Ate Sienna Ng Pansitan

Posts Tagged ‘facebook’

3/365 days of blogging.

Ok, nagbawas ako ng mga facebook “friends”.

Piano naman kasi, nagulat ako na umabot na ng 515 ang mga “kaibigan” ko na inisip ko, teka muna.. eh ilan lang naman sa kanila ang talagang pinupuntahan ko. Yung iba sa kanila, walang profile picture, at parang 10,000 years nang hindi nabibisita ang facebook account nila. Ang iba, naisip ko, eh hindi ko naman sila naging friends nung magkasama kami sa isang eskwelahan o isang subdivision o isang kumpanya o isang bansa. Ang iba naman na links ko, mga fan pages lang naman na, sa tutuo lang, hindi ko na kebs ngayon.

So ang tanong, eh bakit kailangang patagalin pa sa facebook ko? Naisip ko, kung hindi ko sya nakakausap sa online, sa telepono, o harap-harapan at I’m sure wa naman sya kebs sa akin, vhaket fa, davah? Eh kaya ka nga nag-facebook eh para makapag-balitaan kayong magkaibigan/magkamag-anak/magkaklase.

At ang isa pang hindi ko na gagawin, yung mag-accept ng mga facebook requests sa mga utaw na wit akong ka-konek-konek. Ni online friends na konek, wala. Isip ko kasi, hindi kita kilala, hindi mo ako kilala, bakit gusto mong ilagay ako sa facebook mo? Kung nagbabasa ka ng blog ko, mag-message ka man lang sa akin na reader ka ng blog ko para ma-tanggap kita.

Hindi naman ako suplada, hindi rin ako choosy. Basta chikahin nyo lang ako na reader ko kayo, ok naman sa akin yun. Facebook-friends tayo… for sure, pramis.

Kaya kagabi, habang nanunuod ng marathon ng Simpson at Family Guy, nagdelete ako ng ibang links ko sa Facebook. Ngayon, 490 na lang ang friends/relatives/online connections ko.

490… Konti na lang sila.

(Nakita 2496 beses ng 587 bisitors)

Miss ko na ang mga dollies ko.  Ilang linggo ko na rin silang hindi nahahawakan at napaglalaruan.  Ilang linggo ko na silang hindi nagagawan ng damit.  Dumating na nga si Lovely, hindi ko pa siya naaayos.  Hindi pa ako naka-order ng bagong mata, hindi pa ako nakabili ng bagong eyelashes at hindi ko pa naaalis ang oiliness ng fez.  Kakaawa naman…

Matagal na nga akong hindi nakakakuha ng mga bagong pictures nila.  Busi-busihan kasi aketch.  Gumawa ng kurtina (karir yun, ha!).  Gumagawa ng throw pillow.  Nag-reresearch ng kung ano ang gagawin ko sa kauna-unahan naming Christmas tree ni Bossing.  (Jewel-toned ba?  Fairies ba?  Angels ba?  O maski-paps na lang kasi dukha lang ako at hindi ko maafford ang mga kemamahal na mga ornaments na type ko?)

Read the rest of this entry »

(Nakita 14926 beses ng 2351 bisitors)

May mga lumalabas ngayon sa blogosphere about this Tracy Isabel Borres gurl and her immersion-chu-chu experience na sinulat nya sa Facebook nya. (Basahin nyo na lang at ayaw ko nang magsummarize pa ulit, ultimo nga si Kitty Go, may entry sa blog nya about this gurl.)

Ang masasabi ko lang, “eh ano ang bago?” Ang reaction nya, typical na reaction ng mga bagetchinang spoiled brat na pinabayaan ng mga magulang na isiping mga prinsesa sila at sila ang God’s gift to human kind. Na “a cut above the rest” sila. Na walang karapatan ang mga kapos-palad na hawakan man lang sila, let alone be caught talking to them. (At hindi ko gawa-gawa yan, yan ang nakasulat dun sa blog nya.)

At ang reaction ko? “MWAHAHAHAHAHAHAHAHA!!!!!!”

Eh isipin nyo: kung nainis sya sa living conditions nya nung kasama nya ang mga Aetas, naisip nyo ba na mas yamot sigurado ang mga Aetas sa kanya? Nakakainsulto sa mga Aetas kung nagpakita sya ng pagkayamot, pagkadiri o pagkasuplada. At kung hindi man nayamot ang Aetang pamilyang nakasama nya nung buong weekend na yun at tinumbasan ng kabaitan at pakikisama ang pagiging malasado nya, sino ang lumabas na walang edukasyon?

So sino ang talo? Suresh, hindi si Amang o si Ate. Sino ang katawa-tawa? Hindi yung mga batang sinasabi nyang “kakadiri”.

