang makita at makasama ang mga kamag-anak ko. Excited rin naman sya nung malaman nyang parating na si Patring. Lagi syang interesado sa mga plano tungkol sa mga kapatid ko. At pareho pa kaming nakikipag-usap sa webcam sa Calgary para makita namin ang mga bagets. Anak, kapatid, tiyuhin rin ang turing sa kanya ng pamilya ko.

Worried din akong aalis ako kasi iniisip ko na, sino na ang mag-aasikaso sa kanya habang wala ako? Yung mga susuutin nya, yung baon nya. Sino na ang mag-aasikaso nun? Kapag may sumakit sa kanya, tapos wala ako, paano na sya? Kaya nung Sabado talagang pinilit ko na syang magpa-checkup na rin sa doktor namin. Bukas magpapa-blood test kaming dalawa ng sabay.

Kahapon nung nagligpit ako ng mga nilabhan, tinuro ko sa kanya kung nasaan yung mga bago nyang pantalon na binili ko nung Black Friday sa Hagerstown, nag-balumbon na ako ng katakot-takot na mga medyas at pinagsama-sama ko lahat ng mga sando nya. Pinagsama-sama ko rin sa hangeran nya lahat ng uniporme nya para hindi na sya maghanap.

Isesetup ko nga ang webcam at mic ko sa computer nya para lagi rin kaming makapagusap. Bibili rin ako ng phonecard para mas hindi hassle ang pag-uusap. Baka kasi lumaki lalo ang cellphone bill.

Kaya kakainis ang feeling ko ngayon. Masaya na malungkot. Malungkot na masaya.

Pero ok lang yun. Kung ang balak ko sa buhay eh maging forever Mrs. E****** E. R******, Jr., a mere two-week/three-weekend time is nothing :) It’s just one Christmas compared to a lifetime of other Christmases together. Hindi mawawala ang tambalang kasing tibay ng Fernando Poe, Jr.-Susan Roces. (Mereng patay na ang Da King.)

Kaya paalala lang po, hindi po tutuo ang tsismis sa radyo na matitibag na ang loveteam. Going strong pa rin kami – habang buhay, hanggang libing.

Yun na!

(Nakita 4060 beses ng 715 bisitors)

Minsan may mga reality checks sa buhay na kapag dumating sa iyo, oks na oks na palang tanggapin. Kahit nagugulantang ka pa rin sa reality check. hehehehe

Eh piano naman, nitong nakaraang linggo, nag-imbita si Pareng Benjie (college pare ni Bossing na andito rin sa Maryland) na sumama sa kanya at maki-celebrate ng birthday ni Rosemarie, yung isang nurse na staff nya na magbi-birthday ng Vyernex. Eh naka-join na rin namin si Rosemarie nung nag-go kami sa beach para icelebrate naman ang birthday ni Abundio. “Abundio” (Ah-bun-jo, aksent on the last “jo”) ang tawag namin kay Pareng Benjie kasi, a) nakakatawa ang tunog at b) kasi yun ang tutuo nyang pangalan. Pramis, walang halong chorva, “Abundio” nga ang pangalang binigay ni Inang nya sa kanya.

Hemingweys, eh di kasama din namin sa gimik ang mag-asawang Veck at Conrad at si Rose na asawa ni Abundio at si Leo. (Ay, may kwento ako tungkol kay Leo pero mamaya na…)

So ayun, sa bar daw sa Washington, DC ang farty ni Rosemarie (ay, rhyme!). Go naman kami. Ang expected ko, kainan, inuman at kantahan. Nung papalapit na kami sa entrance nung venue, napansin ko, aba, may linya papasok. At ang mga girlashes mga naka backless, plunging neckline, pantsless, paldaless… ang mga boylets, isputing, . teka… parang nakita ko na itong mga eksenang ito somewhere in my past (hello, Julie Vega, are you with us???) Avah! Dance club ito, ah!!! (syet, Maribeth Bichara, is that you????)

Kaloka… Eh heller, mistulang walong taon na atang hindi nakakapasok ang lola nyo ng diskotek (hehehe). Eh di pagkatapos ng konting ka-chorvahan, nakajosok na rin naman kami (nasa VIP list ang pangalan ng Abundio – so shala!). Tapos go-sago na kami sa loob with matching escort pa papuntang taas. Shala! Private party pala. Dun kami sa taas na kita namin ang dance floor sa baba. May sarili pang bar. So shalang-shala talaga!

Eh kamusta naman ang mga eksena sa baba? Hiphop at electronica ang tugtog. So medyo ganun pa rin. Ang mga danz lights ganun pa rin, walang bago. May smoke machine, may fog lights, strobes… ganun pa rin. Walang bago.

Pero ang freaky dance nila, mas freaky na ngayon! Mas nakakaloka na ang mga movements – mistulang iumpog na ng pwet ng babae ang jewels ng boylets. Pero si Bossing nagmamalaki, “huuuu.. hanggang ganyan lang yang mga yan. Sa tutuong buhay bano yang mga yan.” (O diba, si Bossing, feeling He-man na may powers ni Greyskull. Hehehe)

Nung sinabi ko nga kay Veck na malamang alam ni Ina at Charlon (ang mga anak nyang binata at dalaga) ang freaky, inambahan ako ng ina at ang tili “subukan nila”. Mwahahahaha… Ako man kasi, maloka ako kung magsayaw ng ganun ang anakis ko. Latayan ko na lang ang buong katawan nya para hindi na sya makapagdiskotek.

Mga alas dos pa lang, nag-siuwi na ang mga wranglers. (Read: kami yun.) Naisip ko, syet, tumatanda na nga ako. As much as ok lang naman sya, hindi ko na kebs ang eksena. Mas layk ko na yung tsikahan, inuman, kainan, chorvahan… pero wala nang ilaw na kumukutikititap, wala nang usok-usok at wala nang maingay na tugtugan.

Case in point, nung isa pang Sabado, nandun kami kina Conrad dahil birthday ng junakis nilang si Ina. Masaya pa nga yun. May kaldereta, kanin at fried chicken. Tapos nagkantahan. Dun namin nakilala si Leo as in Leo Cagape. Sa mga hardcore ska fanatics sa Pinas, knows nyo sigurong keyboardist sya ng dating Put3ska. Kerek… ang nagpasikat ng Manila Girl. (Too bad, wala na ang Put3ska.) Pero ang tindi ni Leo mag-keyboard! At ang ganda pa ng boses! Kaya nga ang tatlong itlog (Abundio, Conrad at Bossing) feeling nila, sikat sila at panay ang kanta sa mga tinutugtog ni Leo. Nag-paplano na nga kaming bisitahin si Leo sa susunod nyang tugtog dito sa city. Siguro nek wik. Kung walang pasok si Abundio.

Hemingweys… yun nga. Mistulang kapag tumatanda ka nga, nag-iiba na ang definition mo ng gimik. Buti na lang, nagka-chance ang lola nyo na magsawa sa nightout nung kabataan nya (nyarrrrrrrkkkkkkk… para akong lola ko, anoba!!!!). Kaya wala namang kawalan ang mabawasan ang nightlife. Mas masaya na akong may konting mga kabarkadang kasama, may kantahan, may inuman, may lafangan, may pang-aasar na kasama at maraming-maraming tawanan.

Hindi ko na feel ang mag-pole dancing, pramis!

O sya, para sa may mga amnesia, eto ang “Manila Girl” ng PUT3SKA.

(Nakita 4153 beses ng 720 bisitors)

So alam nyo naman ang tough hits ng bossing ko, davah? Etong bago nyang casualty eh ilang araw na naming kinakanta. Mistulang langaw na umaali-aligid sa utak ko na hindi maalis-alis. Nung una ko ngang narinig ito na kinakanta nya, sabi ko sa kanya, “Alam mo ikaw, hindi ko talaga alam kung saang parte ng utak mo nanggagaling yang mga kalokohan mo!” Na sinagot nya ng “Mylab, lumang joke na yan. Sige, hanapin mo sa Google.” With all seriousness yun, ha.

Eh ako naman, nag-search nga sa Google. Siempre, hindi ko nakita. Kaya talagang minsan gusto ko nang batukan ang sarili ko, eh. Masyado akong gullible sa mga sinasabi ng asawa ako. Mistula pwede akong awardan ng “loyalty” award ng Famas.

For sure narining nyo na itong kantang ito:

Maganda, diba? Si Kris Kristofferson ang composer nyan. Pero dahil medyo nagpapa-wrangler ang asawa ko, ang natatandaan nyang version eh yung kay Willie Nelson. (Basta ako, ang namulatan ko nang version eh yung kay Martina McBride. Chorva-chorva-bang-bang! Wit kokontra. Ang kumontra, pupugutan.)

Backgrounder lang yang version ni Martina. Kasi mas patok dyan ang version ni Bossing:

Yesterday, kahapon lang
And tomorrow, bukas pa
It’s so sad, nalulungkot
Help me make it, tulungan mo

Refrain:

I don’t care, walang paki
I will try, subukan ko
Let the devil, demonyo ka
For tonight, ngayong gabi…

Ganda nya, diba?