Hindi na bago ito.

Minsan hindi ko rin masisisi yang mga yan. Minsan, kasalanan din ng mga magulang bakit sila ganyan. May mga magulang na hindi maganda ang turo sa mga bata pagdating sa pakikipagsalamuha sa tao – na kung hindi nila “kauri” hindi dapat bigyan ng pansin. Na kung hind ka-level, hindi dapat pinagkakakausap. I’m sure, itong batang ito, hindi nya nakuha yang mentalidad na yan on her own. Nakita nya yang pagmamataas na yan sa isa o sa dalawa nyang magulang. Hindi nya maiisip maging matapobre ng sya lang. Pero kung hindi man ganun ang magulang, hindi rin gumawa ng tamang aksyon ang mga magulang para tanggalin itong masamang ugali na ito ng anak nila. Kahit saan mo tingnan, may mali dyan somewhere.

Tsk… hindi na bago. If you think about it, in the end, sino ang tutuong talo? Kung wala siyang natutunan sa immersion na ginawa niya, hindi naman pagkatao natin ang nakulangan kundi kanya.

Harinawa na lang na sana, huwag dumating ang pagkakataon na susubukan siya ng tadhana. Nakakalungkot na baka hindi siya pumasa. Na lahat ng ginastos ng mga magulang niya para masabing nagka-edukasyon siya eh baka mauwi sa wala. (Hindi rin naman birong pera ang pag-aralin ka sa Ateneo. Ang total ng lahat ng ginastos sa pag-aaral nya, kaya nang buhayin ang buong komunidad ng mga Aeta ng mahabang panahon.)

Wala lang.. nag-rant lang ako.

(Nakita 3001 beses ng 532 bisitors)

Kulit Song – katangi-tanging, kaisa-isang, walang kumakalabang kantang paulit-ulit mong pinatutugtog (kahit sang-rekwa ang CDs o MP3s mo) sa discman o mp3 player o computer o stereo mo na sinet mo na ng “repeat” ang mode sa kantang yun. Na kung may makakarinig na iba either a) dudugo na ang tenga nila o b) mamememorize na rin nila ang lyrics o c) hahagisan ka na ng sapatos nila para tumigil ka na. Na kung live na kumakanta ang singer o banda siguradong paos na paos na sila dahil parang 48 years na dire-diretso mo na silang pinapakanta.

OO na, nababaliw ako. Simula pa ito nung Huwebes nung isang Linggo. Sa kotse, sa tren, sa bus papuntang opis, maghapon sa opis, sa bus, sa tren, sa kotse, pabalik sa bahay, sa PC ko habang gumagawa ako ng template ng gaydess. At eto, Lunes na, nasa opis na ako ulit, habang nabo-blog gumagawa ng program, yun at yun pa rin ang nasa zen kong tumutugtog. Live version pa ito, kaya naman ultimo sigawan memorize ko na ata.

Hanggang Facebook ko, ito ang video na naka-plasta dun (uy, may Facebook ako… hanapin nyo ako dun ha.. “ate sienna” ang pangalan ko dun sa gmail account ko with the same name, dire-diretso).

Mag-ko-concert sila sa Washington, DC sa October at manonood ako talaga!! Isasama ko si Bossing at ako pa ang taya. Basta, kailangan marinig kong kantahin ni Adam Levine ng live itong kantang ito at super kikiligin matutuwa ako habang kumakanta sya. Pramis talaga!

Hanggang kelan ko pakikinggan ng paulit-ulit-ulit-ulit ito??? Hay naku… si Batman lang ang nakakaalam.

O, sige nga, panoorin nyo ito at tingnan nyo naman bakit labs na labs ko itong kantang ito.

Sunday morning rain is falling
Steal some covers share some skin
Clouds are shrouding us in moments unforgettable
You twist to fit the mold that I am in
But things just get so crazy living life gets hard to do
And I would gladly hit the road get up and go if I knew
That someday it would bring me back to you
That someday it would bring me back to you

That may be all I need
In darkness she is all I see
Come and rest your bones with me
Driving slow on sunday morning
And I never want to leave

Fingers trace your every outline
Paint a picture with my hands
Back and forth we sway like branches in a storm
Change the weather still together when it ends

That may be all I need
In darkness she is all I see
Come and rest your bones with me
Driving slow on sunday morning
And I never want to leave

But things just get so crazy living life gets hard to do
Sunday morning rain is falling and I’m calling out to you
Singing someday it’ll bring me back to you
Find a way to bring myself home to you

And you may not know
That may be all I need
In darkness she is all I see
Come and rest your bones with me
Driving slow on Sunday Morning
And I never want to leave

(Nakita 4202 beses ng 619 bisitors)