This is another Bossing tough hit brought to you by Pansitan ni Ate Sienna, makers of special leche flan and puto with matching pancit palabok and dinuguan on the side.

(Nakita 4491 beses ng 831 bisitors)

Bossing has a core group of friends from work who became my own good friends also. One of the couples in that group is Min and Myra. Like all of Bossing’s friends, I love these two. Min and Myra’s relationship is particularly special to Bossing because he was instrumental in them getting together, falling in love and finally, getting married. They’re now blessed with two boys, the eldest of them is Bossing’s godchild.

I am fond of Min right from the get-go. He’s very warm, animated and funny. He can belt out a Filipino song and make it seem effortless the way he would pronounce the Pinoy words. That’s a feat, considering that Min is Burmese. But he is well-adapted to the Pinoy culture and he has adopted a lot of Pinoy words as part of his everyday speech because, Myra, so happens, is Filipina.

About two years ago, Min went back to school. We’ve always egged him on about it and joined him in counting the days till he finishes. And just recently, he has finally graduated and now has an LPN (Licensed Practical Nurse) certificate tucked under his belt. Oh, and I need to mention, just because it made us extra proud of him, he graduated Cum Laude. That’s a huge accomplishment by itself but it was all the more sweeter with 2 toddlers in tow, a full-time job and his school about an hour’s drive one way from where we are. Cum Laude. A distant-cry from the Min of a few years back…

Min Aung, with his parents and brother, fled the military-controlled country of Burma (Union of Myanmar), to have a better and freer life here in America. Here, they pursued the American promise and, with a lot of good work and high hopes, now live the American dream.

America. Where everyone, I would like to believe, has a “decent shot at life, and the doors of opportunity remain open to all”. A “tolerant America” where a name like Min Aung will be “no barrier to success”. An America that declared “all men are created equal”, “endowed by their Creator with certain inalienable rights” like “life, liberty and the pursuit of happiness.” The kind of America where “we can say what we think, write what we think, without hearing a sudden knock on the door. That we can have an idea and start our own business without paying a bribe or hiring somebody’s son. That we can participate in the political process without fear of retribution, and that our votes will he counted or at least, most of the time.”

Yes, this is the place where Min and a whole lot of immigrants can pursue their dreams if living in their own countries could not provide for that. Not that we have no love left for our own countries because there is still nothing better than to live in the land you were born in. If we can grow and prosper in our own countries. If the circumstances there would allow us to be successful.

But what if the government that swore to protect you would be the same government that would infringe your basic rights or would think more of their own pockets than think of the welfare of their own people? So for most us, if and when the opportunity comes to live where aspirations can be fulfilled, we go and live there. And for most, THE country is the United States of America.

This morning, I just finished listening to the audio book “Dreams From My Father: A Story of Race and Inheritance” by Barack Obama. It’s a very inspiring book for an immigrant like me. I know that Senator Obama was born American, but his diverse cultural heritage pointing back to Ireland and Kenya and his young life in Indonesia make me think that he can relate well to immigrants like me. How his being different in color and racial background has made me realize more how adaptive this country really is. It made me feel more positive that people like Min, or the Laotian couple we met while fishing last Sunday, or the Indian guy who sits in the cubicle next to mine at work do have a chance to make life better for themselves in this country.

At the epilogue of the book is a speech made by the Senator as a Keynote Address to the 2004 Democratic National Convention and that’s where I got most of the quotes I have in this entry. And while looking around the internet, I found out that there’s a website chronicling all his speeches from way back 2002. If you want to know more about this great man, you might want to read his speeches to know what he wants to happen WHEN he becomes president. And I have to tell you, this book would convince you on how good a president he will be. How he has our soldiers, our environment, the health and welfare of our old and our young, these whole UNITED States of America in his plans. How he would take care of the grass roots and not forget about them. When you read the book, it would make you see that Barack knows the grass roots because he is one of them, he dealt with them, he ate with them, went to church with them, lived with them. He knows what the poor people are going through because he also struggled. He wasn’t born rich. He was born in an average family, with an average income. He knows the real American people. He knows how it is to live the American Dream from the ground up.

The same American dream our friend, Min, has.

(I know Min will get a good kick out of this because I had him and Senator Barack Obama together in one blog entry. So when the Google search engine crawls, there’s a big possibility that both their names will appear in Google at the same time. There goes his 5-minutes of small internet fame. Just a little gift for the new Cum Laude. ;)

(Nakita 2274 beses ng 594 bisitors)